Piet’s Big City week 15 “16
Ben sinds lange tijd weer eens naar de Stadsschouwburg geweest. De schouwburg aan de Turfsingel wordt gerenoveerd zodat ik mij bij aankomst afvraag of dit wel echt het theater is dat ik wil bezoeken. Witte doeken zijn namelijk het enige dat ik aan de buitenkant zie. De zo trotse Groninger Stadsschouwburg is een groot wit kleed. Een smal gangetje doet dienst als ingang. Vreemd dat dit allemaal maar kan tijdens het theaterseizoen. Maar eens even bellen met de cultuur wethouder die het vast al heel druk heeft met de voorbereidingen van het Nieuwjaarsfeest 2017. Dat gaat wat worden mensen! Als in vroeger dagen gaat de gemeente er vast wel een ton insteken om alle Stadjers ouderwets te vermaken. Let op mijn woorden! Ik wil in de schouwburg altijd per se op een hoek zitten en laat mijn plek nou deze keer twee stoelen van de geliefde plaats verwijderd zijn. Twee corpulente dames zitten mij in de weg, totdat ik net op tijd godzijdank nog ergens anders een lege hoekstoel ontwaar. Nu maar hopen dat niet iemand het juiste kaartje voor deze door mij opgeëiste stoel heeft. Even is er wel wat rumoer bij de buren naast mij met nieuwkomers, maar het loopt goed af en ik kan blijven zitten. ‘Zijn liedjes, Zijn leven’ heet de voorstelling en het is een biografische musical over de in 2006 gestorven cabaretier, schrijver, acteur en tv-presentator Robert Long, die door Paul Groot, de man van Koefnoen, tot leven wordt gebracht. En ik moet zeggen wanneer ik mijn ogen dicht doe en ik luister naar diens stem is het alsof Robert Long de liedjes zelf zingt. Een groot compliment voor Paul Groot. Zelf houd ik niet van musicals, maar in vroeger dagen was ik wel fan van de rebelse, vooruitstrevende en romantische Robert Long. En daar komt nog bij dat recensent Jacques d’Ancona de musical maar liefst met vijf sterren bekroonde en dat doet Jacques niet zo snel. Voor mij waren drie sterren trouwens meer dan genoeg geweest. Aan het begin was er echt geen touw aan vast te knopen en de show had wat mij betreft best een half uur korter gemogen. Na vijf kwartier was het pas pauze, terwijl ik in stilte al hoopte op een doorlopende show. Van de vijf keer dat ik de schouwburg bezoek zit ik er minimaal drie achter een paal, iets wat nu ook weer het geval was. Maar ik moet niet zeuren, alles is beter dan je langs twee net te dikke vrouwen te moeten wurmen. De rol van Leen Jongewaard, bekend als opa uit Ja zuster, nee zuster met Hetty Blok, wordt vertolkt door Jeremy Baker en dan is er nog een vrouw, Margreet Boersbroek die, naar ik meen als Carolien, een veel te grote rol heeft. Voor mij had ze niet eens mee hoeven te doen. Maximaal drie sterren dus, sorry Jacques, en morgen snel bellen met wethouder Paul de Rook wanneer de schouwburg eindelijk klaar is.