Tunnis Linker boetseert met hout

Tunnis Linker kijkt vanuit zijn terras uit op zijn prachtige tuin in Zuidlaren, het passieproject van zijn vrouw Janet. Hij komt net uit zijn werkplaats, waar hij intrigerende creaties van hout maakt. Stukjes zaagsel plakken nog aan zijn hand. 

Linker omschrijft zijn techniek als ‘boetseren met hout’. Hij legt uit: “Een beeldhouwer begint met een blok hout, daar maakt hij een beeld van. Ik werk anders, ik bouw mijn creaties op uit allerlei stukjes hout. Ik begin met niks, dat bouw ik uit tot een beeld. Dat heeft dus meer gemeen met kleien dan met beeldhouwen.” Op deze manier maakt hij bijvoorbeeld schelpen, die laagje voor laagje zijn opgebouwd. 

De houtbewerker omschrijft zichzelf niet als kunstenaar. “Mensen zijn soms heel enthousiast, die zeggen dat ik kunst maak. Zo zie ik dat zelf niet, ik omschrijf het als ‘kunstig’. Voor mij zit de uitdaging in de techniek en de uitvoering, er zit geen diepere betekenis achter de werken.”

In zijn werkplaats laat hij zien hoe hij aan een schelp begint. Een balletje hout vormt het hart van het beeld. Steeds groter wordende stukjes hout wentelt hij daar om heen, overtollig hout wordt verwijderd. Het eindresultaat is een levensgrote schelp. Net als een echte schelp is hij hol van binnen. 

Hij weet nog goed hoe hij geïnspireerd raakte door schelpen, op een vakantie in Frankrijk. “Ik zag daar een wijngaardslak, die pakte ik op en bekeek het schild eens goed. Ik dacht: goh, wat bijzonder hoe de natuur dit gemaakt heeft. Ik besloot er een te maken, maar dan wel een ‘echte, hij moest dus hol zijn.” Wat volgde was een experiment om het slakkenhuis na te maken in hout. In eerste instantie werkte hij met blokjes die hij aan elkaar lijmde, pas later ging hij met dunne latjes werken. 

Hij heeft die eerste versie nog staan, de honderden blokjes waaruit het is opgebouwd zijn nog duidelijk zichtbaar. “Ik heb er wel een jaar over gedaan om hem af te krijgen. De tweede ging al makkelijker. De lol zit er voor mij in om mijn techniek steeds verder te verbeteren.”

In zijn werkruimte heeft hij zes verschillende elektrische zagen, vijf schuurmachines en tientallen frezen en raspen. “Bij elk nieuw project vind ik wel een manier om iets te verbeteren of nieuw gereedschap toe te passen”, vertelt Linker terwijl hij het verschillende gereedschap aanwijst. Op de grond staan talloze bakken, elk met aparte stukjes hout. Door afwisselende typen hout te gebruiken krijgen de schelpen unieke patronen. 

Linker staat regelmatig op kunstbeurzen om zijn werk aan de man te brengen. Om iets te doen te hebben en mensen te intrigeren bouwt hij  van hout möbiusringen. Deze banden van hout, gemaakt van tientallen of honderden stukjes hout,  doorlopen vele kronkels voordat het einde het begin weer vindt. “Ik wacht tot iemand vraagt hoe ik het doe, daarna kan ik het uitleggen. Het is leuk om zo interactie met mensen te hebben”, legt hij uit. 

Rijk zal hij niet worden van de verkoop van zijn beelden, iets dat hij ook niet nastreeft. “Ik bepaal de prijs door in te schatten wat ik er zelf voor zou willen betalen. Als ik uitreken wat mijn uurloon is dan komt dat uit op één of twee euro per uur. Daar draait het voor mij niet om, het gaat om het maken. Eerder bewaarde ik alles, maar uiteindelijk stond het hele huis vol. Dat is ook zonde.” De houtkunstenaar is voorlopig nog niet van plan om ermee te stoppen. “Ik ga door tot ik dood ben, of het hout op is.”