Steeds vernieuwen, dat drijft Maya Vlaanderen

EELDE-PATERSWOLDE - De schilderijen aan de muren illustreren in een oogopslag de veelzijdigheid van Maya Vlaanderen. Stillevens, portretten, etsen en tekeningen hangen naast elkaar. De schilder is altijd op zoek naar nieuwe uitdagingen en nieuwe technieken om zich eigen te maken.

“De wereld is zo groot, er is zo veel interessants om te ontdekken; het is zonde om jezelf in een hokje te plaatsen”, legt ze uit. Momenteel is ze gefascineerd door glaswerk, glazen en flessen schitteren en glimmen op verschillende schilderijen. Soms met een bloem, een bodem whisky of een ijsblokje. Maya: “Daar werk ik sinds een halfjaar aan. Het is heel moeilijk om glas of kristal goed realistisch af te beelden. Het gaat om de helderheid, de glinstering en de glans. De technische uitdaging, dat vind ik interessant.”

De kunstenaar werd geboren in Amsterdam, in de Jordaan. Haar gevarieerde loopbaan, van decorontwerper tot 3D-tekenaar, bracht haar in alle uithoeken van het land. Als kind tekende ze al veel, later kwam daar schilderen en etsen bij. “Ik hou van afwisseling, dat zie je in mijn werk terug. Ik wil me niet op één ding vastleggen.” Vlaanderen studeerde aan de Klassieke Academie in Groningen en volgde masterclasses van bekende schilders als Henk Helmantel en Svetlana Tartakovska.

In veel van haar werken wordt Vlaanderen gegrepen door de technische uitdaging, soms wijkt ze daarvan af. Zo schilderde ze een drieluik over de stand van de wereld. Op de eerste staat de wereld in de brand, in de tweede staat de wereld onder water en in de laatste is de aardbol bevroren. “Het was een manier om de emotie van me af te schilderen”, licht ze toe. Het gaat dus om haar persoonlijke verhaal, ze is er niet op uit om andere mensen ergens van te overtuigen. “Maar als andere mensen zich erdoor geïnspireerd voelen is dat mooi meegenomen”, vervolgt ze. Op een ander schilderij is een brandende havenstad te zien, ze maakte hem na de Russische inval in Oekraïne. Een zeemeeuw vliegt boven de vernietigde stad. “Het gaat over de vlucht naar de vrijheid. En waarom nou net een meeuw? Dat is voor mij bij uitstek een vogel die vrij is en gaat waar hij wil.”

Een tijd waren portretten de technische uitdaging waarin Vlaanderen zich kon verliezen. In de hoek van de woonkamer hangen een aantal voorbeelden. Afrikaanse vrouwen in kleurrijke gewaden kijken ingetogen uit de lijst. In opdracht van de Rijksuniversiteit Groningen schilderde ze een portret van professor Hendrik Willem Frijlink, hoogleraar Farmaceutische Technologie en Biofarmacie. Het hangt nu in het Academiegebouw van de universiteit. “Ik ben nog niet langs gegaan om te kijken hoe hij hangt”, bekent de schilder lachend.

Momenteel is ze nog niet uitgekeken op het schilderen van glas, hoewel ze wel al weet dat ook aan deze fascinatie een einde zal komen. “Ik maak er nog drie, dan ga ik door naar het volgende onderwerp”, zegt ze, terwijl ze bedachtzaam naar de schilderijen aan de muur kijkt. Het is de technische uitdaging waardoor het onderwerp haar nu nog grijpt. “Glas zie je bijna niet op schilderijen, juist omdat het zo moeilijk is. Daar zit de uitdaging en voor mij de lol.” Op welk onderwerp ze zich straks stort moet nog blijken. “Ik ben er nog niet uit. Misschien wordt het iets met water, ik moet nog even kijken.”