De Ongenode Gast sluit aan bij een rondleiding op Terra Eelde

Wat: rondleiding op school
Waar: Terra Eelde
Wanneer: woensdag 12 maart

De Ongenode Gast kijkt zijn ogen uit in het biologielokaal van Terra Eelde. Ook de groep potentiële leerlingen wordt er stil van. Langs de muren staan vitrinekasten vol opgezette beesten. In een aquarium zwemmen kleurrijke vissen rond. Achter zijn bureau is Ricardo van Oeveren aan het werk. Zijn laatste les zit er net op, hij is de administratie aan het bijwerken.

De Gast heeft bepaalde interesses uit zijn jonge jeugd nooit los kunnen laten, hij snoekt dan ook gelijk af op een voorwerp op het bureau van de docent. Er ligt een schedel, duidelijk afkomstig van een mens. “Het is een echte”, bezweert Van Oeveren hem. De Gast is benieuwd of hij zeker weet dat er niet nog ergens een cold case inspecteur naar deze kop op zoek is. Dat is zeker niet het geval, stelt de docent hem gerust. 

Ondanks dat Ricardo er al een volle lesdag op heeft zitten merkt hij dat hij een dankbaar publiek heeft gevonden. Hij wijst naar de verschillende objecten op zijn bureau, zoals een plastic knie, inclusief kruisbanden. Terwijl hij aan het vertellen is hoe hij deze in zijn lessen gebruikt, schrikt een vader op. De groep is inmiddels doorgelopen, achter docent Lilian Booltink aan. De vader verlaat snel het lokaal om zijn kind terug te vinden. 

De Gast hoeft gelukkig geen school meer te kiezen, hij blijft dus nog even wat langer kletsen met Van Oeveren. Hij vertelt over zijn collectie opgezette dieren. “Een leerling kwam een keer aanlopen met een vos, die was aangereden. De leerling had hem gevonden en meegenomen in een vuilniszak. Die hebben we laten opzetten.” Hij loopt snel naar een kast, waar hij een ander voorbeeld pakt. Een jonge ijsvogel zit op een boomstronk en kijkt, in de ogen van de Gast, meewarig naar de wereld. “Deze is hier tegen een raam gevlogen. Die hebben we toen laten opzetten.”

Eerder op de dag werd de Gast ontvangen op de school door Mirjam Wieringa. Zij legde uit dat de grote open dag van de school al is geweest. Dan zijn alle lokale open en worden er allerlei demonstraties gegeven. Vandaag is een meer ingetogen bedoeling, bedoelt voor kinderen en ouders die nog twijfelen en de open dag hebben gemist. De tijd dringt voor leerlingen in groep acht. Op 25 maart openen namelijk de inschrijvingen, op 31 maart moet een keuze zijn gemaakt. 

In de grote kantine zijn alle tafels bezet door ouders en scholieren. Ze kijken naar een scherm, erop een schema. Een docent legt uit wat voor leerpad de kinderen straks kunnen volgen. Het zal zijn dat de Gast er halverwege invalt, maar wat alle cijfers en letters precies betekenen is niet te volgen. Even later wordt het interessanter, in groepjes gaan de potentiële leerlingen op pad. Ze worden rondgeleid door de school, de Gast sluit aan bij Lilian Booltink. Zij is kunstdocent, toepasselijk genoeg begint ze in haar eigen lokaal met de rondleiding. 

In een lokaal staat ze stil bij een prachtige vlag die tegen het raam is opgehangen. “Die is gemaakt door leerlingen”, vertelt ze enthousiast. De tocht vervolgt zich, van lokaal naar tweede kantine. Daar vertelt Booltink dat de school mobiel-vrij is, leerlingen kunnen tijdens hun pauzes spelletjes lenen bij een balie of zelf van huis iets meenemen. De Gast heeft zelf ook eindeloos gekaart in de kantine van zijn oude school. Mooi dat deze traditie wordt teruggebracht en de kinderen niet eindeloos aan hun scherm zijn vastgeplakt.

In het biologielokaal raakt de Gast zijn groep kwijt, zo gegrepen is hij door alle fascinerende beesten. Hij vindt ze gelukkig snel terug. Hij loopt even op met Tress, terwijl de club het schoolgebouw verlaat en richting de gymzaal loopt. “Het is best leuk”, vertrouwt Tress de Gast toe. Haar moeder is met haar mee en vertelt dat ze nog maar in groep zeven zit, ze hoeft dit jaar nog niet te kiezen. “Ze heeft nog even”, zegt ze met een lach.

De rondleiding gaat nog verder, maar de tijd dringt voor de Gast. Een volgende afspraak wacht op hem, tijd om de school gedag te zeggen. Terwijl hij richting zijn auto loopt, is hij opgelucht dat hij zelf zulke belangrijke keuzes niet hoeft te maken.