Eelder Annelot Wagenaar kreeg waarden als zelfontwikkeling maar ook anderen helpen mee

Afbeelding
Foto: Ben Trip
Thuis in Tynaarlo Thuis in Tynaarlo

EELDE – Het nieuwe jaar is elf dagen oud en het is avond. Het tiny house is buitenom met ledlampjes versierd. Annelot Wagenaar is een drukbezette vrouw, maar als de foto is genomen, neemt ze ruim de tijd voor haar verhaal.


Annelot Wagenaar (1975) is het tweede kind van Reinier Wagenaar en Anke Wagenaar-van den Brug en opgegroeid in Eelde. Met haar broer Steven, adoptie-zus Eti en adoptie-broer Suresh vormen ze een gastvrij en kleurrijk gezin. Vader Reiniers adoptiereizen en verhalen brachten Annelot het besef van grote ongelijkheid in de wereld: verschillen tussen arm en rijk, tussen bevoorrecht zijn of juist kansarm, tussen genieten van het leven en elke dag zien te overleven, tussen mannen en vrouwen. De humanistische waarden zelfstandigheid, onafhankelijkheid, zelfontwikkeling én anderen helpen zijn in het gezin Wagenaar vanzelfsprekend. Die waarden zijn dan ook zichtbaar in leven en werk van Annelot. Van haar 14e tot haar 16e handbalt ze en houdt ze van feesten. Als 16-jarige heeft ze het plotselinge overlijden van een dierbare leeftijdsgenoot meegemaakt, een ervaring met grote impact. Ze besluit om alles uit het leven te halen.

Tijdens haar mbo-studie agogisch werk doet ze haar stage op de Bladergroenschool, school voor speciaal onderwijs. Met het mbo-diploma op zak gaat Annelot in 1995 naar de pabo. Ze wil haar lesbevoegdheid halen om leerlingen met gedragsproblemen les te kunnen geven. Halverwege deze opleiding, in 1997, besluit ze om de wereld te ontdekken. Ze monstert aan op een vrachtschip, waarmee ze naar de andere kant van de wereld reist. Tijdens deze lange reis denkt Annelot na over haar toekomst. Het is een bijzondere reis met heel veel zee en het Panamakanaal met als voorlopige eindbestemming Nieuw Zeeland, waar ze al liftend rondreist, geniet van de overweldigende natuur en werkt op een schapenboerderij.

Vervolgens gaat ze door naar Australië. In een Aboriginals-community geeft ze Engelse les via de radioschool. Ze ervaart grote verschillen met West-Europa: de mensen leven er in nederzettingen, huizen zijn kaal en niet-ingericht, het leven vindt buiten plaats en er is een grote verbondenheid met de omringende natuur. Aan het eind van deze wereldreis trekt Annelot van eiland naar eiland door Indonesië. Ze is erg onder de indruk van de gastvrijheid van de lokale bevolking en van de blijdschap van de mensen. Wat een rijkdom in een arm land. Aangekomen op Java gaat ze op zoek naar de roots van haar adoptiezus Eti. Annelot vindt de biologische familie. Niet alleen de moeder, broers, tantes, ooms, maar ook Eti’s eeneiige tweelingzus. Dit was een grote schok: bij de adoptatie was namelijk verteld dat deze tweelingzus zou zijn overleden.

Terug in Nederland, in 2000, maakt Annelot de pabo af. Ze gaat vrijwilligerswerk doen voor lokale organisaties in Sri Lanka en India. Als in 2004 in Sri Lanka de tsunami haar verwoestende werk heeft gedaan, biedt Annelot vanuit Nederland directe hulp aan Tamils. De Singalese overheid steunt namelijk vooral Singalezen. Ze organiseert in Nederland een landelijke geldinzamelingsactie, die maar liefst € 30.000,- oplevert. Dit geld is gebruikt om te investeren in huizen, scholen en toiletten. Met het geld van een tweede hulpactie worden hulpmiddelen als vissersboten en gereedschap bekostigd.

Na het ontwikkelingswerk in Azië geeft Annelot vanaf 2001 les aan 11- en 12-jarige kinderen op de Bladergroenschool voor speciaal onderwijs in Groningen. Met haar duidelijk stem, haar niet-veroordelende houding en haar natuurlijke overwicht leert ze de kinderen zich te ontwikkelen en hun wereld te vergroten. In 2012 wordt haar zoon Thijn geboren, wat haar een extra verantwoordelijkheid geeft. Na 17 jaar is de tijd rijp voor iets anders. Bij een loopbaantraining vindt ze een nieuwe uitdaging: zelfstandig ondernemen met een groot bereik. In 2018 gaat Annelot aan de slag als Programmamanager Kansrijke Groningers in het aardbevingsgebied. Door de selectiecommissie wordt ze getypeerd als een ‘vriendelijke pitbull’. En als iemand die het verhaal en de activiteiten helder kan overbrengen. Ze is de aanjager van talloze scholingsprojecten, die erop gericht zijn elke jongere in het aardbevingsgebied zó te helpen dat het 100% kansrijk is om in de regio aan het werk te komen. Zo’n 110 scholen met 17.500 leerlingen in het aardbevingsgebied zijn bij het Programma Kansrijke Groningers aangesloten. De kansen die schoolbesturen en leerkrachten met dit bovenschoolse programma krijgen om de leerlingen maximaal toe te rusten voor de arbeidsmarkt, is uniek in Nederland. Leerlingen onderzoeken wie ze zijn, waar ze goed in zijn en welke kansen er in de regio zijn. Leerlingen worden digitaal vaardig en ontwikkelen een ondernemende houding. Annelot verzorgt zelf de communicatie en werft fondsen voor de projecten. Resultaten van het Programma zijn zichtbaar op de website kansrijkegroningers.nl.
Jezelf ontwikkelen én anderen zo veel mogelijk helpen, geleerd in haar jeugd, heeft zij op deze manier maximaal gerealiseerd.

UIT DE KRANT

Lees ook