Een huis op een landgoed: ‘wauw, ik woon hier gewoon’
EELDE-PATERSWOLDE - Vogels kwetteren erop los in de bomen van landgoed De Braak in Paterswolde. Wie de oprijlaan volgt komt uiteindelijk uit bij het oude koetshuis, dat hoorde bij het landgoed dat het centrum van het park vormde. Het grote huis is verdwenen, maar het koetshuis is een idyllisch woonhuis. Althans, Jurjen en Marijke zetten alles op alles om dat ervan te maken. In 2022 kochten ze het huis, sindsdien zijn ze bezig met verbouwen. Het einde is nu in zicht.
Vanuit comfortabele stoelen in de achtertuin vertelt het stel hoe ze het avontuur zijn aangegaan. “We woonden in Groningen, tussen twee studentenhuizen in. We zochten iets rustigers, dat nog altijd in de buurt van de stad lag”, vertelt Marijke. Ze gaat verder: “We hadden hier wel eens gewandeld, toen zeiden we al: je zou hier maar wonen. Toen we op zoek gingen naar een nieuw huis en hoorden dat dit beschikbaar was, hebben we gelijk een bod gedaan. We zagen het als een buitenkans, er is van tevoren geen keuring of iets dergelijks gedaan.”
Het pand is een rijksmonument, er zijn daardoor strenge regels wat mag worden aangepast. Jurjen: “Er was sinds de jaren tachtig niks meer aan gedaan. We hebben alles nu goed geïsoleerd, er is een warmtepomp en we zijn van het gas af.” Aan alle wijzigingen ging wel een langdurig, en kostbaar, proces vooraf. “Er waren heel veel onderzoeken voor nodig”, zegt Jurjen terwijl hij ze op zijn vingers telt. “Er is een nulmeting gedaan, een bouwhistorisch onderzoek, een grond- en natuuronderzoek en zelfs een verfonderzoek.” Het uiterlijk aan de buitenkant van het huis mag niet worden aangetast. Het koppel kreeg uiteindelijk toestemming voor het plaatsen van zonnepanelen, ze moesten dan wel zo geplaatst worden dat ze niet te zien zijn.
Een oude, rode kater struint door de tuin, ook hij herinnert zich nog het leven in Groningen. Hij lijkt zich goed aangepast te hebben aan het bestaan op natuurmonument De Braak. De buitenkant van het oude huis is helemaal in de oude stijl herstelt, inclusief de juiste kleur verf op de luiken. Binnen is de verbouwing nagenoeg afgerond. “We zitten echt in de eindfase”, zegt Jurjen terwijl hij door de woning loopt. Hij wijst naar het kale beton voor de voordeur. “Hier willen we een mozaïek van mijn familiewapen.” De woning wordt omringd door bossen en weilanden, direct contact met de buren is dan ook wat lastig. Dankzij initiatieven als een buurtbarbecue komen Marijke en Jurjen toch met hun buurtgenoten in contact. “We voelen ons welkom hier”, zegt Jurjen.
Van het oorspronkelijke landhuis is niks meer over, het zorgvuldig aangelegde park en het koetshuis herinneren aan de oude glorie. Wie goed kijkt, vindt nog meer overblijfselen van de hoogtijdagen van het landgoed. Zo staat er nog een oude, gietijzeren poort, voorzien van goudgeverfde elementen. Deze staat uitnodigend open, tussen de metershoge pilaren. De naam ‘De Braak’ prijkt in gouden letters vier onder het kapiteel van de beide zuilen. Even verderop staat een kiosk, waar ooit toegangskaartjes werden verkocht.
Ondanks de jaren aan verbouwingen en bureaucratische rompslomp hebben Jurjen en Marijke geen spijt van hun impulsaankoop. “Het is een voorrecht om hier te mogen wonen, daarom willen we de verbouwing ook goed doen. Zo houdt het monument lang stand”, vertelt Marijke. Haar partner vult aan: “Als je even echt stil bent hier, dan kom je tot rust. Ik rijd nog altijd regelmatig door de poort en denk bij mezelf: wauw, ik woon hier gewoon.”
