De Ongenode Gast kijkt mee over de schouder van krasse biljarters
VRIES - De Ongenode Gast zit lekker aan de koffie in Onder de Linden in Vries, samen met Sietse Hamersma, eigenaar van de kroeg. Vanuit zijn ooghoek ziet hij hoe een man van achter in de zaak naar de bar loopt. De nieuwsgierigheid is gewekt, de Gast vraagt zijn tafelgenoot wat er daarachter gebeurt.
“Dat zijn biljarters, die komen hier al jaren”, vertelt de kroegbaas. De Gast is altijd op zoek naar boeiende clubs om over te schrijven, hij vraagt of Hamersma hem wel wil introduceren. Zo gezegd, zo gedaan en even later staat hij in de biljartkamer van Onder de Linden. Een club mannen met het nodige zilver in het haar staan over twee biljarttafels gebogen. Gemoedelijk gemopper over een gemiste bal stijgt boven het geklik van de ballen uit.
Op een tafel liggen tassen opgestapeld, waarin de keus vervoerd worden. Ernaast zitten Jo de Wit en Bert Niesen op een stoel, geduldig wachten ze tot het hun beurt is om te spelen. De Wit neemt de Gast, die van het nobele biljarten weinig kaas heeft gegeten, mee in wat er allemaal gebeurt. “We zijn een club met ongeveer tien leden. We spelen op een middag twee spelvormen, libre en banden. Iedereen speelt beide spelvormen, de scores worden daarvan bijgehouden. Wanneer het klaar is spelen we nog tien over rood, gewoon voor de lol.”
De Gast besluit dat hij wat plaatjes nodig heeft. Voorzichtig loopt hij langs de tafels, hopend dat hij niemand stoort. Net wanneer hij afdrukt stoot een speler af, al gelijk klinkt een luid gemopper. Hij raakte de bal helemaal verkeerd en zijn beurt zit erop. “Komt door die fotograaf, daarvan krijg je sterallures”, grapt zijn tegenstander. Na een rondje te hebben gemaakt eindigt de Gast weer bij de stoelen waarop de spelers wachten op hun beurt. De voorzitter van de club is Eugen Bota. “De vereniging heet Harenermolen Biljart, het is echt een vriendenclub waar altijd een goede sfeer heerst. In al mijn tijd hier is er nog nooit echt hommeles geweest”, zegt hij stellig. En is hij al lang voorzitter van de club? “Al heel lang, in elk geval meer dan tien jaar”, schat hij. Zijn teamgenoten denken graag mee. “Al veel te lang” en “Sinds mensenheugenis” schallen door de zaal.
Jo de Wit heeft nog wel tijd om wat extra uitleg te geven over hoe de club functioneert. “We hebben een constant aantal leden, het schommelt altijd rond de tien mannen. Wanneer er iemand wegvalt, en dat gebeurt op onze leeftijd wel eens, dan zoeken we een vervanger. Dat moet wel altijd iemand zijn die bij de groep past.” De Wit heeft talloze anekdotes over de club. Bijvoorbeeld hoe een lid nagenoeg blind was en toch elke week weer langskwam. “Hij kwam met de belbus en werd naar binnen begeleid, dan zette we een wijntje voor hem klaar en hielpen hem met de ballen vinden op tafel.”
Frans de Smidt is zo’n ‘nieuw’ lid, hij zit nog maar relatief kort bij de club. “Nu zo’n twee jaar, ik ben nog een jonkie”, lacht hij. Een teamgenoot roept “Hij zit nog altijd in z’n proeftijd.” De Smidt vertelt verder. “Dit is de eerste keer dat ik bij een club speel. Het biljarten is me niet helemaal vreemd, vroeger ging ik wel bij een vriend op zolder spelen. Qua niveau kan ik daardoor gelukkig goed meekomen.” Eens per jaar organiseert de club een speciale bijeenkomst, waarbij uitgebreid gedineerd wordt. Dat doen ze in Onder de Linden, net als hun wekelijkse potje biljart.
Dat de mannen gesteld zijn op hun wekelijkse uitje staat als een paal boven water. “Donderdagmiddag staat vast, daar komt niemand aan”, vertelt Bert Boerema de Gast. Hij vervolgt: “Het is het mooiste spel dat er is wanneer je ouder wordt.” Terwijl de biljarters het laatste potje van de week spelen, besluit de Gast dat het tijd is om te gaan. Hij weet de mannen lang genoeg stil te laten staan voor een groepsfoto, waarna de camera en blocnote weer in de tas verdwijnen. Hij loopt langs de bar en stapt de tent uit, de bel aan de deur rinkelt wanneer hij hem achter zich dichttrekt.
