Paulien Sprenger wil met haar kunst een verhaal vertellen
PATERSWOLDE - Passie voor tekenen en schilderen heeft Paulien Sprenger al van kinds af aan. Ze tekende vroeger de strips van Jan, Jans en de kinderen na. Daarin plaatste ze de avonturen van haar eigen gezin. In 2022 studeert ze af aan de Klassieke Academie voor Beeldende Kunst in Groningen. Sindsdien wijdt ze een dag per week toe aan haar kunst.
“Ik schilder veel portretten en soms stillevens”, legt Sprenger uit vanuit haar atelier in Paterswolde. Ze woont nog maar een jaar in deze woning, voorheen zat het gezin in een veel kleinere woning. Toen maakte ze al haar kunst nog aan de keukentafel, inmiddels heeft ze een eigen ruimte in het huis. “Het is heel prettig om niet meer telkens mijn werk van de keukentafel te halen als we gingen eten”, zegt ze lachend.
Sprenger besloot de Kunstacademie te volgen nadat ze twee kinderboeken had uitgebracht, waarvoor ze ook zelf de prenten maakte. “Ik had de plaatjes anders in mijn hoofd dan ik kon uitvoeren. Ik wilde meer leren, dat is wel gelukt. Ineens ben ik schilder.” Sinds 1 juli is haar werk, samen met dat van oud-klasgenoot Fleur Krist, te zien in de Bonifatiuskerk van Vries.
De kunstenaar maakt vooral werk dat haar zelf inspireert, het zijn voornamelijk mensen die haar grijpen. Vaak schildert ze haar twee dochters of haar man. Doorgaans zijn dit geen statische portretten, maar juist werken waarbij het onderwerp in beweging is. In de expositie is bijvoorbeeld een schilderij van haar man te zien, terwijl hij aan het koken is in een camper. Met haar werken wil Sprenger altijd een verhaal vertellen. “Vanuit mijn opleiding heb ik geleerd dat het allemaal om de compositie draait, wat je schildert maakt dan verder niet zo veel uit. Maar voor mij moet er wel een verhaal in zitten, anders wordt het voor mij saai.”
Dat het verhaal voor de toeschouwer niet altijd duidelijk is maakt niet uit. Zo maakte ze een serie schilderijen over oude stoelen. “Het gaat dan om het karakter van de stoel”, legt ze uit. Ze loopt even weg uit het atelier, om terug te komen met een klein paneel waarop een oude, gestreepte stoel te zien is. “Deze deed me denken aan een oude man”, licht ze toe. Ze heeft ook schilderijen in opdracht gemaakt, maar daar is ze niet dol op. Sprenger: “Ik schilder liever wat ik zelf interessant vind.”
Naast de ene dag dat Sprenger per week met haar schilderkunst bezig is, werkt ze vier dagen als maatschappelijk werker. Het liefst zou ze meer tijd hebben voor haar kunst. “Het liefst zou ik twee dagen per week me vol op schilderen kunnen focussen.” Nadat ze afstudeerde had ze het idee dat ze zo snel mogelijk veel werk moest produceren, ze was bang dat ze anders de boot zou missen. Inmiddels is ze daar van teruggekomen. “Ik hoef niet door het hele land in galeries te hangen. Momenteel wil ik gewoon veel schilderen. Laat me maar lekker vijf jaar aankloten. Dat geeft heel veel vrijheid en ruimte om me te ontwikkelen.”
Naast het verhaal dat Sprenger in elk verhaal moet zitten speelt humor vaak een rol. Aan de muur van het atelier prijkt bijvoorbeeld een zelfportret, waarop ze een dikke wang heeft. Lachend vertelt ze: “Dat was toen er net een verstandskies was getrokken.” Ze gaat verder: “Een docent op de Academie zei dat kunst en humor vaak niet samen gaan, toch pas ik het vaak toe. Zo houd ik het voor mezelf leuk.”
