De Ongenode Gast schudt handen met een Groot Mens
Wat: Wilma Sterken benoemd tot ‘Groot mens’.
Waar: MFC De Ludinge, Zuidlaren
Wanneer: vrijdag 20 juni
ZUIDLAREN - De Ongenode Gast zijn scheurijzer staat om de hoek van multifunctioneel centrum De Ludinge in Zuidlaren. Op de parkeerplaats van het centrum ziet hij een aantal bekende gezichten staan. Het zijn twee collega’s van de pers en Nynke Niessink, buurtsportcoach van de gemeente.
Terwijl het viertal over koetjes en kalfjes keuvelt komen steeds meer mensen aan. Veel fietsen met kinderzitjes en bakfietsen worden bij de ingang van het centrum, waar een gymnastiekzaal zich bevindt. Niessink wacht nog even, als ze schat dat het grootste deel van de ouders en kinderen binnen zijn, pakt ze een bos bloemen uit de kofferbak. Tijd om iemand te verrassen.
Deur door, rechts door een kleedkamer en daar is de gymzaal. Toestellen staan verspreid door de ruimte, hier en daar zijn kinderen al aan het klauteren. Precies het idee van ouder- en kindgym. Initiatiefnemer en kartrekker van dit soort gymnastiek, Wilma Sterken, zit tegen de muur van de zaal. Haar kleindochter leunt tegen haar aan. “Wat is dit”, vraagt ze zich hardop af. “Een verrassing voor jou”, lacht Niessink. Ze legt uit dat Sterken wordt benoemd tot ‘Groot mens’, omdat ze zich inzet om kinderen op een leuke manier in beweging te krijgen. Dat doet ze niet alleen met gym voor ouders en peuters, ze is in 1979 al begonnen bij gymnastiekvereniging Z.G.V. Daar organiseerde ze voor het eerst ritmische sportgymnastiek. Later, in 2005 werd de gymnastiekvereniging R.S.G. opgericht, Wilma heeft alles op alles gezet om daar een succes van te maken. “Prestaties waren belangrijk, maar de gezelligheid was minstens zo belangrijk”, benoemt Niessink.
Terwijl Niessink vertelt op wat voor verschillende manieren Wilma haar best doet om kinderen in de gemeente aan het sporten te krijgen, wordt er druk om haar heen gespeeld. Kinderen klauteren over toestellen, rennen met ballen of hoepels en spelen tikkertje. Ouders manen hun kinderen tot stilte, zodat de buurtsportcoach haar verhaal kan afmaken. Ze hebben daarin beperkt succes. De Gast kan het de kleintjes niet kwalijk nemen. Als de keuze is tussen een toespraak van saaie volwassenen of een spannend spel met een gekleurde bal dan laat het antwoord zich raden.
De speech is gelukkig niet lang, even later is er het officiële fotomoment. “Dit vind ik nog het ergste”, zegt Wilma met een hand voor haar mond. Toch neemt ze plaats achter het bord dat is meegenomen. Kinderen verzamelen zich om haar heen, om samen op de foto te gaan. De Gast en zijn collega-persmuskieten zijn gelukkig doorgewinterde veteranen, even later staat het beeld op de gevoelige plaat. Dan staat Wilma met haar verdiende bos bloemen in de hand. “Het is heel leuk, maar echt allemaal niet nodig.”
Naast haar staat haar man Jan. “De man van…”, zegt hij lachend. “Zo sta ik bekend in het dorp. Iedereen kent namelijk Wilma wel.” Hij en een collega van Wilma, Harry de Vries, hebben sportcoach Nynke van het materiaal voorzien voor haar speech. Samen hadden ze veel lovende woorden over voor Wilma. Zo noemt De Vries haar een “Topcollega, ze staat altijd voor je klaar.” Bescheiden kijkt de vrouw die in het zonnetje is gezet naar haar schoenen. “Ik doe het echt niet allemaal alleen.” Haar man Jan vult naadloos aan: “Maar je bent wel een grote motivator.”
Verderop in de zaal staat Yvette, dochter van Wilma en Jan. Ze helpt ook mee bij de gymles, ook als klein meisje ging ze al met haar moeder mee als ze gymles ging geven. Ze kreeg het dus echt met de paplepel ingegoten. Terwijl ze een oog op een peuter houdt die op een kast balanceert vertelt ze trots over haar moeder. “De titel is zeker verdiend. Er zit zo veel vrije tijd van haar in, het is mooi dat het nu beloond wordt.” Yvette geeft zelf ook gymles. “Ik treed dus eigenlijk in haar voetsporen”, zegt ze lachend.
Onder het toeziend oog van de ouders en gymleraren wordt er druk gespeeld in de hal. Wilma, Jan en Nienke staan nog wat te kletsen. De collega’s van de Gast zijn al vertrokken. Hij moet er zelf ook weer vandoor, op weg naar het volgende verhaal. Zijn lichaamsbeweging beperkt zich deze dag tot een stukje fietsen en naar de auto lopen. Sportliefhebber Wilma zou daar vast iets van vinden.
