Ongenode Vakantiekracht waait met alle winden mee
MIDLAREN - Kabels ratelen tegen de masten van zeilboten wanneer de Ongenode Vakantiekracht aankomt bij Zeilschool Zuidlaardermeer. Bijna 100 kinderen krijgen hier les in zeilen en surfen. Ze stromen de eetzaal uit terwijl de Vakantiekracht om zich heen staat te kijken. Even later meldt hij zich bij Isabella, hoofdinstructeur van het kamp en de Vakantiekracht zijn eerste aanspreekpunt.
Terwijl clubjes kinderen zich klaarmaken voor een middag op het water, vertelt de instructeur waarom ze juist deze vakantiebaan heeft gekozen. “Ik kwam hier zelf al als klein meisje en heb verschillende zomerkampen meegedaan. Op mijn 16e heb ik voor het eerst gesolliciteerd als instructeur, je leert hier heel veel van”, vertelt ze enthousiast. Haar verhaal wordt even onderbroken door een jongen die worstelt met zijn zeilboot. Op vakkundige wijze helpt Isabella hem uit de knoop. Ze geeft een stel, voor de Vakantiekracht tenminste, onnavolgbare instructies. De jonge zoetwatermatroos kan er gelukkig wel mee uit de voeten, even later vaart hij rustig weg van de kade. “Sorry hoor”, verontschuldigt de instructeur zich. In het dagelijks leven studeert ze Rechten in Groningen, maar wat haar betreft is de ervaring van de zeilschool ook enorm waardevol. “Je leert didactiek, pedagogiek, EHBO en nog veel meer”, somt ze op. “Rechten is natuurlijk iets heel anders, maar ik heb hier zoveel geleerd.”
Bij de zeilschool kunnen kinderen van alle leeftijden terecht. De jongste groep, aandoenlijk de ‘Waterspetters genoemd, varen niet op eigen kracht. Voor hen zijn er allerlei leuke activiteiten op en om het water. Voor iets grotere en meer ervaren kinderen zijn er optimisten, zeilbootjes die sterk doen denken aan plastic badkuipen. Nog een stapje hoger zijn kleine lasers en zwaardboten. Surfen is ook een optie. Sommige van de cursisten slapen de hele week op de zeilschool, anderen gaan ‘s avonds weer naar huis.
Meike is cursist, voordat ze zelf weer in haar boot stapt, heeft ze een paar minuten de tijd voor de Vakantiekracht. “Dit is mijn tweede jaar zeilen, ik vaar in een zwaardboot.” Ze ziet de Kracht zijn verwarde blik. Ze legt uit dat dit een soort kiel is. Het zeilen valt duidelijk in de smaak bij Meike. “Het is hartstikke leuk, wat mij betreft, is het zeker voor herhaling vatbaar. Vandaag is de laatste dag van de week. We hebben straks nog een diploma-uitreiking.” Hebben de twee zeilkampen haar ook dusdanig met het zeilvirus besmet dat ze haar eigen boot gaat aanschaffen? “Als ik het geld had wel”, lacht ze.
De beide dames hebben betere dingen te doen dan eindeloos keuvelen met de Vakantiekracht, zij gaan weer aan het werk. Hij staat nog even te kijken hoe de cursisten in het haventje in gekleurde tobbes rondjes varen. Vanuit een rode motorboot roept een instructeur aanwijzingen. Dan wordt hij aangesproken door Per, ook een instructeur. Hij hoeft vandaag niet te werken, toch is hij even langsgekomen. Gewoon, omdat het gezellig is. Hij vertelt dat hij verpleegkunde studeert, in de zomer is hij op het water te vinden. “Ik heb zelf geen boot of iets dergelijks, maar hier kan ik altijd terecht als ik even wil varen.” Hij is ook ooit begonnen als cursist, daarna is hij blijven plakken als instructeur. “Je doet dit werk niet voor het salaris, je krijgt er zoveel andere dingen voor terug.”
Dan stelt hij de vraag waar de Vakantiekracht eigenlijk al op hoopte: “Heb je zin om even het water op te gaan, dan laat ik de lessen even van wat dichterbij zien.” Voor de vorm kijkt de Vakantiekracht nog even op zijn horloge, voordat hij toegeeft. Even later zoeven ze samen over het Zuidlaardermeer. Het water is rustig, er staat een klein briesje en de zon verstopt zich achter de wolken. Ideaal zeilweer, in de volle zon wordt het namelijk al snel te warm. Op verschillende plekken draaien de bootjes rondom een aantal boeien, de rode boten van instructeurs cirkelen er als schaapshonden omheen. Af en toe gaat het mis en botsen twee leerlingen op elkaar. Het deert gelukkig niet, na de aanvaring gaat iedereen weer vrolijk verder.
Inmiddels begint de tijd wel echt te dringen, bij de redactie wacht er nog een klus. Per zet hem af op de steiger, de Vakantiekracht zwaait nog even in het kantoor naar Isabella en eigenaar Thijs. Dan keert hij het kabbelende water en de lachende kinderen de rug toe, terug de auto in.
