De Ongenode Gast luidt het nieuwe jaar in

Wat: nieuwjaarsreceptie gemeente Tynaarlo
Waar: Vries
Wanneer: donderdag 8 januari

Het is nog middag, maar de zon is al onder de horizon gezakt. Stewards in gele hesjes wijzen mensen naar resterende parkeerplaatsen bij het gemeentehuis. De Ongenode Gast is een paar minuten later dan gepland, in verband met de winterse neerslag heeft hij besloten het zekere voor het onzekere te nemen en langzaam te rijden. Terwijl hij de aangekoekte sneeuwresten op het trottoir vermijdt, vindt hij zijn weg naar binnen bij het gemeentehuis.

Eenmaal door de dubbele schuifdeuren is het voor de Gast een feest van herkenning. Een paar dagen eerder heeft hij zijn tweede jaar als verslaggever bij de Krant van Tynaarlo gevierd. Inmiddels herkent hij her en der wat koppen. Al handenschuddend en beste-wensen-uitdelend loopt hij door de hal, op weg naar de kapstok. Hij treft daar Adriaan Ferf aan, die ook net zijn jas heeft opgehangen. Hij heeft een duidelijke wens voor het nieuwe jaar: “Dat we processen doorzetten en zelfs afronden die nu zijn ingezet, zoals bijvoorbeeld de cultuurhuizen in de gemeente.” Hij vindt bijval van Henny van den Born. “We moeten ons realiseren hoe kostbaar de tijd die we samen hebben is.” 

Na weer een rondje handen schudden vervolgt de Gast zijn weg, een aanbod voor een glas bubbels slaat hij af. Lief bedoelt natuurlijk, maar hij heeft beide handen nodig. Iedereen behalve de bediening en de Gast zijn hier om te socializen en te netwerken. De Gast loopt, bijna letterlijk, wethouder Hans Kuipers tegen het lijf. Terwijl ze samen staan te keuvelen over koetjes en kalfjes verschijnt er ineens een goed gevulde schaal hapjes tussen hen in. Beide kiezen ze een hardgekookt eitje, van een kwartel gokt de Gast. De ervaring kan het beste worden omschreven als ‘flauw’. Het eitje smaakt prima, maar niet om over naar huis te schrijven. “Al het zout ligt natuurlijk al op de wegen, er was niks over voor de eitjes”, grapt de Gast. Kuipers verslikt zich bijna in de snack. Een moment later beklimt burgemeester Marcel Thijsen het eerste plateau van de trap. Het is tijd voor de speech.

“Het beste middel tegen polarisatie is elkaar ontmoeten”, spreekt hij. In de speech van de vorige nieuwjaarsreceptie, waar de Gast ook bij was, had de burgemeester het nog over ‘Make Tynaarlo Great again’. Dit jaar wil hij het anders aanpakken. “Je mag me een hippie noemen, maar ik geloof nog altijd in de kracht van de liefde. In de kracht van het woord en in de kracht van ideeën.” Her en der wordt er geknikt in de zaal. Thijsen haalt een ander ideaal van stal dat in de jaren 60 populair was, maar in onze tijd helaas opnieuw nodig is. “Ik houd hier een pleidooi tegen wapens, daarmee los je immers niks op. In het oude Griekenland had je Athene en Sparta. Athene had ideeën, Sparta had wapens. Tegenwoordig wonen er in Sparta 5000 mensen, Athene is een wereldstad.” 

Een ander speerpunt in zijn speech is dat we niet altijd ons eigen gelijk moeten halen. “Er kunnen twee dingen waar zijn. Iemand die hier komt en onze hulp nodig heeft moet die krijgen, maar iemand die hier komt en er een potje van maakt moet vertrekken. Door te stigmatiseren verlies je de nuance en menselijkheid”, besluit hij. Althans, nu zou hij een toast moeten uitbrengen. De glazen champagne zijn door de dorstige aanwezigen alleen al opgedronken, een nieuwe ronde is nog niet uitgeserveerd. Iedereen van een nieuwe glas schenken zou wel erg lang duren en ongemakkelijk worden. Dan maar een toast zonder gevulde glazen. “Laten we samen van 2026 een mooi en tolerant jaar maken”, roept Thijsen door de hal, een luid applaus doet de ramen rammelen.

Buiten daalt de temperatuur verder, de Gast houdt angstvallig de weersvoorspelling in de gaten. Onlangs is hij verhuisd naar een klein dorpje. Harstikke mooi, maar of de strooiwagens al zijn langs geweest betwijfelt hij. Hij neemt het zekere voor het onzekere en pakt zijn jas. Op weg naar buiten treft hij meer bekenden, zoals gemeenteraadslid Marcel Elzerman. Hij kijkt, net als menig aanwezige, uit naar de gemeenteraadsverkiezingen die over een paar korte maanden al worden gehouden. “Ik hoop dat deze verkiezingen mensen vooral naar de inhoud kijken”, zegt hij stellig. Buiten is het kwik onder het nulpunt gedaald, glibberend zoekt de Gast zijn weg naar zijn bolide. Hij knikt nog even naar de verkleumde parkeerwachter en richt de neus van de auto richting huis.