De Ongenode Gast betreedt het laserstrijdtoneel

EELDE - Wanneer de Ongenode Gast de gymzaal instapt zijn alle lichten gedoofd. In het schemerdonker ontwaart hij kinderen, verstopt achter matten en andere obstakels. De jongens en meisjes zijn uitgerust met oplichtende geweren. Op een teken van buurtsportcoach Nynke Niessink springen ze op uit hun schuilplaats en gaan ze de strijd aan met een andere groep kinderen.

Het is de meivakantie, dat betekent dat veel kinderen thuis zitten. Om te voorkomen dat ze de hele dag binnen rondhangen, vastgekleefd aan verschillende schermen, hebben de buurtsportcoaches van de gemeente iets bedacht. Drie dagen lang organiseren ze allerlei leuke activiteiten, om de kinderen in beweging te krijgen. Lasergamen is daar één van. De groep kinderen is opgedeeld in vier teams. De leeftijd van de kinderen varieert van ongeveer zes tot twaalf jaar oud. Eerder hebben ze uitleg gekregen over het ‘wapen’ dat ze gaan gebruiken. Op het geweer staan vier strepen, de ‘levens’ van de schutter. Wanneer het wapen wordt geraakt gaat er een leven af, als ze op zijn kan een van de coaches ze herstellen. 

Wanneer de Gast aankomt barst net de tweede ronde los. Sommige kinderen rennen wild naar voren, anderen wachten juist liever in hinderlaag tot de tegenstander naar hen toekomt. Wie af is, rent snel naar een van de coaches. Het ene team wordt weer tot leven gewekt door Nynke, het andere team door Mathijs Höster. Op de banken langs de muur zitten de andere twee teams uit te puffen, tegelijkertijd wordt alvast tactiek voor de volgende ronde besproken. Wanneer de tijd erop zit wordt de strijd gestaakt, de Gast wenst vurig dat in het echte leven elke oorlog met een fluitsignaal tot stilstand kon worden gebracht.

Höster verheft zijn stem, hij legt een nieuwe spelvariant uit. Elk team kiest uit hun gelederen een koning of koningin. “Als deze af gaat, dan verliest het hele team. Zorg dus dat je hem of haar beschermt”, legt de coach uit. “Onze beste speler moet de koning zijn”, zegt een jongen in een blauw shirt. “Of moeten we juist de kleinste speler koning maken, dat ziet niemand aankomen?”, vraagt een ander zich af. Veel tijd om te overleggen krijgen ze niet, al snel worden ze weer het strijdtoneel opgedreven. 

De broers Liam en Devi kijken aandachtig toe vanaf de bank hoe het spel zich ontwikkelt. De twee kunnen rustig veteranen van het laserstrijdperk genoemd worden. “We hebben het al wel vaker gedaan”, zegt Liam schouderophalend. Devi vult aan: “De laatste keer waren we allebei geen enkele keer af.” Betekent dat dan dat een van hun wel koning moet zijn voor hun team? Liam: “Dat lijkt me niet handig. Wij kunnen juist goed schieten.” Dan klinkt het fluitsignaal, de twee teams worden bij elkaar geroepen. De koningin van het groene team is twee keer geraakt, de soeverein van het rode leger drie keer. Triomfantelijk steken de groene strijders hun geweren in de lucht.

De koningin van het groene team is Emma, haar vriendin en hofdame Roos week niet van haar kant tijdens de strijd. Naast elkaar rusten ze uit op de bank, waar ze hun winnende tactiek uit de doeken doen. “Ik verstopte me achter een muurtje.” Roos vult grijnzend aan: “En ik schoot iedereen die in de buurt kwam.”

Buurtsportcoach Nynke Niessink houdt de strijd goed in de gaten, ondertussen legt ze uit dat er nog veel meer leuke activiteiten op de planning staan. “Morgen gaan we mountainbiken, verder gaan we padel spelen bij de tennisvereniging. Op woensdag is er een voetbalclinic. Er is veel animo voor de activiteiten, dat is mooi om te zien.” Voordat ze er meer over kan vertellen meldt een gewonde zich bij haar. De lasers doen uiteraard geen pijn, maar in het schemerdonker onderuit gaan is een reëel risico. Een druppel bloed welt langzaam op uit de schaafwond van de jongen, ondanks de pijn houdt hij zich groot. Een vochtig doekje en een pleister lappen hem weer op, hij rent terug de zaal in.

Op de tribune boven de zaal zitten een paar ouders, zij kijken toe hoe hun kinderen met elkaar de strijd aangaan. Inge van den Berg en Mariska Mellens leunen over de railing. “Leuk dat de gemeente het organiseert, het is toch weer een andere activiteit dan de kinderen anders doen,” stelt Inge. Mariska voegt toe: “Bovendien is het sport, goed dat ze genoeg bewegen zo.” Een extra voordeel is dat de kinderen in contact komen met leeftijdsgenoten die op andere scholen zitten.

Beneden, in het schemerduister, komt een koning ten val. Het verliezende team laat de hoofdjes hangen, de winnaars juichen. De Gast loopt naar buiten, de stralende ochtendzon in.