Ongenode Gast

Wat: opbouwen paasvuur
Waar: Vries
Wanneer: vrijdag 27 maart

Er waait een kille wind over de weilanden. Van ver ziet de Ongenode Gast een hoop takken liggen, hij weet dat hij het goede veld te pakken heeft. Hier wordt werk gemaakt van een oude traditie: het jaarlijkse paasvuur. Mensen uit Vries en omgeving zijn uitgenodigd om hun snoeiafval, takkenbende en ander natuurlijk hout langs te brengen. De Gast is benieuwd hoe het er aan toe gaat en of de betrokken vrijwilligers het allemaal nog een beetje trekken.

Speciaal voor de gelegenheid is er een houten huisje op het jonge lentegras gezet. Hier zitten de vrijwilligers van Volksvermaken Vries, organisator van het paasvuur, uit de wind. Gerrit Hadders, Ben Hofs, Richard van Iren, Reinder ‘Knotje’ Knot en Joop Meijer zitten op plastic stoelen te wachten tot de volgende lading hout wordt langsgebracht. Terwijl de Gast met de mannen wat staat te keuvelen ziet een scherp paar ogen een auto met aanhangwagentje over het landweggetje naast het weiland hobbelen.

Even later staat de auto geparkeerd naast de bult takken en de vrijwilligers gaan aan de slag. In luttele tellen hebben ze de kar leeg. “Jullie hebben hem sneller leeg dan ik hem volgeladen had”, zegt de dankbare dorpsgenoot. “Ik gelijk de volgende lading halen, ik denk dat ik nog zo’n drie keer moet rijden”, zegt hij, terwijl hij weer in de auto stapt. Dan is Richard van Iren aan zet, hij stapt in de vorkheftruck die geparkeerd staat, neemt een kleine aanloop en schuift de hele karrevracht hout op de bult. Met harken worden de laatste twijgjes verzameld en bovenop de takkenberg gegooid, geen loot is te klein voor het paasvuur.

De traditie van paasvuren ontsteken staat de laatste jaren onder druk. De organisatoren hebben een vergunning nodig van de gemeente, het vuur moet daarvoor aan strenge eisen voldoen. In de gemeente Tynaarlo lukt het telkens gelukkig nog om de vergunning rond te krijgen. “We hebben gelukkig een burgemeester die achter de oude tradities staat”, zegt Van Iren lovend. “Bij het carbidschieten komt hij ook altijd even kijken.” Dat de mannen vinden dat een paasvuur gewoon moet kunnen is duidelijk. Gerrit Hadders: “Jammer dat tegenwoordig alles zo moeilijk gaat en dit soort dingen verdwijnen. Oude tradities moet je niet zomaar overboord zetten, maar juist koesteren.”

Dan is het wachten op de volgende vracht hout. “Kopje koffie dan maar”, vraagt een van de vrijwilligers. In de hut wordt een rondje ingeschonken, de gast slaat een bakkie ook niet af. “Wat heb je erin?”, vraagt Ben Hofs. “Zwart als de nacht”, antwoord de gast. “Mooi, dan kost het ons in elk geval niet te veel”, grapt Hofs. Terwijl iedereen weer plaatsneemt in een campingstoel gaat het gesprek over de dimensies van de bult. Die mag in totaal zeventig kubieke meter groot zijn. Verder mag er alleen snoeiafval verbrand worden, dus geen geïmpregneerd hout of boomstronken met wortels. “Als het helemaal is afgebrand dan haalt de gemeente de as op”, weet Hofs nog toe te voegen. De vraag hoeveel karrevrachten hout de mannen verwachten leidt tot enig wikken en wegen. Een stuk of twaalf per dag, luidt de voorzichtige schatting. 

Er volgen nog meer van dit soort ‘inbrengdagen’. Op 3 en 4 april kan er nog hout wordt gebracht, daarna worden de laatste voorbereidingen getroffen om het hout klaar te maken voor 5 april. Aan de onderkant worden de gaten en kieren volgestopt met stro. “Er komt een optocht van kinderen uit groep 8, met fakkels, hiernaar toe”, licht Hofs toe. “Zij steken dan het paasvuur aan. Tijdens de optocht worden ze begeleid door de harmonie. Dat is hartstikke leuk, er is altijd wel animo voor bij de jeugd.”

Voor Reinder Knot zit het er ook weer op, hij pakt de fiets terug naar het dorp. Goed voorbeeld doet goed volgen, met de koffie achter de kiezen kiest ook de Gast het hazenpad. De vrijwilligers moeten nog even blijven plakken, tot de volgende ploeg ze komt vervangen. In de auto zet de Gast de verwarming op standje ‘Sahara’ en richt de neus van zijn bolide richting de volgende afspraak.