De Ongenode Gast voelt zich deftig op de fancy fair van Yde

Wat: fancy fair
Waar: Yde
Wanneer: vrijdag 25 oktober

YDE - Een sliert vlaggetjes wappert over het schoolplein van de Duinstee in Yde wanneer de Ongenode Gast zijn auto parkeert. Eenmaal binnen wordt hij welkom geheten door Anoek Rots, lid van de oudervereniging van de school. Zij en haar mede-ouders hebben de ‘Fancy fair’ georganiseerd. In de school zijn allerlei leuke spelletjes te doen, ook is er een rommelmarkt en zijn er heerlijke gebakjes en snacks te kopen. Dit alles om geld in te zamelen waarmee de vereniging komend jaar leuke activiteiten kan organiseren. 

Anoek was blij verrast door het enthousiasme uit het dorp op de plannen voor de fair. “Er werd heel leuk op gereageerd, ook door mensen die zelf geen kinderen op school hebben.” Ze legt uit dat het idee voortkwam uit het schoolfeest dat elke vijf jaar wordt georganiseerd in Yde. “De ouders van de school hebben toen veel met elkaar samengewerkt. Dat was zo gezellig dat we besloten om opnieuw wat te organiseren. Dat werd dus deze fair.”

Kinderen, opa’s en oma’s scharrelen door het marktje, vol met tweedehands speelgoed. Het is ingebracht door mensen uit het dorp. Het valt de Gast op dat alle kinderen met strippenkaarten rondlopen. Bij een van de attracties, de immer populaire grabbelton, treft hij Noor en Miloe. Zij hebben net een cadeautje uit de ton getrokken. Zij leggen uit hoe de strippenkaart precies werkt. “Je koopt bij de deur de kaart, dan mag je tien spelletjes doen of speelgoed uitkiezen op de markt,” vertelt Noor. “Voor ieder spel of stuk speelgoed krijg je een stempel, als hij vol is moet je een nieuwe kopen.” Trots laten ze nog zien wat ze uit de grabbelton hebben gehengeld, een mooi blocnote en een potlood.

Even verderop wordt een andere Milou geschminkt. Kunstig worden er vleermuizen op haar wangen en voorhoofd getekend. “Ik heb inmiddels zo’n zes koppetjes geschminkt,” zegt één van de twee kunstenaars. Haar collega is bezig met Stitch, het personage uit de Disneyfilm Lilo & Stitch, aan te brengen op het gezicht van een meisje. Het was niet een van de oorspronkelijke opties, maar met een instructie op internet komt men een eind. “Leve het internet,” zegt ze lachend.

In de kantine zitten Hennie Steenbergen, Hennie Balkena, Janny van der Veen en Sinny Koopman te genieten van een gebakje en een warm drankje. De Gast schuift bij ze aan. “We zijn hier om even rond te kijken, en natuurlijk om wat te kopen,” zegt mevrouw Steenbergen. Een van de aanwinsten die de dames hebben gescoord is een boek met strips van Olie B. Bommel. Janny van der Veen heeft een puzzel aangeschaft. “Of alle stukjes erbij zitten weet ik niet, maar voor 2,50 euro kan je een gokje wagen.” De timing van de markt komt ze goed uit. “Met Sinterklaas in aantocht is dit een goede plek om wat cadeaus op de kop te tikken.”

Naast de tafel van deze vrouwen wordt hard gewerkt. Een drietal is druk in de weer bij de snacktafel. Twee zijn bezig met suikerspinnen vervaardigen. Tergend langzaam wikkelen de roze draden zich tot een bol rondom het stokje dat Tine Tulp in de machine houdt. Ze zijn duidelijk gemaakt voor een kinderfeestje, waarmee kinderen zelf een spin kunnen maken. Het apparaat lijkt niet ontworpen om op grote schaal zoete traktaties te produceren. Tulp en haar compagnon geven gelukkig niet op. “Ik denk dat we zo’n dertig tot veertig hebben verkocht tot dusver.” Tulp, Maaike en Anne-Marie zijn allemaal lid van de oudervereniging. “Alles wordt tegenwoordig duurder, het is fijn als we een ruimer budget hebben met de vereniging,” legt Tine uit. Haar metgezellen knikken instemmend.

Het populairste spel lijkt een waslijn met enveloppen te zijn. Meteen naast de ingang is de lijn gespannen, eraan hangen tientallen papieren enveloppen. Voor een stempel mag de gelukkige deelnemer er een vanaf trekken, erin zit een lootje. Op een tafel naast de lijn zijn de prijzen uitgestald. Elke prijs heeft een nummer, wanneer het nummer op het lootje overeenkomt met het getal van de prijs dan heeft de deelnemer gewonnen. Uiteraard is het niet bij elk lootje prijs. 

Terwijl de Gast met enig ongeloof staat te kijken, trekt Milou (met de vleermuizen) de ene na de andere envelop van de lijn. “Nog eentje,” zegt ze keer op keer. Een jongen heeft meer geluk, zijn lootje levert hem een fles wijn op. De Gast gelooft in persoonlijke vrijheid, maar deze jonge meneer lijkt hem toch wat jong om een wijntje weg te tikken. “Hij is voor mijn moeder,” verzekert de zuiplap-in-spé de Gast. Als dat maar goed komt, hopelijk stapt hij in elk geval niet achter het stuur. Iets wat de Gast, geheel onbeschonken, wel doet. Hij zwaait nog eens naar het gezellige publiek in de kantine, voordat hij in de auto stapt en het weekend tegemoet rijdt.