Wiebe van den Broek

REGIO – We schrijven midden augustus, hoogzomer met meerdere dagen tropisch weer en warme nachten. De ontmoeting met Wiebe volgt op een koudere nacht, waardoor het ’s ochtends buiten nog frisjes is. Het interview wordt al snel een prettig en persoonlijk gesprek over het verloop van zijn leven.

Wiebe van den Broek (43) wordt geboren in Enumatil. Als na hem zus Runa ter wereld komt, is Wiebe de enige jongen van vijf kinderen. Vader Benno van den Broek is jongerenwerker, later teler en grossier van biologisch geteelde groenten. Moeder Adriana van de Bunt is huisvrouw en staat de kinderen bij. Van huis uit krijgen de kinderen mee om respect te hebben voor de natuur en de dieren. Elk kind in huize Van den Broek heeft dan ook een eigen dier om voor te zorgen. Wiebe zorgt voor zijn kat en zijn cavia. Zuinig omgaan met water, energie en met aandacht voor het voedsel is ook leefregel thuis. Veel betekenis wordt gehecht aan kunstbeoefening, waaronder muziek, en handvaardigheid zoals breien, naaien en werkstukjes maken.
Na de peuterspeelzaal en de kleuterklas volgt Wiebe basisonderwijs op de vrije school in de stad Groningen. Wiebe: ‘Ik was destijds een onzeker kind. En ik kreeg ook pesters op mijn dak.’ Door op afstand te blijven hanteert Wiebe zijn onzekerheid. Thuis heerst spanning, waardoor Wiebe liever buiten of bij andere kinderen thuis speelt. Ook heeft Wiebe enkele goede vrienden op school en in de buurt.
Na de scheiding van zijn ouders pendelt Wiebe tussen hun beider woonhuizen, totdat moeder met Wiebe en Runa in 1997 naar Zutphen verhuist. Zijn vader blijft met de andere kinderen in Groningen wonen. In Zutphen voelt Wiebe zich verantwoordelijk voor moeder en zus. In zijn nieuwe woonplaats voelt Wiebe zich echter tóch niet op zijn gemak en gaat terug naar zijn vader in Groningen. ‘Teruggaan naar Groningen in 1999 was mijn eigen eerste grote besluit en mijn doorbraak naar een zelfstandiger leven’, zegt Wiebe. Met zijn interesse in auto’s en autotechniek volgt hij de mbo-opleiding Autotechniek aan het Noorderpoortcollege in Groningen. Hij kan bij zijn stageadres Garage Van der Dong in Haren blijven. Hij last er carrosserieën en geeft hij auto’s een tweede leven. Zijn zelfstandige, nauwkeurige en snelle manier van werken worden ook gewaardeerd bij vakgarage Evenhuis in Groningen. Hier werkt hij zich op tot eerste autotechnicus. Hij krijgt echter problemen met zijn gezondheid en moet na zes jaar de garage achter zich laten. Hij schoolt zich om tot rijinstructeur en start in 2008 zijn eigen rijschool. Hij geeft autorijlessen, later aangevuld met motor-, scooter- en aanhangerlessen. Wiebe: ‘Tijdens de rijlessen heb ik mijn manier van lesgeven ontwikkeld. Ik ben een kalme man die aanvoelt wat nodig is. Ik ben een betrouwbare opleider voor mensen met faalangst of iemand met een rugzakje’.
Zijn leerlingen durven in de auto dan ook hun maskers te laten vallen. Dat brengt ontspanning, levert zelfvertrouwen op en uiteindelijk zelfverzekerde verkeersdeelnemers.
Via een leerling komt hij op het spoor van Wim Hof, (de Iceman) die het nemen van koude baden in Nederland introduceert. Dat lijkt Wiebe helemaal niets, totdat hij tijdens de coronapandemie met een paar buurtgenoten in de winter geleidelijk aan het steenkoude Zuidlaardermeer inloopt. ‘Een euforische ervaring was dat, je kunt er zonder die persoonlijke ervaring eigenlijk geen woorden aan geven. Vergelijk het maar met ouderschap. Leg maar eens uit hoe dat voelt’, lacht Wiebe.
Hij volgt de instructeursopleiding bij Innerfire, de organisatie van Wim Hof en start met mentale training en coaching van volwassenen. Mensen begeleiden past goed bij Wiebe en hij ziet de kansen voor zich. Hij stopt met de autorijlessen en beperkt zich tot aanhangerlessen. Kortere lessen, meer aanspraak. Ook dit alles gaat voorbij, om meer plaats te maken voor mentale coaching en ademwerk met mannen die moeite hebben om hun vaderschap liefdevol te vervullen. Wiebe sluit hiermee aan bij het energie-werk van zijn vrouw Christina (roepnaam Chris) Schnek, voormalig verpleegkundige. Jarenlang heeft ze allerlei therapieën gevolgd vanwege haar depressies, maar ze had uiteindelijk baat bij het alternatieve circuit. Na de komst van dochter Gioia (10) heeft Chris weliswaar nog de wanhoop van postnatale depressie ervaren, maar niet meer na de geboorte van zoon Jorin (7). In haar praktijk De Uitdaging geeft Chris begeleiding aan mannen/vaders en vrouwen/moeders die gebukt gaan onder depressies. Zo’n praktijk vraagt om rust en daarom heeft het gezin, na tien jaar Zuidlaren, een passender woon- en werkplek langs de Hunebed Highway (N43) betrokken. Chris en Wiebe willen graag een gezamenlijke praktijk realiseren, waar haar lichaamsgerichte werk en zijn persoonlijke coachingswerk samenkomen. Zover is het nog net niet, maar die toekomst is dichtbij.