Piet’s Big City week 44 “16
Hoe is het eigenlijk met mijn generatie? En met mijn oudere en vooral toch ook jongere kennissen? Ik leg net mijn goede vriend Jacques d’Ancona neer. Afspraak gemaakt om te lunchen. Twee uurtjes bijpraten over de wereld waar wij zo van houden. Artiesten en sport. Laatst gaf jij nog 5 sterren aan Jenny Arean Jacques. Vijf sterren. Is ze nog steeds zo goed? Altijd is Jenny 7 jaar ouder geweest dan ikzelf, dus moet zij nu 74 zijn. Zing dan. Zing dan. Prachtig nummer nog altijd van deze rasartiest. Haast net zo mooi als Vluchten kan niet meer, dat Jenny in een ver verleden zong met de veel te vroeg overleden Frans Halsema. Het was ook het favoriete lied van mijn vader. Jacques is nog net zo lovend over haar als toentertijd. Goed om te weten. Wat me wel opvalt is, dat hoe ouder ik word, des te meer moeite ik moet doen om mijn vriendschappelijke contacten te onderhouden. Toen ik vrienden werd met Wilfred Genee en Mari Carmen Oudendijk was ik al 42 en zij respectievelijk 24 en 23 jaar. Nu, 25 jaar later, ben ik 67 en is het leeftijdsverschil met Wilfred en Mari nog altijd hetzelfde. En hier zit ‘m nou juist de kneep. De 25 jaar verschil van toen zijn toch anders dan de 25 jaar van nu. Die 67 van mij en de 49 en 48 van hun lijkt opeens veel groter en kost mij daarom veel meer energie om de ons zo dierbare vriendschap te bewaren. Als het mij twee keer per jaar lukt om ons drieën bijeen te krijgen ben ik al dik tevreden. Het zijn wel altijd weer topavonden. Ook oud-collega’s is vaak moeilijk. Gelukkig ben ik een doorzetter als het om het behoud van vriendschappen gaat, dus ook met toenmalige collega’s, die in de loop der jaren toch wel iets meer zijn geworden dan alleen dat, is het een stuk moeilijker afspreken. Toen ik zelf nog volop meedeed in het arbeidsproces was een afspraak maken zo gepiept. Het wordt weer eens tijd man. Veel te lang geleden. Je kwam elkaar tegen op de werkvloer en een dag later praatten we urenlang onder het genot van spijs en drank over het werk en het leven. Doen we gauw weer was de vaste belofte op het einde van een smaakvolle en vruchtbare avond. Dat zeggen we nu ook wel tegen elkaar, alleen duurt het veel langer dat onze vervolgafspraak wordt ingevuld. Het zij zo. Wanneer je 49 bent heb je nu eenmaal een heel ander leven dan op mijn leeftijd. Hoe zit het dan met vrienden uit mijn eigen tijd? Mijn beste en oudste vriend Luit Hornhuis is net 70 geworden en met hem ga ik naar thuiswedstrijden van de FC en af en toe eten we samen. In de binnenstad kom ik steeds minder mensen tegen van mijn generatie. Corresponderen gaat nog via Facebook, maar verder zie ik hen nog amper. De moderne tijd. Jammer.