De Ongenode Groupie swingt met de familie Venema

VRIES - Vanaf het terras kijkt de Ongenode Groupie uit over een vijver, het zonlicht fonkelt op het water. Hij is te gast bij de familie Venema, elk lid van het gezin speelt tenminste één instrument. De Groupie heeft in een grijs verleden een jaartje blokfluit gespeeld en besloot daarna dat het niks voor hem was. Hij is dan ook benieuwd wat deze familie drijft om allemaal muziek te maken.

Vader Theo weet wel waar de charme van muziek maken in zit: “Het is natuurlijk niet het oefenen, dat vindt niemand leuk. De schoonheid van muziek zit in het samen maken.” Voor hem was dat ook de reden dat hij een paar jaar geleden is begonnen met het eufonium te bespelen. Dit is een soort tuba, het nieuwe instrument geeft hem meer gelegenheden om met anderen te spelen. Als kind leerde hij al piano spelen, later kwam daar de gitaar bij. Hij speelt in twee verschillende bands.

Ook dochter Nynke is van meerdere markten thuis. Haar primaire instrument is de klarinet, daarmee speelt ze ook in de Harmonie Vries en het Drents Jeugdorkest. Daarnaast speelt ze, naar eigen zeggen, ‘redelijk’ piano. De Groupie verdenkt haar van valse bescheidenheid en gokt dat ze eigenlijk uitmuntend is in klarinet, en slechts heel goed in pianospelen. Nynke is net terug van een tour die ze door Drenthe heeft gedaan met het Jeugdorkest. “We zijn op allerlei plekken geweest, het was superleuk,” vertelt ze. 

Zaterdag zat de tour erop en is er stevig gefeest. Dat was ook gelijk de reden dat de afspraak met de Groupie niet te vroeg kon plaatsvinden. De Groupie heeft dan wellicht weinig kaas gegeten van muziek maken, feesten met muzikanten is hem niet vreemd. Alle begrip dus voor iemand die liever een afspraak maakt als de zon al ver boven de horizon staat.

De tweelingbroers Joost en Marc spelen beide verschillende instrumenten. Joost speelt voornamelijk trombone, maar kan ook op de drums of met een basgitaar uit de voeten. Marc speelt sinds zijn 7e trompet. “Al zou je dat niet zeggen,” grapt zijn broer. Joost speelde eerder ook bij de harmonie, net als zijn grote zus. Inmiddels is hij daarmee gestopt, hij ging liever voetballen en dat was niet meer te combineren.

Als laatste lid van het gezin is er moeder Alberta, zij speelde vroeger altfluit en saxofoon. “Momenteel doe ik niks meer, nu zorg ik dat de rest zich aan hun oefeningen houdt.” De Groupie herkent een manager wanneer hij er een ziet. Dan rest natuurlijk de vraag: lukt het om deze creatievelingen aan het oefenen te krijgen. “Ik oefen bijna elke dag,” zegt Joost. “Ja,” pareert Theo. “Je oefent bijna op maandag, dan oefen je bijna op dinsdag en ga zo maar door.” Grijnzend moet Joost zijn vader daar gelijk in geven.

Wat Theo betreft is het belangrijk dat kinderen een instrument leren bespelen. “Het plezier dat je ervan beleeft, gaat een leven lang mee. Daarnaast heeft het ook nog allerlei andere positieve kanten, het is bijvoorbeeld goed voor de concentratie.” 

Met een huis vol muzikanten zou je verwachten dat ze regelmatig met elkaar samen spelen. “Vroeger gebeurde dat vaker dan nu,” legt Joost uit. Nynke vult aan: “Vroeger oefenden we vaak samen, nu gebeurt dat nog steeds wel af en toe in het weekend als ik thuis ben. Ik vind het wel jammer dat we niet vaker samen spelen, ik mis het wel.” 

Al snel gaat het gesprek over eerdere keren waarop de kinderen samen hebben gespeeld. “Tijdens kerst in de corona periode langs de deuren gaan om kerstliedjes te spelen was gaaf,” herinnert Nynke zich. Theo: “Mensen stonden met tranen in de ogen te luisteren, zo mooi vonden ze het.”

Na al dit gepraat is de Groupie natuurlijk heel benieuwd geworden naar hoe het gezin samen klinkt. De kinderen kijken elkaar aan, razendsnel wordt overlegd welk nummer zal worden opgevoerd. In een mum van tijd valt de keuze op ‘Engelbewaarder’ van Marco Schuitmaker. “Die heb ik nog nooit gespeeld,” moet Theo bekennen. “Geeft niks, gewoon met ons meespelen,” drukt Nynke hem op het hart.

Iedereen stuift naar binnen om hun instrumenten te pakken. De Groupie blijft achter met Alberta. Het is mooi weer, logisch dus om de muziekstandaarden op het gazon neer te zetten. Nynke, Marc, Joost en Theo stellen zich in een rij op. Nynke telt af, even later klinken de onmiskenbare noten van Schuitmakers monsterhit door de stille, Vriese woonwijk. De tuba van Theo vormt de basis, de andere instrumenten buitelen over elkaar heen. De Groupie is passend onder de indruk van het optreden. Even later verstommen de instrumenten. De stilte sluipt terug, als een kat die een tijdje zoek is geweest en weet dat haar eigenaar bezorgd was. 

Voor de Groupie zit het er dan alweer op, tijd om in de auto te stappen. Zo gauw de radio aangaat is het alsof de duvel ermee speelt, Schuitmaker zet net de eerste zin van ‘Engelbewaarder’. Luid meezingend rijdt de Groupie naar zijn volgende afspraak.