Ik kreeg eigenlijk meteen bericht dat ik welkom was

Pascal Dijkhuizen - Gastheer bij Museum Vosbergen

Ik ben Pascal Dijkhuizen en sinds november vorig jaar ben ik bij Museum Vosbergen te vinden. Dat is nog maar relatief kort. Ik ben bezig met het afronden van mijn geschiedenisopleiding en had een half jaar geen vakken. Ik wilde in die periode graag iets doen wat raakvlakken had met mijn studie. Muziek is daarnaast altijd een passie van mij geweest, dus dit paste eigenlijk meteen.

Ik ben de afgelopen jaren steeds meer geïnteresseerd geraakt in wereldinstrumenten. Een goede vriendin zei op een gegeven moment: je moet echt eens naar Museum Vosbergen, dat is wat voor jou. Dus ben ik met wat vrienden hier naartoe gegaan. Ik vond het meteen interessant en heb daarna een mailtje gestuurd met de vraag of ze nog iemand konden gebruiken. Ik kreeg eigenlijk meteen bericht dat ik welkom was.

Aanvankelijk ben ik hier een beetje binnengerold met het idee dat ik op termijn rondleidingen zou gaan geven. Inmiddels ben ik officieel gastheer. Dat betekent eigenlijk dat je van alles doet. Van koffie schenken en mensen ontvangen tot rondleidingen geven. Je geeft bezoekers een beetje een opzetje en daarna kunnen ze het museum op hun eigen manier ontdekken.

Ik vind het juist leuk als het niet al te druk is. Dan heb je de tijd om met mensen in gesprek te gaan en ze wat meer te vertellen. En je merkt dan ook dat iedereen weer anders naar dezelfde instrumenten kijkt. Ik ben eens met een groep muziektherapeuten meegelopen. Die kijken vooral naar wat muziek met de ziel en met mensen doet. Laatst was er een houtbewerker en die keek juist naar hoe zo’n instrument gemaakt is en naar het hout. Er was ook een Amerikaanse jongen die volgens mij nog meer van de instrumenten wist dan ik. Hij kon mij weer van alles vertellen.

De zolder is voor mij persoonlijk het leukste deel. Daar staan vooral de wereldinstrumenten. Maar ik vind het educatieve werk ook mooi. Via ons educatieplatform geven we bijvoorbeeld lessen op basisscholen. Tijdens een voorjaarsdag hebben we met kinderen fluitjes gemaakt. Dat soort dingen vind ik geweldig.

Sinds het museum is overgenomen door de stichting zijn we eigenlijk altijd op zoek naar vrijwilligers. Dat kan heel vrijblijvend. Een keer per maand, iedere week, wat iemand zelf wil. Als mensen nieuwsgierig zijn naar het museum of denken dat het misschien iets voor hen is, kunnen ze altijd contact opnemen. Je weet maar nooit wat voor moois daar weer uit voortkomt.”