Glazen beelden van Gea geven kleur aan de wintertuin

EELDE – Gea Heida-Slim uit Eelde heeft een bijzondere hobby: glaskunst. Ze doet niet aan glas-in-lood, maar aan glasfusen: het versmelten van glas. In haar tuin, maar ook in huis staan en hangen glazen kunstwerken. “Ik plaats ze altijd in het licht. In de tuin, in de vensterbank of hangend voor het raam. Als de zon dan schijnt, leeft het echt.”
Ook als het donker is, ziet Gea soms één van haar glazen objecten oplichten. Een lamp van de buren of het schijnsel van de lantaarnpaal voor het huis brengt dan gloed in de verschillende kleuren glas. “In de sombere tijd van het jaar, als de tuin niet bloeit, geeft de glaskunst toch kleur buiten. Daar kan ik van echt genieten. Vooral als de zon even doorbreekt. Ik vind glas gewoon een heel mooi materiaal.”
Dat had ze als kind al. “In de voorkamer van onze boerderij stond op een kastje een glazen flacon, misschien bedoeld voor eau de cologne. Daarop was een tafereeltje geslepen met een schattig jongetje in een landschap.” Het erfstuk wordt door Gea gekoesterd. Ze laat ook een oud glas zien met een bijzondere, hoekige kelk. “Het wordt gedragen door een fantasievis die in een sierlijke gebogen houding rust op de voet van het glas”, lacht ze.
Glasfusen is een niet veel voorkomende hobby. “Zelf kwam ik er zo’n vijftien jaar geleden mee in aanraking. Een vriendin van mij woonde naast Atelier Goitic Glastechniek in De Punt van Gonny Fournier-Knigge. Zij gaf workshops glasfusen. Van het een kwam het ander. Ik ging deel uitmaken van een vaste groep cursisten, we spraken onderling af wanneer we weer een dag bij Gonny aan het werk zouden gaan. Heel gezellig was dat.”
De kunstzinnigheid en speelsheid van haar beelden, muurornamenten en schalen springen echt in het oog. Hetzelfde geldt voor de decoratieve voor het raam hangende kunstwerken. Gea is wat dat betreft een natuurtalent. “Ik vond handenarbeid vroeger al een mooi vak”, zegt ze bescheiden. Als ze gaat glasfusen doet ze dat niet altijd op basis van een vooraf gemaakt ontwerp. “Een ontwerp is in ieder geval niet altijd leidend, al doende pas ik veel aan.” Wat wel vaststaat is de afmeting van de oven. “Daar moet het object wel inpassen, natuurlijk.”
De grote staande beelden in de tuin van Gea zijn bij Atelier Goitic Glastechniek gemaakt. “Gonny beschikte over twee grote ovens. Zij maakte als professional ook grafmonumenten van glas. Ze werkte zowel met koud als warm glas. Koud glas is bijvoorbeeld Tiffany of glas-in-lood.” Gea kon met haar hobby lange tijd bij Gonny Fournier-Knigge terecht. “Toen zij stopte wegens verhuizing ging ik op zoek naar andere adressen waar ik met glasfusen bezig kon zijn. Zo heb ik workshops gevolgd bij een glaskunstenaar in Groningen, maar ook in Dalfsen en Hollandscheveld.”
De grotere afstand en reistijd vormden steeds meer een bezwaar. “Het object moet dan in één dag klaar zijn, anders moet ik nog een keer terugkomen om het af te maken.” Haar man Jacob overtuigde Gea kort geleden om zelf een oven aan te schaffen. Dat is er nog niet van gekomen, maar staat wel te gebeuren. “Onderhand heb ik geen workshops meer nodig om te weten hoe ik glas moet snijden en hoe kleuren werken, dus wat dat betreft...” Ook de verschillende soorten glas hebben voor Gea weinig geheimen meer. “Bij de meeste workshops wordt gewerkt met spectrum glas. Mijn voorkeur gaat uit naar bullseye glas. De kleuren zijn net iets warmer.” Als glassoorten een uiteenlopende spanningscoëfficiënt hebben, moeten ze niet samen worden toegepast, legt Gea uit. “Doe je dat wel, dan barst het object tijdens het afkoelen.” Het werken met de oven, die het glas tot 800 graden Celsius kan verhitten, steekt nauw. “Voor verschillende werkstukken heb je een bepaald stookprogramma nodig. Je moet de temperatuur in etappes verhogen en verlagen. Daar komt de nodige kennis en ervaring bij kijken. Gonny heeft aangegeven mij daarbij te willen helpen.”
Een mooie werkruimte heeft Gea al wel: de tuinkamer, die eerder dienst deed als haar studeerkamer, wordt een glasatelier. “Sinds twee jaar ben ik met pensioen. Vroeger werkte ik als verpleegkundige, later ben ik docent geworden bij de Academie voor Verpleegkunde aan de Hanze. Ik heb nu dus meer tijd en wil graag vaker gaan fusen. Dan is een eigen oven wel zo prettig.”
Ze denkt erover na of ze zelf ook workshops glasfusen gaat geven. “Ik heb de ruimte er wel voor. Het geven van een cursus kan heel gezellig zijn, maar het kost ook wel veel voorbereidingstijd.” Mensen vinden de glazen beelden mooi. “Ik krijg geregeld reacties van passanten. Buurtbewoners vragen soms ook of ze misschien de objecten achter in de tuin mogen bekijken.” Gea overweegt om een keer mee te doen met een open atelier route waarbij ze haar tuin openstelt voor belangstellenden.