Wim Bodewes

EELDE - Aan de ochtendkou en de verkleurende bladeren is te merken dat het herfst is. Binnen, op bezoek bij Wim Bodewes en zijn vrouw Richarda, is het aangenaam warm en de sfeer ontspannen. Door de jaren heen was hij een bevlogen amateursporter en een bestuurder met veel verhalen.

Tot zijn vijfde jaar leeft Wim Bodewes (77) in Apeldoorn met zijn ouders, zijn drie oudere zussen en zijn jongere broer. Het gezin woont boven de manufacturenzaal zijn vader de bedrijfsleider is. Met een glimlach vertelt Wim over lief en leed in zijn kinderjaren, zoals die keer dat hij een zak snoepjes verloor, het gloeiend hete brood van de bakker en de hersenschudding die hij opliep, toen zijn oudste zus hem uit bed schopte.

De familie verkast in 1952 naar de Johan de Witstraat, vlakbij het Noorderstation in Groningen, waar vader Bodewes zijn eigen manufacturenzaak begint. Het gezin gaar naar de Heilig Hartkerk en Wim wordt misdienaar, omdat hij daardoor privileges heeft, zoals onder schooltijd de pastoor helpen tijdens trouwerijen en begrafenissen. Aan de lagereschooltijd bewaart Wim goede herinneringen, behalve dan aan de verplichte ochtendmis om acht uur of de verplichte maandelijkse biecht. Dat laatste vindt hij onzin, hij gaat liever spelen in het Noorderplantsoen of voetballen op straat. Bij dat laatste ligt de kiem van zijn voetbalpassie.

De RK-ULO aan de Butjesstraat in Groningen is het volgende station. Wim vertelt met veel lof over de geborgenheid en de sociale omgang met elkaar. Thuis krijgt hij vrij veel speelruimte, maar in de katholieke gemeenschap is er altijd sociale controle. Hij vermaakt zich met zijn vrienden in het uitgaansleven én in de voetballerij. Hij wordt in 1960 lid van RK Amicitia VMC, een stad-Groningse amateurvoetbalclub, waar Wim in rap tempo doorgroeit naar de A1-junioren. Wim is een tweebenige voetballer die op beide flanken en achter de spits kan spelen. ‘We hadden een goed team, dat vaak de noordelijke wedstrijden om de Bisschopsbeker won en daarna meedeed in de landelijke finales.’ Logisch is het dan ook dat Wim samen met enkele voetbalvrienden in het eerste elftal van Amicitia VMC gaat voetballen. Dat blijft zo tot 1978.

Na de ulo wordt in 1964 de tekenzaal van het Kadaster in Groningen zijn werkplek. Wim volgt de mulo-B bijscholing en interne opleidingen, onder andere als Technisch Ambtenaar, en maakt vanaf 1968 deel uit van de landmeetkundige buitendienst in bebouwd gebied en later in de ruilverkaveling. In deze periode vervult Wim in Breda ook zijn militaire dienstplicht als chauffeur/radiotelefonist en later in Assen bij de terreinmeetdienst. Richarda Dagelet wordt in 1967 zijn vriendin en in 1970 zijn echtgenote. ‘Ik kende haar al langer, omdat we bij elkaar op school zaten. Maar ik had eigenlijk geen tijd voor haar, omdat ik naar Apeldoorn toe moest voor een interne kadastrale opleiding. Inmiddels wonen ze in Assen en in de jaren daarna worden de kinderen Jos, Alice en Michiel geboren.

Via Hoogkerk belandt de familie in Drachten en gaat Wim in Leeuwarden werken. Hij voetbalt met succes op hoog niveau bij Drachtster Boys. Om tijd vrij te maken voor zijn gezin gaat Wim na een half jaar in een lager elftal spelen met veel minder trainingsuren. In 1984 vestigt de familie zich in Eelde en belandt het in een hechte kerkelijke gemeenschap. Wim voetbalt dan nog met oudgedienden bij Amicitia VMC, versterkt het schoolbestuur van de Eelder Mariaschool en is koster, tuinman, collectant en klokkenluider bij feestelijke gebeurtenissen van de kerk.  

Als gevolg van een serieuze knieblessure is voetballen in 1992 verleden tijd. Wims sporthart gaat uit naar het marathonlopen en hij wordt lid van ATC’75 in Haren, waar fanatiek wordt getraind en hardgelopen. Door zijn doorzettingsvermogen loopt hij op zijn hoogtepunt de marathon (dat is 42,195 km) net boven de drie uur. In 2002 vlak na de Rotterdamse marathon begeeft Wims knie het. Hij zit dan al in het bestuur van ATC en wordt een van de organisatoren van de Groninger 4 mijl, een stad-Gronings evenement waar vandaag de dag ongeveer 25.000 mensen aan meedoen. Vijfendertig jaar lang is Wim bij de start van de 4 mijl betrokken, waarvan een groot gedeelte als start-coördinator. Ook deze sportliefde roest niet, ook niet na 35 jaar en 33 edities.
Om zijn conditie op peil te houden zit hij veel op de racefiets en neemt met zijn fietsmaatje deel aan grote fietsevenementen.

Anno 2024 is de familie Bodewes verrijkt met negen kleinkinderen. Wim vertelt over de feestelijkheden rond de koninklijke onderscheiding die hij in 2019 kreeg voor zijn sportieve en maatschappelijke inzet. Hij sluit ons gesprek af met de mededeling dat hij niet-spelend voorzitter is van de 50-jarige Eelder bridgeclub Up and Down. Wim Bodewes, for ever a sportsman.