De Ongenode Gast struikelt over een beweegpad in Eelde

EELDE - De Ongenode Gast gaat donderdag 20 maart op pad, op zoek naar een verhaal. Ergens in Eelde schijnt wethouder Hans Kuipers een heus ‘beweegpad’ te gaan openen. Veel meer dan een globale omschrijving van de locatie heeft de Gast niet om op af te gaan, tijd om de oude journalistieke neus af te stoffen en op zoek te gaan.

Eenmaal in Eelde rijdt hij met een slakkengang door de wijk, even later ziet hij een clubje mensen staan. Ze staan duidelijk ergens op te wachten, de Gast ruikt lont. Even later staat de auto geparkeerd, het groepje blijkt de laatste overblijfselen te zijn van wijkvereniging Spierveen. De tip die de Gast ontving klopt, ze staan inderdaad te wachten op de wethouder. Margriet Meijer, secretaris van de wijkvereniging, licht het nader toe.

“De vereniging is eigenlijk al best oud, hij bestaat sinds de vroege jaren 80. Toen werden hier de eerste huizen gebouwd en ontstond een groep die zich om het groen in de wijk bekommerde, in 1984 werd de wijkvereniging officieel opgericht. Het was een grote club, maar tegenwoordig is het lastig om mensen te vinden”, verzucht ze. Het handje vol mensen zijn de laatste der Mohikanen, hier om de vereniging te ruste te leggen. “In 2023 werd in de algemene ledenvergadering besloten de vereniging op te heffen”, vertelt de secretaris. Ze vervolgt: “Er stond nog een mooi bedrag op de rekening, volgens de statuten moest dat worden uitgegeven aan een maatschappelijk doel.” 

Vanuit die vergadering begon het balletje te rollen. Leden van de vereniging kwamen met verschillende ideeën om het geld uit te geven op een manier waar de buurt iets aan heeft. De gemeente werd aangehaakt, uiteindelijk werd besloten om een ‘beweegpad’ aan te leggen. Langs een wandelpad in de wijk zijn verschillende installaties, waar mensen overheen kunnen klauteren. Zo zijn er stenen, palen van verschillende hoogtes en boomstammen. 

Terwijl de Gast de uitleg tot zich neemt, komt wethouder Hans Kuipers aan. Hij verontschuldigt zich dat hij wat laat is, hij kon zo snel de plek niet vinden. Vast element bij zo’n opening is dat de wethouder alle handjes moet schudden. Daarna volgt een korte speech. “We zijn jullie als gemeente en leden heel dankbaar. Hier ligt een nieuw soort beweegroute, die laat zien dat je niet naar het bos hoeft om lekker buiten te spelen.” Hij sluit af met de mooie woorden: “We kunnen dit zien als een blijvende herinnering aan de wijkvereniging.” Vervolgens wordt het bord onthult waarop de route van het pad staat. Deze is kunstig ingepakt in een doos, waarop de omslag van het oude wijkblad is geprint. Na het lint te hebben losgetrokken en het bordje is onthuld volgt een ronde applaus.

Jan Ploeger is de voormalig penningmeester van de wijkvereniging. “Ik heb zo’n twintig jaar in het bestuur gezeten. Dit is een mooi afscheid van de vereniging, het is fijn dat het geld dat we in kas hadden op een goede manier wordt besteed”, vertelt hij. Zoals wel vaker voorkomt was het op een gegeven moment niet meer te doen om nieuwe bestuursleden te vinden. Terwijl hij vertelt over de teloorgang van de vereniging lopen wandelaars over het pad. De genodigden stappen opzij om ze door te laten. 

De hond van Wilmien Cazemier snuffelt aan een voorbijlopende viervoeter, terwijl zijn baasje vertelt over haar band met het blad. “Ik ben lange tijd lid geweest, mijn moeder was zelfs lid van het eerste uur.” Ze heeft ook meegedacht over wat er met het vrijgekomen geld gedaan kon worden. “Ik stelde een bankje voor. Dat zou mij wel goed uitkomen, dan kon ik even zitten terwijl ik met de hond uit was”, vertelt ze lachend. Het bankje kwam er uiteindelijk niet, Wilmien vindt het prima. “Dit is een mooi alternatief.”

De Gast verneemt dat er een specifieke reden was dat een bankje minder wenselijk was. Vanuit de wijk waren er zorgen dat een bankje hangjongeren zou uitnodigen om het zich gemakkelijk te maken. Voor het geval dat de klautertoestellen eenzelfde aanzuigende werking op de jeugd van Eelde heeft, is Robin Geertsma bij het project betrokken. Hij is jongerenwerker bij de gemeente en is een aanspreekpunt voor bewoners als ze overlast ervaren. “Je moet mijn aandeel in het project niet overschatten”, zegt hij bescheiden. “De mensen in de wijk hebben mijn contactgegevens gekregen, als ze overlast signaleren kunnen ze mij bellen. Tot dusver hebben we nog geen klachten gehad.”

De wethouder vertrekt inmiddels naar een volgende afspraak en goed leiden doet goed volgen. De Gast heeft nog een volle lijst met taken, hij stapt in zijn auto en rijdt de zon tegemoet.