De Ongenode Gast kijkt zijn ogen uit bij Visio De Brink
De Ongenode Gast is nog bezig met zijn bolide parkeren, als hij uit een ooghoek al een groepje mensen ziet staan. Het is vrijdagochtend, en Visio De Brink in Vries zet de deuren open. Samen met het Vrijwilligers Informatie Punt organiseert De Brink ‘Naoberschapsdagen’, mensen kunnen een rondleiding krijgen en kijken of vrijwilligerswerk wellicht iets voor hen is. De Gast is ook benieuwd hoe het eraan toegaat, snel sluit hij zich aan bij het wachtende groepje.
De rondleiding wordt gegeven door Saskia Dijkstra en Leonie Halmingh-Bakker. Voordat de rondleiding begint leggen ze uit dat Visio zich richt op hulp aan mensen met een visuele beperking. Vervolgens start de rondleiding. Als eerste stopt het clubje bij de technische dienst, waar Patrick net aan de koffie zit. In de werkplaats staan bakken vol met computeronderdelen, op een werkbank wachten machines geduldig om uit elkaar te worden gehaald. Patrick legt uit dat de materialen die hij uit de apparaten haalt worden hergebruikt. Ondanks zijn visuele beperking heeft hij geen moeite om de kleine schroefjes en boutjes te vinden. “Ik krijg al dat kleine spul wel los”, zegt hij lachend. Saskia legt ondertussen uit dat mensen als Patrick bij de groep cliënten hoort die het meest zelfstandig zijn. Zo woont Patrick samen met zijn vrouw. Met een grote lach vertelt hij waar hij het meest naar uitkijkt: “Het mooiste zijn de trips naar FC Groningen.” Saskia vult aan dat ze voor die uitstapjes altijd wel vrijwilligers kunnen vinden. In het algemeen zoekt de organisatie ook voor deze groep vrijwilligers. Die gaan dan vooral met elkaar wandelen, spelletjes spelen en andere leuke dingen doen.
Terwijl de groep voort slentert wijzen de gidsen op de witte voellijnen die in het midden van alle paden lopen. Helemaal blinde mensen voelen de ribbels, bewoners die nog wel beperkt kunnen zien volgen de heldere lijnen met hun ogen. “Het is de bedoeling dat ze zo veel mogelijk zelfstandig kunnen doen”, vertelt Leonie.
De volgende halte is kinderboerderij De Stiep, ook hier is er rekening gehouden met de beperkingen van de mensen. Op het deksel van een grote container zit een knop, waar Saskia resoluut op drukt. Een elektronische stem schalt door de ruimte: “Geitenbrokken”, klinkt het. In de ruimte binnen ritselen konijnen en cavia’s in hun hokken, buiten lopen grotere dieren. Een alpaca scharrelt rond, samen met een varkentje. Een drietal ezels ziet de mensen bij het hek staan, zij zijn duidelijk gewend dat dergelijke pottenkijkers wel eens wat lekkers meenemen. Op hun gemak laten ze zich over hun voorhoofd aaien. Ze kijken wat teleurgesteld wanneer er geen traktatie volgt, maar nemen het op met de gelatenheid die ezels eigen is.
De rondleiding wordt vervolgd, langs zwembad De Plons, waar het water altijd 33,3 graden warm is. Vandaar voert de wandeling door het hoofdgebouw, waar een PostNL punt is gevestigd. Aan de andere kant van de hal ligt een kleine supermarkt, waar ook de producten worden verkocht die cliënten maken in de verschillende ateliers. In de winkel houdt bewoner Arie de zaak in de gaten en heet de rondleiding hartelijk welkom wanneer ze een blik naar binnen werpen. De tocht vervolgt, langs het atelier Kwast waar creatieve dingen worden gemaakt en de kaarsenmakerij. De potentiële vrijwilligers krijgen ook een blik op de afdeling waar mensen liggen die veel hulp nodig hebben.
Al wandelend raakt de Gast in gesprek met Atty de Vries. “Ik ben net met pensioen en ik wil graag vrijwilligerswerk gaan doen. Het leek me dus leuk om te kijken wat er hier zoal te doen is”, legt ze uit. De mensen die veel hulp nodig hebben op de laatste afdeling hebben indruk bij haar gemaakt. “Het is wel heftig, maar je realiseert je wel weer hoe dankbaar je moet zijn dat jezelf en je dierbaren gezond zijn.” Saskia luistert mee en haakt in. “Het is vrijwilligers werk, iedereen moet er blij van worden. We kunnen altijd zoeken naar iets wat bij je past.” Atty haar voorkeur gaat uit naar wandelen en fietsen met de groep die meer zelfstandig is. Telefoonnummers worden uitgewisseld, wellicht dat Visio binnenkort weer een nieuwe vrijwilliger erbij heeft.
Terwijl de deelnemers gezellig met elkaar nakaarten is het voor de Gast tijd om weer te gaan. Zwaaiend zoekt hij zijn scheurijzer op, door naar de volgende afspraak.
