De Ongenode Gast participeert over inclusie
De schooldag zit er net op wanneer de Ongenode Gast aankomt bij het Ydershoes in in Yde. Ouders staan op het schoolplein hun kinderen op te wachten, de Gast loopt beleefd groetend naar binnen. Een medewerker van de gemeente wijst hem snel juiste kant op. Vandaag staat er namelijk iets bijzonders op het programma: een bijeenkomst waarbij inwoners de gemeente kunnen vertellen hoe het staat met inclusie en participatie in Tynaarlo.
Net als de Gast binnenloopt wordt de bijeenkomst afgetrapt door Henk Nijmeijer, regenboogambassadeur van Drenthe. Hij benadrukt hoe belangrijk het is dat er in de samenleving ruimte is voor iedereen en dat iedereen de kans krijgt om mee te doen. “Uiteindelijk draait het om hoe we met elkaar omgaan”, besluit hij zijn korte toespraak. Bezoekers waaieren uit door de verschillende ruimtes. Er zijn stands waar iedereen kan meepraten over hoe het er in de gemeente voorstaat op het gebied van inclusie en participatie.
De Gast ziet een paar bekende gezichten, die bovendien naast de tafel met snacks en drinken zitten. Met een eigen bakkie pleur in de hand gaat hij zitten naast Anneke Lubbers. In het midden van de tafel ligt het ‘Dilemma spel’, een bordspel waarbij de spelers hun pion door een aantal vakjes jagen en af en toe ingewikkelde vragen moeten beantwoorden. Morele hoofdbrekers en ethische vraagstukken zijn aan de Gast wel besteed. De pion van Lubbers landt op een oranje vakje, ze trekt een kaart en lees de vraag voor. “Noem een paar voorbeelden van seksuele intimidatie.” Ze noemt er een aantal op, zoals door willekeurige mannen ‘schatje’ genoemd worden. Of ongepaste grappen die eigenlijk alleen de grappenmaker zelf leuk vindt. Regenboogambassadeur Nijmeijer loopt langs. “Dat soort acties worden wel micro-agressies genoemd. Mannen denken dat ze heel grappig zijn. Vrouwen lachen wel mee, terwijl ze zich eigenlijk ongemakkelijk voelen.”
Terwijl de dobbelsteen door de volgende speler ter hand wordt genomen loopt de Gast verder. Even verderop treft hij Selena en Anne. Ze staan bij een prikbord, door middel van een briefje kan worden verteld hoe de gemeente zichzelf kan verbeteren. Anne heeft net een briefje opgehangen met haar suggesties. Voor haar is het belangrijk dat er voldoende activiteiten worden georganiseerd en dat er voldoende speeltuinen zijn. “Ze komt net uit school, maar ik vind het belangrijk dat ze haar eigen inbreng kan geven,” vertelt haar moeder Selena. “We wonen in De Punt, een klein dorp dat soms wel vergeten lijkt te worden.” Samen grijpen ze de kans aan om hun stem te laten horen.
Op een verhoogd podium wordt gesproken over verschillende, praktische manieren waarop inclusie toegepast kan worden. Tim Paul Ploeger stuurt zijn rolstoel behendig richting het groepje mensen dat geanimeerd staat te praten. Voor hij aankomt, wordt hij echter onderschept door de Gast. Deze herkent Ploeger als commissielid van GroenLinks in de gemeenteraad. “Ik ben hier zowel voor mezelf, als persoon waarop dit onderwerp betrekking heeft en als onderdeel van de gemeenteraad. Het onderwerp is eerder in de raad besproken, ik wil graag zien hoe er navolging aan wordt gegeven.” Wat hij tot dusver heeft gezien stemt hem hoopvol. “Deze middag is mooi vormgegeven en er komt waardevolle input binnen. Ik ben benieuwd hoe het straks vertaald wordt naar beleid.”
Een paar stappen verderop staat Merle Leuning, haar dochter Vesper demonstreert wat trucjes die ze kan doen in haar rolstoel. “Ze is zo geboren, ze weet niet anders”, vertelt Merle. “Vesper wilde hier graag naartoe, mensen zoals zij moeten aan tafel zitten als er over gesproken wordt.” Over de vraag waar het meisje in de gemeente tegenaan loopt, hoeft ze niet lang na te denken. “Ik wilde dat er meer kinderen waren met een rolstoel waren”, zegt ze stellig. Haar moeder legt uit dat ze de enige met een rolstoel is op school. Ze maakt makkelijk vrienden, maar een kindje dat net zo is zoals zij zou fijn zijn.
Henk Nijmeijer loopt tijdens de samenkomst van groepje naar groepje. Hij luistert vooral, soms voegt hij wat toe of stelt hij een vraag. “Tynaarlo is als eerste gemeente zover dat ze een concrete agenda aan het opstellen zijn.” Als regenboogambassadeur adviseert hij instanties over hoe ze hun beleid inclusiever kunnen maken. “De samenleving wordt steeds diverser. Hoe voorkom je dat je mensen uitsluit?”, vraagt hij zich hardop af. Wat hem betreft, is inclusie niet een magische pil die alle problemen van de samenleving op kan lossen. “Inclusie is een houding.”
De Gast moet er weer vandoor. Op weg terug naar zijn auto loopt hij over het schoolplein, waar een paar jongens een potje voetbal spelen. Krachttermen vliegen door de lucht, terwijl ze om de bal vechten. Een aantal van de scheldwoorden zijn nadrukkelijk niet inclusief. Er is nog genoeg werk te verzetten, dat is duidelijk.
