De Ongenode Gast proost op het nieuwe jaar
Januari is de maand van goede voornemens. Deze keer gaat het echt lukken om minder te snoepen en meer te bewegen. Daarnaast is het de maand van de nieuwjaarsrecepties. Elke club en organisatie trapt het nieuwe jaar vrolijk af met een borrel, een hapje en een toespraak of twee. Zo ook de gemeente Tynaarlo, waarvoor de Ongenode Gast een uitnodiging ontving.
Bij binnenkomst, na het ophangen van de jas, besluit de Gast een rondje door de hal van het gemeentehuis te lopen. Raadsleden, wethouders en inwoners van de gemeente staan in groepjes te kletsen. De Gast ziet veel bekende gezichten, mensen die hij afgelopen jaar heeft geïnterviewd of tegen het lijf is gelopen. De receptie wordt gehouden op 9 januari, het is exact een jaar geleden dat de Gast voor de Krant van Tynaarlo is begonnen te werken.
Gea Jonker is zo’n bekend gezicht, als cultuurcoach is het haar taak om de cultuur in de gemeente naar een hoger niveau te tillen. Een medewerker is net langs geweest met een dienblad vol glazen champagne, in elk glas drijft een mysterieuze gouden bal. Jonker snapt het ook niet, maar besluit een rond object niet tussen haar en een verfrissend drankje te laten komen. “Dit wordt het jaar van de vrijheid”, vertrouwt ze de Gast toe. “We vieren tachtig jaar bevrijding, bovendien is het ook het thema van de Open Call dit jaar.” Dat is een evenement dat door de gemeente georganiseerd wordt, waarbij jonge kunstenaars worden uitgenodigd om een nieuw kunstwerk te maken, rondom een specifiek thema.
In de hoek van de hal zit een muzikaal duo, een zangeres die begeleid wordt door een gitarist. Hun vrolijke klanken glijden over de hoofden van de aanwezigen en snijden door het geroezemoes. Vanuit zijn ooghoek ziet de Gast dat burgemeester Marcel Thijsen plaats heeft genomen op de trap, microfoon in de ene hand en een aantal papiertjes in de andere. Hij vraagt de aandacht, de gesprekken verstillen een voor een. “Ik mis vertrouwen in de toekomst”, begint hij zijn speech. Hij haalt daarna Wim Kan aan, de man die de nieuwjaarsconference bedacht. “De grapjes die hij vertelde zijn nu eigenlijk nog altijd even relevant.” De burgemeester laat vervolgens zien dat hij zelf ook over een goed ontwikkeld gevoel voor humor beschikt. Zo wil hij het huidige kabinet geen fouten verwijten. “Als er niks van de grond komt, kan je immers geen fouten maken.”
Op een serieuze noot hekelt hij in zijn toespraak de wildgroei aan regels, die het schier onmogelijk maken om in Nederland iets gedaan te krijgen. “God dacht dat hij aan tien geboden genoeg had, Nederland heeft er zo’n tien miljoen. Die waren voor Mozes niet te tillen geweest.” Hij legt uit dat politiek weer om specifieke waarden moet gaan en niet om regeltjes. Als voorbeeld noemt hij het huisvesten van asielzoekers in de gemeente. “De mensen die het nodig hebben, vangen we op vanuit onze waarden, niet om een bepaald verdrag of omdat de Tweede Kamer zegt dat het moet.” Wat Thijsen betreft worden in Tynaarlo zo veel mogelijk bochten afgesneden, zodat het een plek is waar dingen wel van de grond komen. Hij sluit af met een mooie, positieve boodschap. “Wanneer we liefde en menselijkheid in ons hart nemen, hebben we geen wetten meer nodig.” Vanuit de zaal klinkt een luid applaus. De groepjes hervormen zich, het geroezemoes start weer op.
De Gast staat al snel weer met wat mensen te kletsen, van een voorbijkomende plank snaait hij een plakje worst. Het blijkt een grillworst te zijn met stukjes kaas erin. Een nieuwe ervaring, maar lang niet onprettig. Een paar stappen verder op maken de muzikanten Janinde Prins en Leo Hegge zich op voor het volgende deel van hun set. Zangeres Janinde was te spreken over de toespraak van de burgemeester. “Het was een mooie en positieve speech, een beroep op de menselijkheid kan ik me altijd in vinden.” Een mening die de Gast volledig deelt.
Buiten vallen vlokken natte sneeuw, twee verkleumde verkeersregelaars wijzen late gasten naar een plek waar ze hun scheurijzers kwijt kunnen. Zij zijn nog aan het werk, net als de muzikanten, obers en de Gast zelf. Het is inmiddels na vijven, de werkdag van de Gast zit erop. Op weg naar buiten schudt hij nog een paar handen, wenst mensen een fijn 2025 en stapt door de schuifdeuren. Met een laatste knik van het hoofd naar de verkeersregelaar verlaat hij de parkeerplaats van het gemeentehuis, de gevallen avond in en op weg naar huis.
