Piet’s Big City week 41 “16
Ouder worden vind ik niks. Wat is er nou leuk aan ouder worden? In het middelste urinoir van het Prinsenhof doe ik mijn uiterste best om nog iets van wat lijkt op een straal te produceren. Gelukkig ben ik de enige plasser. Kan ik het tenminste rustig aandoen. Mijn bede wordt helaas deze keer niet verhoord. Terwijl ik net begonnen ben strijken er naast mij twee jongens neer van begin twintig. Hun krachtige stralen klinken mij als muziek in de oren. Had ik ook nog maar zo’n straal denk ik tijdens het nadruppelen. De mannen aan weerszijde van mij zijn dan allang weer vertrokken. Lekker krachtig betekent ook lekker snel. Terwijl ik nog een keer afschud en verbouwereerd mijn rits dicht trek, realiseer ik me dat ook dit dunne straaltje een onderdeel is van mijn vergevorderde leeftijd. Niet alleen vanwege mijn grijze haardos begin ik steeds meer een onderdeel te worden van de ouderen. Vroeger was je met 67 jaar een oude zak. Of je was allang dood, of je kwam amper de deur nog uit. Uitzonderingen daargelaten. Die had je toen ook al. De grijze plaag wordt groter en groter. Er komen steeds meer ouderen bij. De babyboomers van toen zijn AOW’ers geworden. De verzorg- en verpleeghuizen knappen bijkans uit hun voegen en ook de bejaardentehuizen beginnen voller en voller te raken. Bij het opstaan begin ik meer en meer mijn benen te voelen. Het woord soepel komt nog maar weinig in mijn vocabulaire voor. Hardlopen is er al helemaal niet meer bij. De linkerknie is zomaar op gaan spelen en van mijn rechter heb ik al veel langer last. Eerder dacht ik altijd, was mijn rechterknie maar net zo goed als de linker, nu is het net andersom. Na 25 jaar altijd drie keer rennen in de week is het nu tijd voor de fiets. In de binnenstad nog ouderwets op mijn 61-jarige Gazelle, voor de langere afstanden is de tijd van de e-bike aangebroken. Het is me nogal een stap. Van de sportschoen naar de elektrische fiets. En dat binnen een jaar. Mijn fysio zegt dat de e-bike erg goed is voor het behoud van mijn knieën. Volgens hem maak ik wel de fietsende beweging, maar met veel minder weerstand. Komt daarom goed uit dat enkele maanden geleden Harry Werkman, de directeur van Mediamarkt Groningen, van harte meeging in mijn idee om ambassadeur te worden van zijn e-bikes. Ik zie mezelf terug in advertenties en in een commercial. Wanneer ik nu op mijn Gazelle door de stad fiets hoor ik zo nu en dan mensen roepen dat ik maar beter op de e-bike kan gaan. Past beter bie dien leeftied mien jong. Harry is blij met de stijgende verkoop en ik met mijn elektrische fiets. Zo kom ik weer eens ergens. Laatst nog heb ik zomaar 50 kilometer gefietst. En bijna alles op standje een, wat betekent hard werken. Geen probleem. Zo oud ben ik nou ook weer niet.