De Ongenode Gast herleeft zijn jeugd tijdens Kinderspeldagen Vries
VRIES - De Ongenode Gast stuurt zijn oude autootje zorgvuldig over een zandpad. Na een paar gaten te hebben ontweken doemt de poort van een bouwterrein. De kinderen van Vries hebben hier de afgelopen dagen hard getimmerd aan hutten. De Kinderspeldagen, georganiseerd door Volksvermaken Vries, zijn elk jaar een doorslaand succes. De Gast heeft in een grijs verleden meegedaan aan zo’n kinderfeest in zijn eigen geboortedorp. Het is dus de hoogste tijd voor een dosis nostalgie en een rondje over het terrein.
Het geheugen is een onbetrouwbare raadgever, zeker als de herinnering meer dan twintig jaar oud is. Wanneer hij terugkijkt naar de hutten die de Gast zelf bouwde herinnert hij zich ware paleizen. Met een ietwat kritischere blik was het waarschijnlijk niet veel soeps. Hij kan nog steeds nauwelijks een spijker in een stuk hout timmeren, als kind was dat niet veel beter. Hij moet dan ook hoffelijk erkennen dat de kinderen van Vries veel fraaiere bouwwerken uit de grond hebben gestampt. Meerdere verdiepingen torenen boven de hoofden van de bezoekers uit. Vanaf de kantelen van hun zelfgebouwde kastelen kijken kinderen neer op hun gasten.
Ouders, opa’s en oma’s en andere familie is namelijk niet welkom op het terrein, tot deze vrijdagmiddag. Pas nu mogen zij komen kijken wat hun kroost voor moois gemaakt heeft. Daar wordt dankbaar gebruik van gemaakt. De kinderen wachten bij hun creaties, klaar om hun familie alle details te tonen. Amélie, Emma, Josephine, Fleur en Yara nemen de Gast ook graag mee in hun creatie. De hut is van alle gemakken voorzien. “We hebben kussens, een kapstok, een zitplek en gordijnen,” noemt Emma op. De dames hebben zich niet alleen op het timmeren gestort. Er waren ook nog andere leuke activiteiten. “We hebben geknutseld en zijn geschminkt bij de opsmuk tent,” vertelt Fleur.
Wanneer je te oud bent om als deelnemer mee te doen kan je toch nog betrokken blijven. Dat bewijst Seline, zij is dertien en doet dit jaar voor het eerst als begeleider mee. “Vorig jaar deed ik nog mee, ik vind het superleuk dus ik wilde betrokken blijven. Daarom help ik nu als begeleider.” Ze is duidelijk van vele markten thuis, blijkt wanneer ze vertelt waar ze allemaal heeft meegeholpen. “Ik heb geholpen met hutten bouwen, dat vind ik het leukst. Verder heb ik haar geverfd en tijdelijke tattoo’s gezet bij de opsmuk tent. Bij de creatieve tent heb ik geholpen met knutselen. Ik heb eigenlijk alles wel gedaan.”
Pal naast de tent waar Seline zit is een stuk gras afgebakend met tape. In eerste instantie is het de Gast niet duidelijk waar dit toe dient. Een moment later klinkt luid gesis, een lege frisdrankfles scheert over zijn hoofd. Een jongen steekt grijnzend zijn hand omhoog, bij wijze van verontschuldiging. De Gast zet zijn detective pet op en gaat op onderzoek uit. Al snel ziet hij waar de verdwaalde fles vandaan kwam. Er staan twee houten constructies, waar een fles opgelegd kan worden. Deze wordt deels gevuld met water, waarna een fietspomp wordt aangesloten. Wanneer de druk hoog genoeg is geeft de jonge artillerist er een trap tegenaan, waardoor de slang losschiet en de fles wegspuit. De lege colafles die de Gast nagenoeg onthoofde was een afzwaaier.
Even verderop staat de hut die Dion, Maik, Tygo, Tim, Julian, Sven, Thijs, Joost en Mees hebben gebouwd. Met zo’n bouwploeg verwacht je dat er iets indrukwekkends is neergezet, die verwachting komt helemaal uit. De heren hebben een heus kasteel gebouwd, waar ze terecht trots op zijn. Een detail zijn ze alleen vergeten, hun fort heeft geen naam gekregen. Een snelle brainstormsessie levert twee mogelijke resultaten op: Hut Bob de Bouwer of Hut Loempia. Persoonlijk stemt de Gast voor Loempia.
Bij de toegangspoort staat Tonnie van de Koolwijk, voorzitter van Volksvermaken Vries. Langzaam komt er een stroom kinderen en ouders op gang die huiswaarts keren. Elk kind krijgt van de voorzitter een rugtas mee als aandenken. De voorzitter is dik tevreden met deze editie van de Kinderspeldagen. “Het was zeer geslaagd. We hadden een heel leuke club kinderen en vrijwilligers. Het weer was een beetje warm, maar het was zonnig en het heeft niet geregend.” Voordat de Gast het kan vragen noemt ze het aantal deelnemende kinderen: 143.
Terwijl er in de cateringtent nog eten en soep wordt uitgedeeld zijn andere vrijwilligers al bezig met opruimen. Wanneer de laatste gasten en kinderen straks zijn vertrokken worden de laatste tenten afgebroken, sommige daarvan zijn de volgende dag alweer nodig bij het Vijverfestival in het dorp. De hutten zullen worden afgebroken en in grote containers gedeponeerd. Dan is het een kwestie van wachten tot volgend jaar het feest opnieuw kan losbarsten. Dat is het enige waarin het significant afwijkt van de ervaring van de Gast. In zijn tijd werden alle hutten op een grote hoop geveegd en in brand gezet. Tegenwoordig mag dat niet meer. Jammer is dat wel, een grote fik is een fantastische manier om iets af te sluiten.
