De Ongenode Gast bezoekt Gronings Groen in Drenthe

Wat: Gronings Groen
Waar: Landgoed Vennebroek, Paterswolde
Wanneer: Vrijdag 13 september

PATERSWOLDE - De Ongenode Gast is valt een beetje uit de toon. Hij draagt een licht shirt en sneakers, het overgrote deel van de mensen om hem heen zijn in het groen of bruin gestoken. Nagenoeg iedereen heeft stevige schoenen aan. Niet verwonderlijk, de Gast is namelijk aangewaaid bij Gronings Groen, ironisch genoeg georganiseerd in Drenthe.

Gronings Groen is een middag die wordt georganiseerd door zes organisaties die zich met natuurbeheer in de provincie Groningen bezighouden, zoals Natuurmonumenten en Staatsbosbeheer. Elk jaar zetten zij hun vrijwilligers in het zonnetje met een speciale dag. Eén van de organisaties is per jaar de kartrekker, deze keer is Natuurmonumenten aan de beurt. Vanuit hun kantoor op landgoed Vennebroek zorgen zij voor een prachtige dag, vol met verschillende excursies en workshops. De Gast is een natuurliefhebber in hart en nieren en bovendien een geboren en getogen Groninger. Hij kon zijn geluk dus niet op toen dit evenement in zijn gebied neerstreek.

Voordat de workshops beginnen laten we vrijwilligers zich de koffie, thee en fruitkoek goed smaken. Hanne-Wil Kievitsbosch van Natuurmonumenten heet iedereen welkom namens de betrokken organisaties. Vervolgens meldt iedereen zich bij de workshop waarvoor ze zich hebben opgegeven. De Gast hoeft niet lang na te denken waar hij aansluit, dat is natuurlijk de zeisles. De vervaarlijk ogende landbouwwerktuigen liggen in een lange rij op een bank. Blinkend en vlijmscherp wachten ze op ongeoefende handen die ze straks rondzwaaien. Dat moet wel leuk worden.

Ytze Zijlstra is onderdeel van de zeisbrigade van Landschapsbeheer Groningen. Om te illustreren dat een zeis geen speelgoed is laat hij zien hoe makkelijk het door een stuk stof heen snijdt. Zonder moeite glijdt het zeisblad door de mouw van een oude trui. Hij legt uit hoe men met een zeis moet lopen en dat tijdens het werken goed moet worden opgepast dat de buurman- of vrouw niet te dichtbij komt. “Het is je eigen schuld als je met negen vingers thuis komt,” zegt hij grijnzend. “Zo, ik denk dat jullie nu wel bang genoeg zijn.” Hij gaat verder met het uitleggen van de techniek. De zeis dient dicht bij de grond te worden gehouden, zodat het gras dicht bij de wortel wordt afgesneden. Verder is de houding belangrijk. “Schouders naar achter, borst vooruit en zak een beetje door de knieën. Je moet trots staan,” raadt Zijlstra de tien cursisten aan. 

Even later krijgt iedere maaier een eigen zeis, daarna trekken ze het veld in. De zon schijnt en vogels tjilpen in het struikgewas, het is een idyllisch beeld. Voor iedere twee deelnemers is er een instructeur van Landschapsbeheer. Sterre Koops en Joost Oost gaan voortvarend van start, al snel hebben ze de eerste vierkante centimeters gemaaid. “Het gaat volgens mij wel okay,” zegt Jacob. Sterre vult aan: “Het is eigenlijk heel ontspannend, dat had ik niet verwacht. Je moet er net genoeg je focus bij houden dat je niet aan andere dingen hoeft te denken.”

De zeisen maken een prachtig geluid wanneer ze door de grassprieten glijden, de Gast kan alleen niet eindeloos blijven kijken. Hij heeft nog net tijd om bij een tweede workshop aan te sluiten. Keuze genoeg, in totaal worden er elf activiteiten aangeboden. Deze lopen uiteen van een fietstocht naar een ringslangennest tot een lezing over nachtvlinders. De Gast besluit om aan te schuiven bij de workshop ‘Omgaan met weerstand’. Deze wordt gegeven door twee boa’s, Ramon de Jong en John Hulst. In een donkere werkplaats hebben ze een beamer opgesteld. Ze leggen een club vrijwillige natuurbeheerders uit hoe ze mensen het beste kunnen aanspreken.

Uit de verhalen van de boa’s zelf en hun publiek blijkt dat het nog al eens misgaat in de natuurgebieden. De vergrijpen lopen uiteen van honden die niet zijn aangelijnd tot fysieke agressie. Ramon en John kunnen mensen op de bon slingeren wanneer ze de regels overtreden. De aanwezige vrijwilligers hebben die luxe niet. Het advies van de boa’s voor het aanspreken van mensen is: blijf rustig, verhef je stem niet, houd afstand. Ramon geeft nog een belangrijk advies mee: “Denk altijd om je eigen veiligheid, maak dat je wegkomt als je denkt dat iemand gaat ontploffen.” Toch blijven de vrijwillige boswachters strijdvaardig. “Als ik dertig mensen aanspreek, en bij twee heeft het effect dan ben ik tevreden,” merkt een vrouw in het publiek op.

De workshop loopt wat uit, wanneer de Gast de donkere werkplaats verlaat zijn de meeste mensen alweer terug. Gezellig drinken ze een kop koffie en praten na over wat ze net ervaren hebben. De Gast heeft helaas geen tijd om na te kaarten. Over de lange laan, aan beide zijden geflankeerd door beukenbomen, loopt hij terug naar zijn auto.