De Ongenode Gast kijkt over de schouders van klaverjassers
VRIES - Wanneer de Ongenode Gast de grote zaal van dorpshuis De Pan in Vries binnenstapt, wordt hij warm onthaald. Nadat hij zichzelf heeft voorgesteld mag hij gelijk aanschuiven aan de tafel van Yvette Roosendaal en Dick Kattouw. Zij zijn twee van de kartrekkers achter de ‘Spelmiddag voor Senioren’.
Ze leggen uit dat elke derde donderdag van de maand zo’n middag organiseren. De naam zegt het eigenlijk al, ouderen uit de gemeente kunnen langskomen en gezellig een middag spelletjes spelen. Er zijn drie keuzes voor spellen: klaverjassen, rummikuppen en jokeren. Klaverjassen is veruit de populairste optie, gevolgd door rummikup. Yvette en Dick zitten aan een tafel naast de ingang, zij vinken de deelnemers af van een grote lijst. Tussen het turven door hebben ze tijd om de Gast te woord te staan. “De locatie rouleert door de gemeente, elk jaar beginnen we in Yde”, legt Yvette uit. Normaal gesproken organiseren ze de spelmiddag met z’n vieren, vandaag zijn er twee zieken. Als erkenning voor hun fantastische werk moeten de zieken natuurlijk wel genoemd worden, dat zijn: Jannie Knot en Otto Meertens.
Wanneer de deur ophoudt met klapperen en de spelers hun plaats hebben gevonden opent Dick officieel de middag. Geen lange speech gelukkig, hij heet iedereen welkom en wenst de aanwezigen een gelukkig 2025. Daarmee zit de toespraak erop. Het was er een naar de Gast zijn hart, kort en doeltreffend. Na een kort applaus raakt de Gast in gesprek met Hessel en Alie Bruin, een echtpaar uit Vries dat klaar zit om te klaverjassen. “Er hangt altijd een heel gezellige sfeer bij deze middagen”, zegt Alie. “We spelen niet met het mes op tafel hier”, voegt een tafelgenoot lachend toe. Ondertussen loopt Yvette langs alle tafels om te controleren of overal een formulier ligt om de standen bij te houden. Vervolgens krijgen alle klaverjassers een nummertje, zo wordt bepaald welke viertallen worden gevormd. Geen vaste koppels dus, die al jaren samenspelen en aan een halve knipoog genoeg hebben om te weten welke kaarten de ander heeft.
Even later heeft iedereen zijn of haar plaats gevonden. Kaarten worden geschud, namen worden genoteerd en de messen worden geslepen. Verderop in de ruimte zijn Jogie Mellens, Tineke de Kleine en Wollie Takens rummikupstenen aan het husselen. Terwijl de stenen worden verdeeld, vertellen ze waarom ze op de middagen afkomen. “Het draait echt om de gezelligheid. We zijn lekker met elkaar erop uit”, zegt mevrouw Mellens. “Het is gewoon hartstikke gezellig”, vult De Kleine lachend aan.
Daar is het inderdaad allemaal om te doen, vertelt Yvette Roossendaal even later aan de Gast. “Het doel is mensen die alleen thuiszitten bij elkaar brengen en zorgen dat er iets te doen is.” Het succes van de middagen overtreft alle verwachtingen, elke maand doen er zo’n vijftig mensen mee. De klaverjasspelers overschaduwen wel de andere spellen. Yvette: “Mensen die rummikup willen spelen of willen jokeren zijn van harte welkom.”
Aan de klaverjastafels gaat het ondertussen hard tegen hard. De eerste handen zijn uitgespeeld, punten worden opgeteld. Oude bekenden plagen elkaar of geven een slag-voor-slag rapport over de laatste serie kaarten. Hessel en Alie Bruin, het echtpaar, zijn toevallig elkaars partner. “We hebben er niks aan tot dusver”, zegt Alie lachend. Haar man vult aan: “Als ik zo doorga met spelen dan krijg ik vanavond geen avondeten.” Een van hun tegenstanders is blijkbaar sportfilosoof in de vrije tijd, ze deelt met de Gast de wijsheid: “Als het goed gaat dan ligt het aan de speler, wanneer het slecht gaat dan ligt het aan de kaarten.” Een uitspraak die zo op een tegeltje kan.
Op de rummikuptafel liggen inmiddels de eerste series getallen, mooi op volgorde zoals het hoort. De hal is vergeven van een vrolijk gemurmel van tevreden mensen, de geur van koffie zweeft door de lucht. De Ongenode Gast kijkt nog eens om zich heen en laat het op zich inwerken, voordat hij de warmte en gezelligheid de rug toekeert. Terug het winterweer in, de volgende afspraak wacht alweer op hem.
