Piet’s Big City week 12 “16
Vorige week maandag kwam zomaar het mooiste plekje op het terras van De Kosterij vrij. Met dat ik kwam aangelopen ging het echtpaar staan. Kom moar zitten Piet, lekker in de zunne zei de man. Voordat ik plaats nam op een van de rieten stoelen praatte ik nog even met oud-voetballer Wim Visser, die op weg bleek te zijn naar de Harmonie in de Kreupelstraat waar hij les in biljarten geeft aan dames en heren. Wim, inmiddels 75 jaar en er nog steeds patent uitziend, verhaalde over zijn tijd als rechtsbuiten bij GVAV Rapiditas en daarvoor bij AZ ‘67. De wedstrijd Ajax versus GVAV in Amsterdam kwam natuurlijk ook nog even langs. Dat GVAV maar een keer over de middenlijn was geweest en dat toen Ole Fritsen de enige goal maakte uit een pass van Piet Fransen. Wat Ajax ook probeerde, doelman Tonny van Leeuwen was op die zondagmiddag niet te passeren. Alles ranselde hij uit het doel. Wim Visser mocht ondanks zijn goede vorm niet meedoen van trainer Ludwig Veg. De Oostenrijker speelde in deze toch legendarische wedstrijd met maar liefst negen verdedigers. En dan toch met de winst terug naar huis. In 1967 was dat. Wim vervolgt zijn weg en ik wacht op collega Inki de Jonge, die op haar beurt op mij wacht. Zij binnen, ik buiten. Gelukkig heeft ze de tegenwoordigheid van geest om even naar buiten te kijken om een minuutje later verheugd naast mij neer te zijgen. Wat een tof plekkie Piet. Inki is een van mijn dierbaarste collega’s. Minimaal een keer per jaar eten we een broodje of salade met een glas witte wijn. Altijd bij de Kosterij onder de Martinitoren met uitzicht op de Grote Markt. Het nadeel van De Kosterij is net als bij het Newscafe dat je er vooraf moet betalen. Eerst geld dan pas eten. Vreemd is ook dat je niet bij dezelfde serveerster kunt bestellen en betalen. Elke dame heeft haar eigen taak. Het ‘mijn collega komt zo bij u’ is dan ook niet van de lucht. Mooie schoenen heb je aan Piet zegt Inki. Getuigt wel van lef dat je ze durft te dragen. Ik moet opeens denken aan een echtpaar dat op het bankje zit vlakbij het vertrekpunt van Herestraat Helemaal, de KPN winkel schuin tegenover de HEMA. Pal voor de wandeling begint hoor ik dat de vrouw het over mijn schoenen heeft. Most es kieken, die schounen van hom. Haar man, die zelf merkloze sportschoenen draagt, laat zijn oog op mijn schoeisel vallen en komt met het volgende antwoord: Hai laiver dan ik. Het gaat goed met Inki de Jonge. Een lange periode werkte zij in Drenthe, nu is ze gelukkig weer terug in Groningen, de plek waar ze hoort en waar zij van houdt. Op deze zonnige middag is er geen mooier plekje dan het terras onder de Martinitoren. Trijnko Nijboer verkoopt er alweer zijn poffertjes en Fiorin straks zijn Italiaans ijs. Welkom voorjaar.
