Piet’s Big City week 42 “16
Rare wereld. Een student van 18 jaar wordt sinds de vroege vrijdagochtend vermist en toch is bijkans de hele stad in de ban van de dertigste uitvoering van de 4 Mijl van Groningen. Op maandag wordt bekend gemaakt dat de eerstejaars student economie uit Bussum is verdronken in het Lopende Diep en toch zijn 23.000 deelnemers volop aan het nagenieten van het meedoen aan de loop tussen Haren en de Vismarkt. Gelukkig ik allang niet meer. In het weekend heb ik me meer bezig gehouden met hopen dat het allemaal toch nog goed zal komen met Wytze Pennink. Tegen beter weten in, ik weet het, maar hoop blijkt vaker onverwoestbaar. Met de 4 Mijl heb ik niets meer. De teller stopte voor mij op editie 26, iets waar ik trouwens nog altijd spijt van heb om me na de jubileumloop toch weer te laten strikken nog een keer mee te doen. Na deze verkeerde keuze heb ik nooit meer enige ambitie getoond om toch weer in te stappen. Aflevering 27, 28, 29 en 30 gaan dan ook volledig aan me voorbij, hoewel ik de wedstrijdloop van de dertigste via de tv een stuk heb gevolgd en vervolgens weer snel ben afgehaakt toen de commentator van dienst ter hoogte van het Sterrebos aan de Hereweg ons kijkers liet weten dat de kopgroep zo langzamerhand Haren ging verlaten. Dan zou het wel een hele lange 4 Mijl worden denk ik zittend op de bank. Zuchtend druk ik op de uitknop en kijk op mijn telefoon of er nog nieuws is over de verdwenen student. Helaas geen nieuws, iets wat voor familie en vrienden vreselijk moet zijn. De knagende onzekerheid in combinatie met de toch nog altijd ijdele hoop, het is haast niet te bevatten. Mijn gedachten gaan toch nog even terug naar mijn eigen ervaringen met de 6437 meter tussen start en finish. Het schompes heb ik me gelopen voor al die goede doelen, beter bekend als de Charity Run. Tienduizenden euro’s heb ik bij elkaar gesprokkeld voor de Kankerbestrijding, Spieren voor Spieren en Stichting Make a Wish. Vanaf 1997 tot en met 2012 hebben die inspanningen mijnerzijds zeker 75.000 euro opgeleverd. Het beeldje dat ik voor al die ontberingen ontving van het Koninklijk Wilhelmina Fonds had tot mijn verhuizing in april altijd een mooi plekje in mijn woonkamer, maar hoe ik ook heb gezocht, ik ben het beeldje kwijt. Denk dat het per abuis in de verkeerde doos is beland en naar de stort is gebracht. Godzijdank heb ik de foto bewaard waarop het beeldje en ik zijn te zien. Maandagmiddag lees ik dat mijn hoop helaas niet bewaarheid is geworden. In het water van het Lopende Diep is het lichaam van Wytze Pennink gevonden. Er is voor de nabestaanden dan eindelijk duidelijkheid. Een schrale troost, dat de dagen van onzekerheid doen verbleken. Op televisie viert de 4 Mijl nog immer hoogtij, met in zijn schaduw het overlijden van Wytze. Rare wereld.
.
.