(On)Genode Gast te gast bij Open Huiskamer in Paterswolde

‘Open Huiskamer’. Dat is de setting waar de (On)Genode Gast zich deze keer onder het publiek mag begeven. Eén van die mooie initiatieven van welzijnsorganisatie Neie Naober in het werkgebied van de Krant van Tynaarlo. Veelal bezocht door de oudere generatie waartoe ik mezelf pas over zo’n vijftien tot twintig levensjaren mag én vooral wil rekenen.
Plaats van handeling is Ons Dorpshuis in Paterswolde. Als ik het klassieke pand binnenstap, sta ik bijna meteen met mijn snufferd in de camera van RTV Drenthe te kijken. “Het lijkt wel of we een mediadag hebben”, grapt Yrsa Heijes over zoveel belangstelling. Navraag leert dat er niets is geregisseerd en dat de aanwezigheid van twee mediavertegenwoordigers op hetzelfde moment op louter toeval berust.
Als buurtwerker is Heijes verantwoordelijk voor het reilen en zeilen tijdens deze wekelijkse bijeenkomsten. “Het is dit keer een normale sessie. Een kopje koffie of thee en lekker kletsen met elkaar.” Navraag leert dat zo’n normale sessie twee keer per maand wordt georganiseerd. De andere twee keer is er iets meer vermaak. “In ieder geval één keer per maand bingo en tijdens de vierde middag komen de spelletjes tevoorschijn, is er een quiz of nodigen we een spreker uit. Zo hebben we al eens een wijkagent op bezoek gehad die van alles vertelt over (digitale) veiligheid.”
Heb ik weer! Een quizje of bingo in de baas z’n tijd had mij ook wel wat geleken! Andere keer misschien… We zitten gezellig aan de bar van Ons Dorpshuis waar toevallig ook Yvette Hogenkamp aanschuift. Zij is de voorganger van Heijes en de initiatiefnemer van de Open Huiskamer dat in 2022 van start is gegaan. “Een plek van ontmoeting zonder dat je direct iets creatiefs moet doen en/of een wekelijkse verplichting hebt”, vertelt ze over de oorspronkelijke insteek die blijkbaar goed bestand was tegen de tand des tijds.
Ondertussen wordt aan alle kanten druk gekeuveld in de ruimte van Ons Dorpshuis. Net voordat ze voor de tweede keer rondgaat met kannen koffie en thee vindt Berlina Gal nog even een moment om iets te vertellen over haar vrijwilligerswerk. “Ik ben hier meteen in ‘22 gekomen via iemand van woonzorgcentrum Symphonie waar ik ook actief ben als vrijwilliger. Het leuke van de Huiskamer is dat je allerlei soorten mensen uit het dorp tegenkomt en het is dan ook gewoon gezellig. Tot op de dag van vandaag ben ik mijn zoon dankbaar dat hij mij heeft aangeraden om vrijwilligerswerk te doen. Hij was bang dat ik na het overlijden van mijn man achter de geraniums zou belanden. Ik weet natuurlijk niet hoe lang ik het kan volhouden, maar het is vooralsnog niet de bedoeling om te stoppen”, zegt ze met een glimlach. “Weet je wat zo leuk is”, vertrouwt ze me nog toe. “Dat ik een prachtige kaart heb gekregen van Yvette toen ze hier stopte. Dat het mede dankzij onze inzet een succes is geworden. Daar doe je het toch voor!”
Plotseling klinkt een schel geluid door de ruimte. Een lepeltje belandt een paar keer tegen een kopje. Ok, blijkbaar heeft iemand een speech voorbereid om de (On)Genode Gast te bedanken. Ik ga er even goed voor zitten, strijk nog even (figuurlijk) door de haren en buig de vingers, maar de mevrouw in kwestie hult zich in stilzwijgen. Ze laat gewoon blijken dat ze zin heeft in een tweede kopje koffie…
De boodschap is dus eigenlijk dat we de vrijwilligers niet langer van het werk moeten houden. Ik salueer in gedachten en kijk langs het rijtje deelnemers. Iets meer vrouwen dan mannen en daar ligt het volume van de gesprekken ook iets hoger. Hoog tijd om als (On)Genode Gast in te breken in de groepsdynamiek.
“Waar gaat het zoal over”, vraag ik aan Gina Bos (83). “Van alles en nog wat”, is het eerste antwoord. Ietsje doorvragen en het blijkt dat de actualiteit en dan vooral het plaatselijke nieuws een prima gespreksonderwerp is tijdens de Open Huiskamer. De ontwikkelingen rondom Groningen Airport Eelde, de ontslagen bij de bloemenveiling en de toekomst van Ons Dorpshuis bijvoorbeeld. Dat is een soort van logisch als je zoals deze mevrouw hier bijna je hele leven woont. “We zitten meestal met hetzelfde rijtje vrouwen bij elkaar. Heel plezierig.”
Nu lijkt deze fitte tachtiger (“ik ga naar gym en wandel regelmatig”) niet te vereenzamen, maar dat kan op latere leeftijd wel een probleem zijn, weet Yrsa Heijes. “Wat ik hier dan ook zo mooi vind, is dat er vanzelf meer contacten ontstaan. Dat ze dus ook privé afspreken. Of bijvoorbeeld iemand, die even wat minder mobiel is, helpen om hier te komen. Ja, dan is het inderdaad wel een soort familie.”