De Ongenode Gast struint over de eerste paardenmarkt van het seizoen
Wat: voorjaarspaardenmarkt
Waar: Zuidlaren
Wanneer: woensdag 8 april
Een stralende lentezon schijnt door de takken wanneer de Ongenode Gast de brink van Zuidlaren opscharrelt. De volledige parkeerplaats is ingenomen door kraampjes van de voorjaarsmarkt, hij moest daarom zijn bolide een paar straten verderop parkeren. De kerkklok heeft net 10 uur geslagen en het loopt nog niet storm bij de kraampjes. Dat is niet zo verwonderlijk, het grote publiek is namelijk op het gras van de brink te vinden.
Daar staan meer dan 200 paarden en pony’s, zoals elk jaar heeft Zuidlaren namelijk de eerste paardenmarkt van het seizoen. Kopers, verkopers en paardenliefhebbers vergapen zich aan een bonte verzameling dieren. Niemand lijkt zo enthousiast als Eliah, die samen met zijn moeder Evelien naar de markt is gekomen. Onder het toeziend oog van zijn moeder aait het ventje een pony voorzichtig over de neus. “Hij heeft laatst voor het eerst op een pony gezeten, nu is hij geobsedeerd. Net als zijn moeder”, vertelt Evelien lachend. Het duo is uit Groningen gekomen, voor beide is het hun eerste zuidlaardermarkt. “Het is mijn vrije dag en het is zulk mooi weer dat ik besloot dat we maar moesten gaan kijken.” Terwijl ze met de Gast staat te keuvelen moet ze Eliah stevig vasthouden, om te voorkomen dat hij zich vol op de pony stort. “We gaan nog even wat meer paardjes kijken, dan gaat hij lekker slapen.” Wat de Gast betreft klinkt dat als een prima ochtendbesteding.
Enigszins jaloers scharrelt hij verder en loopt hij Jan Hofstra tegen het lijf. De krasse baas uit Oudehorne heeft de pony Josakim aan een touwtje. Wanneer de Gast hem treft heeft een potentiële koper net bedankt voor het genoegen om de schattige pony aan te schaffen. Berustend vertelt Hofstra dat hij al jaren naar Zuidlaren komt voor de markt. “Vandaag sta ik hier met maar een pony, het is nog niet gelukt om hem te verkopen. Het is voor mij echt een hobby, thuis heb ik er nog twee staan.” De verkoper lijkt niet vol vertrouwen dat hij vandaag met een broekzak vol biljetten en een lege trailer terug naar Friesland rijdt. “Er zijn wel wat kijkers, ik blijf het gewoon nog even proberen.” Op straat gaat ondertussen een paard in gestrekte draf over de keien, terwijl een kritische koper hem nauwlettend in de gaten houdt.
Julia Wolters, Imma Oosting en haar man Piet leunen gemoedelijk op een dranghek aan de rand van de brink. Samen kijken ze naar alle activiteiten, af en toe wijzen ze elkaar op iets bijzonders. “Tijdens de grote markt in oktober ben ik er altijd, dit is ook leuk en lekker kleinschalig”, vat Piet de voorjaarsmarkt samen. Zijn twee metgezellen knikken instemmend. Zelf heeft geen van de drie een paard of pony. “Ik weet wat het kost en hoeveel tijd je er aan kwijt bent”, zegt Piet lachend.
De marktbezoekers met vier poten doen zich ondertussen tegoed aan grote bergen hooi die rondom hun staanplaatsen zijn neergelegd. Hun tweevoetige evenknieën verzamelen zich rondom een mobiele snackbar, waar broodjes hamburger en bakken patat gretig aftrek vinden. Door het gewemel worden worden Corrie en Barbara in hun rolstoelen voortgeduwd door Dré en Annet. De cliënten van Lentis worden door de vrijwilligers getrakteerd op een leuk dagje op de markt. Dré: “We hebben net een rondje gemaakt, we gaan nog even poffertjes eten en dan weer naar huis.”
De Gast heeft de geuren van de snackkar vol in de neusvleugels zitten, zijn broodbakje en een vroege lunch roepen zijn naam. Toch besluit hij nog even in te checken bij GertJan Timmer, marktmeester en de grote baas van het hele gebeuren. “Het gaat goed”, vat hij de markt monter samen. “Het begint nu een beetje op zijn eindje te lopen. Volgens de handelaren ging de handel zelf stroef, maar ze zullen mij ook nooit het achterste van hun tong laten zien”, zegt de marktmeester met een grijns. De cijfers waren in elk geval prima, er waren 202 dieren op de markt. Dat zijn er zes meer dan de vorige editie. Er werd slechts één paard naar huis gestuurd door de dierenarts omdat hij kreupel was. GertJan heeft er inmiddels al een werkdag opzitten, even voor 4 uur ‘s ochtends was hij aanwezig.
De Gast besluit dat het de hoogste tijd is om terug te keren naar de redactie. Zijn broodtrommel neemt zo’n groot deel van zijn mentale capaciteiten in beslag dat hij niet zo goed oplet en hij kijkt niet goed uit waar hij zijn voeten neerzet. Eenmaal in de auto, met de deuren dicht, begint de cabine al snel naar een paardenstal te ruiken. Even goed de voeten afvegen aan het gras en het ergste kwaad is alweer verholpen. Eenmaal onderweg rijdt hij achter een paardentrailer, boven het schot ontwaard hij net een paar gespitste oren. Het zal zijn verbeelding zijn, maar de Gast meent een hinnekend gegrinnik te ontwaren.
