Waarom Groningen trots mag zijn dat de derby nooit een derby werd
Voetballen in de vierde klasse is nu niet iets om maandags in de kantine op je werk al te lang over op te scheppen. Met het spelletje op zich heeft het vaak weinig van doen. Het grootste deel van de wedstrijden vindt plaats tijdens grijze en koude dagen in de winter. Waar veel mannen dan zelfs een middagje winkelen verkiezen boven het koude veld. Er zijn echter uitzonderingen. Er zijn wedstrijden die altijd de moeite waard zijn, zelfs in de kelderklasse: derby’s.
Als klein ventje was ik groot supporter van het Zuidhorn zaterdagelftal waar mijn grote idool, Geert Bos de doelman was en mijn buurman Wim Smit een van de middenvelders. Ik was er altijd. Wat me vooral bijgebleven is, zijn de wedstrijden tegen de buurtdorpen OKVC uit Oldehove, tegen Niekerk, Aduard en vooral ook tegen Pelikaan S uit Oostwold. Of het nu regende, waaide of stormde. Aan alles voelde je dat dit wedstrijden waren waar meer op het spel stond dan de (toenmalige) twee punten en was iedereen van de partij. Ook moeder de vrouw kwam mee. Regelmatig liep het uit de hand en de blijdschap na een overwinning was anders dan een zege op het Friese VVT uit Twijzelerheide. Vraag het in Enschede of Almelo, Breda of Tilburg, Zwolle of Deventer en wanneer NEC van Vitesse wint, is het hele Nijmeegse seizoen in één klap geslaagd.
FC Groningen speelde voorbije zondagmiddag de derby van het noorden tegen SC Heerenveen. De derby die nooit een echte derby werd. Daarvoor lieten de Heerenveensupporters het afweten. Zij moedigden hun mannen niet aan toen die niet door de Groningse muur heen konden breken. Zij bleven stil toen hun ploeg op achterstand kwam. Het enige lawaai kwam uit het groen/wit gekleurde vak. Ook nu stond er meer op het spel dan de punten. Wie mag zich de kampioen van het noorden noemen. Een nederlaag in eigen huis tegen Groningen is de moeilijkst te verkroppen nederlaag van het seizoen. Het was wel wat er gebeurde. Dick Lukkien had in zijn opstelling een plekje ingeruimd voor Tygo Land, Taha speelde weer centraal samen met van Bergen. Schreuders kwam vertrouwd vanaf links en Van der Werff keerde terug in de basis en speelde vanaf rechts. Slachtoffer was spits Willumsson. Met deze formatie koos Lukkien voor de veilige modus. Eerder dit seizoen was het elftal in deze samenstelling succesvol. En ook in Heerenveen was dit het geval. Nadat beide ploegen in de eerste helft elkaars krachten hadden getest, wat tot weinig spektakel leidde en niet tot doelpunten, kwam Groningen tijdens het tweede bedrijf op voorsprong door een eigen doelpunt van de Friese doelman. Wanneer je iemand een doelpunt gunt, is het van Bergen, maar dat hij grote kansen miste is hem meer dan vergeven. Het was van Bergen die in de combinatie de oprukkende Blokzijl aanspeelde, precies wist wat zijn ploeggenootje van plan was en de blonde verdediger schoot de bal in het enige gaatje dat vrij was en tekende de bevrijdende 0-2 aan.
Blokzijl was één van de hoofdrolspeler en met Van Bergen en baltovenaar Taha één van de uitblinkers. Echter de man van de wedstrijd was invaldoelman Hidde Jurjus, die met even prachtige als knappe reddingen zijn doel schoon wist te houden en de voorassist op Taha gaf bij de openingstreffer. De vreugde na de reddingen van uitblinker Jurjus, de treffers, vooral die van Blokzijl, deden me even denken aan de in het verleden door Zuidhorn gewonnen derby’s. Ontlading en vreugde die net even anders zijn dan een doelpunt tegen NAC. Groningen mag zich de kampioen van het noorden blijven noemen en mag trots zijn. Trots dat de derby nooit een derby werd.
