Milly’s Noise uit Zuidlaren blaast het dak eraf

Wie: Richard Wiersema
Wat: Milly’s Noise
Waar: Zuidlaren

Wanneer de Ongenode Groupie bij Richard Wiersema binnenstapt komen de herkenbare drums ‘You shook me all night long’ van AC/DC hem tegemoet. In de keuken staat een leeg kratje pils. Een kalf van een hond snuffelt aan de Groupie. “Je bent niet bang voor honden toch,” vraagt Wiersma. Dat is de Groupie niet, het bakbeest blijkt bovendien poeslief. 

Even later zit de Groupie aan tafel, een stomende kop koffie in de ene hand en een pen in de andere. Richard Wiersema leunt achterover in zijn stoel. Hij is klaar om een boekje open te doen over Milly’s Noise, de band waarin hij basgitaar speelt. Naast Wiersema bestaat de band uit Gijsbert Boetje op de drums, Joris Hof en Roy van Leeuwen spelen gitaar en Jeroen Oosting verzorgt de zang. “Het is een hele leuke club, vol met getalenteerde knaapjes. De leeftijden lopen nogal uit elkaar, de gitaristen en zanger zijn twintigers. De drummer is 45 en ik ben 52 jaar oud. Dat is heel breed, maar het werkt ontzettend goed.”

Milly’s Noise is een coverband die voornamelijk hardrock nummers speelt. “Je moet denken aan nummers van Guns ‘n Roses, Rage Against the Machine, Nirvana en Foo Fighters. We spelen knallers die iedereen kent, eigenlijk moeten mensen het bij de eerste drie noten al herkennen,” legt Wiersema uit. Het nummer van AC/DC is inmiddels afgelopen, ‘Still Counting’ van Volbeat begint. “Luister, deze spelen we ook,” zegt de bassist enthousiast. “Dan gaat het dak eraf, geloof me.”

Het specifieke dak dat er tijdens de optredens vanaf gaat is die van Grand Café Zuidlaren, de thuishaven van de band. Hier repeteren ze, regelmatig treden ze er ook op. Trots vertelt Richard: “De laatste keer waren er meer dan tweehonderd mensen. Aan het eind dronken die lauw bier, er werd zoveel pils getapt dat er niet tegenaan te koelen viel.” De band heeft in de afgelopen tijd vijf of zes optredens in het café in Zuidlaren verzorgd. De band staat wel open voor optredens op andere plekken, maar dan moet het wel passen, bijvoorbeeld in Peize of tijdens Boeren Rock. 

De grote stad in het noorden lonkt ook. “Als we worden uitgenodigd in Buckshot of Vera dan stemt iedereen gelijk voor. We zijn dan wel een hele dag kwijt, eerst het spul er naar toe brengen en dan weer terug naar huis. Voor mij blijft het ook rock ‘n roll, ik ga niet de hele avond spa rood drinken. Dan moet iemand anders rijden dus,” merkt Wiersema lachend op.

De muziek die de band ten gehore brengt wordt democratisch bepaald. Met enige regelmaat wordt er gestemd over welke nummers aan de speellijst worden toegevoegd. De mannen hebben daarnaast een ambitieuze stip op de horizon, op 28 december verzorgen ze een concert. Daar spelen ze nummers uit de Top 2000. Dat betekent wel dat er nog even twintig nummers ingestudeerd moeten worden. Richard ziet dat de Groupie wat bedenkelijk kijkt en wuift die zorgen weg. “Het is wel krap, maar ik ga op het laatste moment gewoon elke avond de hele setlist oefenen. Dan komt het wel goed. We verknallen verder elk optreden wel wat, het publiek merkt daar niks van. Ik heb weleens een heel nummer in de verkeerde toonsoort gespeeld, dat viel niemand in de zaal op.”

Uiteindelijk zou de band naast covers ook eigen nummers willen spelen, daar wordt aan gewerkt. “Daar zijn we mee bezig, vooral Jeroen en Gijsbert zijn daar tijdens de repetities al mee bezig.” Wiersema plaatst daar wel een kanttekening bij. “We moeten wel aan het publiek blijven denken, die willen krakers horen.”

Tot de Ongenode Groupie zijn spijt heeft hij een strakke planning gemaakt en staat er een volgende afspraak in zijn agenda. De hond staat op en krijgt een laatste aai over zijn kop. “Je komt toch wel naar het optreden in december,” vraagt Wiersema terwijl de Groupie zijn tas inpakt. Zo loopt ook de agenda voor december alweer mooi vol.