Piet’s Big City week 18 “16
Eerst moet ik nog even terugkomen op mijn column van enkele weken geleden over de voorstelling over Robert Long in de Groninger stadsschouwburg. Paul Groot kroop succesvol in de huid van Robert Long, maar verder rammelde het programma aan alle kanten. Meer dan drie sterren zat er voor mij dan ook niet in. In het stukje vermelde ik dat Jacques d’Ancona de voorstelling met maar liefst vijf sterren bekroonde. Dit bleek echter niet zo te zijn. Ook Jacques vond de voorstelling niet meer waard dan drie sterren. Bij deze dus rechtgezet. Over naar het onderwerp van deze week. Verhuizen! Doe het niet te vaak en vergeet niet dat het altijd tegenvalt. Ik weet het omdat ik zelf net ben verhuisd. Van een grote eengezinswoning in de wijk Lewenborg naar een appartement in het centrum van Groningen. Even heb ik er nog over gedacht om naar Amsterdam te verkassen, toch maar niet gedaan. Waarom eigenlijk niet? Waarom na 67 jaar niet eindelijk eens weg uit dat vermaledijde Groningen? Lekker wandelen langs de Amsterdamse grachten en voor de regionale zender AT5 de PC Hooftstraat Helemaal maken. Al heel jong wilde ik verkassen naar de hoofdstad, helaas is het er nooit van gekomen. En nu als beginnend AOW-er kies ik er verdomme weer voor om in het noorden te blijven. Vaak snap ik mezelf niet. Dit was nu een uitgelezen moment geweest om die al vijftigjarige wens te doen uitkomen. Maar nee hoor, vergeet het maar, het blijft bij wandelen over het Zuiderdiep en de Vismarkt. De redactie van de grootste huis-aan-huis krant in Amsterdam willen mij vast en zeker dolgraag hebben. Ze hunkeren naar mijn wekelijkse stukje over de Groninger die elke week Amsterdam een beetje beter leert kennen. Natuurlijk blijf ik altijd supporter van FC Groningen, vrees niet, en hoop ik vurig op een forse nederlaag van Ajax als zij tegen de onzen spelen. Maar verder zou ik mijn vizier volledig op Amsterdam richten. Ook nu weer zo blijkt een utopie. De geleende bus van Jan Boonstra wordt keurig netjes geleegd in de binnenstad van de Big City. Mijn schoonzoon en zijn maat zijn mijn hulp in zware tijden. Mannen met oerkracht zijn het, type wasmachine voor de borst. Tjonge, wat kunnen die twee aanpakken. Zelfs een door mij aangeboden lunch laten de heren aan zich voorbij gaan. Onder het motto van dat kost zomaar weer een uur, we pakken liever nog even door. Daarna volgt de tocht naar de stort. Wanneer je van groot naar klein verhuisd moet je niet nadenken. Gewoon rücksichtslos alles in de bus flikkeren. Tot aan de nok toe gevuld op weg naar de stortplaats. Zelfs dozen met boeken worden er achteloos heen gebracht. Wanneer ik op mijn nieuwe adres arriveer doet de tv het al, net als de wasmachine en zijn de gordijnen opgehangen. Een nieuw avontuur staat op het punt van beginnen. Van de ene plek in stad naar de andere. Het kon minder.