De Ongenode Gast zoekt het water op tijdens eerste zomerse dag

TYNAARLO - De zomer is eindelijk aangebroken. De zon schijnt fel, de lucht is blauw en de mussen weten zich nog net staande te houden op het dak. De Ongenode Gast kan wel wat verkoeling gebruiken, daarom struint hij langs bij de zwemplas van Tynaarlo.

Sander en Jantina Hilbrandts komen om 15.00 uur net aanlopen bij het strandje. Sander trekt een kar met alle benodigde spullen. Hun dochtertje Bente rijdt fier mee in de kar, zoon Thijmen loopt alvast het strand op om in het zand te spelen. Het vrolijke gezin woont vlakbij, ze zijn heel blij met zo’n mooi watertje naast de deur. “We zijn er eventjes uit, school is net afgelopen”, vertelt Sander. Hij gaat verder: “We kunnen nu even zwemmen en ons vermaken. Dit is ideaal voor de kinderen. Het kan eindelijk weer!”

De zon schittert op het water, een paar jongens proberen elkaar van een vlot te duwen dat midden op de plas dobbert. Iedereen lijkt een zucht van verlichting te slaken nu het eindelijk mooi weer is, na weken van regen en kou. Aan de rand van het water speelt een clubje vrouwen volleybal.

De Gast was eigenlijk van plan om al eerder op de dag bij de plas langs te gaan, hij was toevallig in de buurt. Zijn navigatie stuurde hem alleen helemaal de verkeerde kant op, hij belandde aan de overkant van de plas. Vol misplaatst vertrouwen vertelde de stem van de navigatie hem dat hij gearriveerd was op zijn bestemming, hij keek alleen tegen een oprijlaan aan. Door de bosjes zag hij een statige woning, niks wees erop dat het om een publiekelijk toegankelijk strand ging. Maar wellicht bedriegt de schijn, dacht de Gast. Toch maar even het grind van de oprijlaan aflopen en aanbellen. 

De bewoonster was zo vriendelijk om de Gast te woord te staan, zijn onderbuikgevoel klopte en hij was helemaal verkeerd. Vanaf een terras aan de achterzijde van de woning, dat uitkijkt over de plas, wees ze hem het pad dat hij kon volgen om bij het strand te komen. De benzine was gelukkig niet verspild, ze wist hem namelijk een paar mooie feitjes over het water te vertellen.

De plas is ontstaan toen er zand nodig was voor de aanleg van een spoorlijn. Daarna kwam er een zwembad. Dit was in de tijd dat er nog geen binnenbaden bestonden. Uiteindelijk kon het bad de concurrentie van moderne zwembaden niet meer aan en verloederde het, in 1994 werd het opgekocht door de Vereniging voor Dorpsbelangen Tynaarlo. Sindsdien is het vrij toegankelijk voor alle inwoners van het dorp. Op het moment dat deze geschiedenisles begint is het strand helemaal leeg, halverwege het verhaal komt er één man het zand oplopen. Gehuld in een fel blauwe zwembroek en niets anders maakt hij het zichzelf gemakkelijk op een handdoek. Niet bepaald het bruisende strandleven waar de Gast naar op zoek is. Gewapend met voorkennis en de juiste route naar het strand besluit hij later terug te komen.

Dat was in de ochtend, om 15.00 ‘s middags is het gezellig druk op het strand. Zita en Johannes van der Heide staan op het punt om het water in te gaan met hun kleindochter Mare. Op woensdag komen zij uit Groningen langs om op te passen. “We nemen nu een snelle duik, om 16.30 gaan we weer naar huis om het eten klaar te maken”, vertelt Zita. Vorig jaar zijn ze ook al vaker hier wezen zwemmen, Johannes bevindt zich helemaal op bekend gebied. “Ik kwam hier al toen het nog een echt zwembad was, ik heb hier leren zwemmen.” Hij wijst naar wat bosjes, aan de rand van het strand. “Daar was vroeger de entree en het hokje waar je moest betalen.”

Op een bankje in de schaduw zit een clubje jongeren, chips en cola worden van hand tot hand doorgegeven. Jos, Lisa, Lucas, Bas en Marieke komen allemaal uit het dorp en kennen elkaar al jaren. Wanneer het weer het toelaat zijn ze hier te vinden. Voor de meeste middelbare scholieren is de vakantie al begonnen, met een zuur gezicht vertelt Marieke dat haar stage nog wat langer doorloopt. “We zitten hier de rest van de middag”, zegt Jos. Lucas vult aan: “Na het eten moeten we nog werken.” Een deel van de club werkt in een pizzeria, Lisa en Marieke in de lokale cafetaria. De Gast is niet jaloers dat zij straks nog een hete keuken in moeten. Gelukkig hebben ze nog even om van de zomerse dag te genieten.

Ondertussen staat het zweet de Gast op het voorhoofd en begint hij te verlangen naar iets verkoelends. Hij herinnert zich ineens dat hij thuis nog waterijsjes in de vriezer heeft liggen. Tijd om snel huiswaarts te gaan, even later scheurt hij met de ramen open over de snelweg terug naar huis.