Piet’s Big City week 24 “16
Sinds vorige week ben ik benoemd tot ambassadeur van de E-bike van MediaMarkt Groningen. Ik ben toch niet gek (sic. Louis van Gaal). Nee, ik ben zeker niet gek. Vereerd ben ik wel. Ik weet het is mijn doelgroep en ok ik heb mijn haarkleur mee, maar het gezicht van de elektrische fiets is niet zomaar wat. Eigenlijk heb ik mijn verkiezing aan deze krant te danken. Recent schreef ik een stukje over mijn eerste ervaringen met de E-bike. Dat was een tochtje door de duinen in Egmond aan Zee. Dat ik bij het beklimmen van een duin de stand van het rijwiel laconiek op sport zette en iedereen voorbij sjeesde. Normaal arriveerde ik met de bek op het stuur op de plaats van bestemming, nu geniet ik praktisch zonder zweet van mijn welverdiende biertje op het terras in het centrum van de badplaats. De elektrische fiets heeft vanaf dat moment mijn volle aandacht. Toen ik dan ook een aantal weken later een verhaal las dat MediaMarkt ook E-bikes ging verkopen kreeg ik een lumineus idee. Ik belde met Harry Werkman, de directeur, en maakte met hem een afspraak op vrijdag om 12 uur. Om tien over twaalf hadden we een akkoord, dat bezegeld werd met een ferme handdruk en voor mij een heuse E-bike. Vanaf dat moment ben ik het Groningse E-bike gezicht en word ik gebruikt voor alle vormen van reclame, zo daar zijn advertenties in kranten, filmpjes en folders. Een paar dagen later was het grote moment daar dat ik de fiets mocht ophalen. En ik moet zeggen dat de tweewieler er prachtig bijstond, compleet met rode fietstassen, dubbel slot en niet te vergeten de accuoplader. Want hoe je het ook wendt of keert, als je op een E-bike fietst krijg je ondersteuning. Maar liefst 5 standjes en zeven versnellingen telt de fiets. Een helm is niet nodig. Wel uitkijken zeggen de jongens van verkoop en onderhoud, voor je het weet fiets je veel te hard. Van een dame die op de eerste hulp van het UMCG werkt vernam ik onlangs dat het aantal botbreuken bij ouderen schrikbarend is gestegen na de invoering van de elektrische fiets, niet te verwarren met het vroeger zo populaire snorrijwiel, dat wel de beschikking heeft over een motortje. Nadat mij alles keurig was uitgelegd, ik ben dan wel ambassadeur maar het is pas de tweede keer dat ik een E-bike bestijg, is het tijd voor vertrek. De eerste foto’s voor Facebook zijn gemaakt, dus kan ik gaan. Op een splinternieuwe fiets die het zware werk voor je hoort op te knappen. Bij het drukste kruispunt van de stad kom ik erachter dat de versnelling veel te zwaar staat zodat ik nog maar net op tijd de andere kant bereik. Wel even schrikken en het bewijs dat ik ook op de E-bike goed het koppie erbij dien te houden. Binnenkort ga Texel bedwingen op de fiets. Twintig kilometer heen, twintig terug. Een makkie dus.