Anouk Martijn treedt in de voetsporen van haar leermeester

EELDE-PATERSWOLDE - Bijna dertig jaar geleden begon schilder Matthijs Röling aan een imposante muurschildering, in het nieuwe museum De Buitenplaats. Hij maakte hem nooit af en het werk ging verloren. Nu zet zijn leerling en latere collega Anouk Martijn zijn werk voort, het resultaat is een eerbetoon aan de schilder, vol met verwijzingen naar zijn persoonlijke leven.

Martijn werkt aan de hand van haar herinneringen en oude foto’s. “Ik weet nog dat ik zo’n twintig jaar geleden met Thijs voor het werk stond. Hij zei: jij moet het maar een keer afmaken”, herinnert ze zich. Die gelegenheid kwam toen Harry Tupan, de voormalig directeur van het Drents Museum, haar vroeg om het werk te recreëren. Zij is de uitgelezen persoon om de taak aan te pakken. Tijdens haar opleiding aan de kunstacademie Minerva werkten Martijn en Röling al samen. “Thijs was een renaissance schilder, hij geloofde in een meester en gezel systeem. Ik heb enorm veel van hem geleerd, ook hoe ik in zijn stijl kan schilderen.”

Het nieuwe kunstwerk is niet direct op de muur van het café gemaakt, maar op houten panelen die voor de wand zijn gemonteerd. De panelen zijn voorzien van een grondlaag in verschillende kleuren, losjes aangebracht. Her en der zie je de verfdruppels nog zitten. Vanaf deze grondlaag bouwt Martijn de voorstelling op. Ze recreëert de oorspronkelijke voorstelling van Röling, zo goed en kwaad als het gaat. Verder dan een ruwe schets op de muur is hij namelijk niet gekomen. Naast het voortborduren op het werk van haar voormalig leermeester heeft Martijn de ruimte om haar eigen invulling te geven aan het werk.

Ze verwerkt veel persoonlijke herinneringen aan Röling in de voorstelling. Zo heeft ze de schilder afgebeeld in een blauw shirt. “Dat is gebaseerd op een zelfportret, ik heb er wel mijn eigen draai aan gegeven. Thijs was niet zo vriendelijk voor zichzelf, ik heb hem afgebeeld zoals ik hem zag.” De schilder in zijn blauwe hesje wordt omringd door dieren. Een hond zit aan zijn voeten, hij wordt geflankeerd door een paard en een olifant. Dat past perfect bij hem, vertelt Martijn. “Hij was een enorme dierenliefhebber. Hij voelde zich niet echt thuis in deze wereld. De muurschilderingen die hij maakte zijn een soort paradijzen, waarin mensen en dieren samenleven. “

Het werk van een andere kunstenaar afmaken is op zichzelf al een hele opgave, laat staan wanneer je de kunstenaar goed hebt gekend. “Ik kan hem niet meer vragen: Hoe heb je dit bedoeld? Tijdens het werken voelt het wel alsof hij dichtbij is, soms hoor ik zijn stem. Het is ook fijn om even terug in de tijd te gaan. Het is een manier om een goede tijd te herbeleven”, vertelt Martijn. Ze valt even stil, voordat ze verder gaat. “Ik mis hem natuurlijk wel, maar dit voelt als een mooie manier om hem een laatste eerbetoon te brengen.”

Voorlopig werkt ze nog door aan de wandschildering, een precieze datum dat het af moet zijn is niet vastgesteld. “Het is eigenlijk nooit helemaal af, maar je voelt wanneer het moment is gekomen om te stoppen. Er is altijd nog wel wat te doen, maar die rafelrandjes horen erbij. Je moet blijven kijken, tot je weet dat het goed is. Zo deed Thijs dat zelf ook.”