De Ongenode Gast dompelt zich onder in LSD
EELDE - Een kabaal van jewelste stijgt op vanaf de parkeerplaats voor het Terra in Eelde. Confettikanonnen gaan af met luide knallen, muziek zwelt aan en een jongen rijdt rondjes op de parkeerplaats op een driewieler. De Ongenode Gast is geïntrigeerd, hij laat de reportage waar hij eigenlijk mee bezig was even voor wat het is en neemt een kijkje bij de middelbare school. Wat is er precies gaande?
Daar stuit hij op een indiaan in een geel hesje. Onder de schmink herkent hij een bekend gezicht, namelijk van Lilian Wolting, een docent op de school. Zij legt uit wat er precies aan de hand is. “Het is de laatste schooldag van de vierde klas. Na de meivakantie beginnen hun examens. De eindexamenstunts zijn eerder wel eens uit de hand gelopen, maar dit jaar gaat het heel goed.” De Gast denkt terug aan zijn eigen Laatste School Dag, oftewel LSD. Hij voelde niet zo’n binding met zijn school, LSD was dus gewoon een extra vrije dag. De jongelui van het Terra pakken het duidelijk beter aan.
Jack is de jongen die op de gemotoriseerde driewieler rond de parkeerplaats jakkerde. Eenmaal tot stilstand gekomen neemt hij een hijs van zijn vape, samen met Youri staat hij als doorgewinterde woordvoerder de Gast te woord. “We waren hier al om 7.30, toen hebben we een aantal betonblokken voor de ingang van de parkeerplaats gelegd.” Logisch, de parkeerplaats moet immers leeg blijven als je het als parcours wil gebruiken. Hij somt op wat er nog meer te doen is: “We hebben een stormbaan en schuimkanon neergezet. We gaan gewoon een feestje bouwen en lol maken.” Gezellig en leuk voor iedereen dus. Rond 12 uur taait iedereen af, om van de vakantie te genieten of juist te blokken.
Tijmo Muis is docent biologie, hij schijnt betrokken te zijn bij het organiseren van het LSD-feest. Net wanneer de Gast hem benaderd wordt de leraar door een paar leerlingen meegesleurd, richting de enorme bult schuim dat op het plein ligt. De hulpeloze docent wordt de bubbelende hel ingetrokken en daar achter gelaten. Hij waadt terug naar vaste grond, waar hij opnieuw de Gast treft. “Het gaat heel goed”, vertelt hij terwijl hij schuim van zijn benen klopt. “We hebben het dit jaar goed uitgedacht. Eerder is het wel eens uit de hand gelopen, dat komt deels door sociale media. Ze zien ergens anders dat een stunt uit de hand loopt, dat willen ze dan nadoen.” Dit jaar blijft de schade op het Terra gelukkig beperkt, de examenleerlingen hebben in de school wel wat rotzooi getrapt, maar niks lijkt kapot.
De Gast krijgt de gelegenheid om zelf een rondje te lopen door de aula en de gangen. Confetti en slingers liggen op de grond, overal door het gebouw zijn foto’s van medewerkers van het Terra opgehangen. Jan Oosterveld loopt door de aula, als conciërge wil hij wel een oogje in het zeil houden. Op zijn voorhoofd prijkt een grote pleister. Heeft er dan toch bloed gevloeid tijdens de LSD? “Nee, gelukkig niet”, legt Oosterveld lachend uit. “Ik ben eerder deze week ergens tegenaan gelopen.” Hij vertelt dat hij zichzelf al wel is tegengekomen op een van de schoolmuren. “Geen slechte foto gelukkig, andere collega’s zijn er minder goed vanaf gekomen.”
Terug op het schoolplein staan groepjes leerlingen bij elkaar. Een stel belhamels gooit waterballonnen, de meeste zijn niet genoeg gevuld en ze stuiteren over de tegels zonder te knappen. Ondertussen schalt de ene hit na de andere over het schoolplein. Twee meiden lopen rond, ze dragen witte shirts en hebben een viltstift in de hand. “We verzamelen handtekeningen”, vertelt Julia enthousiast. Haar vriendin Judith legt uit dat de shirts het perfecte aandenken zijn aan hun schooltijd. “We bewaren hem, voor later.” De laatste handtekening die ze scoren is van conciërge Oosterveld.
De Gast begint zich oud te voelen door al dit jeugdig enthousiasme. Terwijl een hardstyle versie van ‘Engelbewaarder’ uit de speakers knalt loopt hij door het hek, tussen de opgehangen spandoeken die met koeienletters verkondigen dat er een LSD-feest aan de gang is. Op de parkeerplaats wordt al begonnen met het opruimen van de rommel. De Gast vraagt in het voorbij gaan of de scholieren er een rommeltje van hebben gemaakt. “Een beetje, maar dat hoort zo”, zegt een man met een gespendeerd confettikanon in zijn rechterhand.
