Hans Parlevliet
EELDE-PATERSWOLDE - Vanuit zijn huis aan de rand van het dorp kijken landschapsschilder Hans Parlevliet en uw rubriekschrijver neer op een veldje verderop. Een ooievaar zoekt er naar voedsel, zwart/wit op een groen veldje. Vlak daarvoor heeft Hans in zijn atelier toegelicht hoe hij zijn landschapsschilderijen opbouwt. Hij schildert naturalistisch. Al jaren. Zijn fotografisch geheugen is zijn beeldarchief.
Hans Parlevliet (73) is een Stadjer, geboren in het Oude RK-Ziekenhuis in Helpman. Vader Piet Parlevliet is een lieve, betrouwbare maar ook een afstandelijke man. Hij is administrateur, die zich later omschoolt tot leraar Duits. Moeder Eli Koekenberg is een zorgzame, dominante vrouw, die graag de controle heeft.
Hans groeit samen met zus Leontien op nabij het Helperzwembad. Helpman is dan nog het eind van de stad Groningen, met zicht over de weilanden zover het oog reikt. Hans trekt er graag alleen op uit om in dit landschap te zijn. Hij ontdekt hier zijn liefde voor de natuur. Samen met zijn vader wandelt Hans in zijn jeugd- en tienerjaren elke zondag in het Noordlaarderbos. Ze praten nauwelijks met elkaar, wat Hans helpt om de flora en de fauna, speciaal de vogels in deze groene omgeving, gedetailleerd waar te nemen en in zijn geheugen te prenten. Al vanaf zijn negende tot heden vist Hans graag. Dan kan hij de tijd nemen om de omringende natuur in zich op te nemen. Kortom: zijn drang om buiten te zijn, is groot.
Hans’ voorliefde voor vogels en de biologie brengen hem naar de HBS, want hij wil biologie studeren. De HBS valt nogal tegen: zijn vrijheidsdrang combineert slecht met het keurslijf van de school. En de universitaire biologiestudie blijkt bij navraag vooral veel stampwerk te zijn. De studie Leraar biologie aan de lerarenopleiding lijkt logisch, maar het leraarschap past niet bij Hans. Hij is meer een solist, iemand met een grote vrijheidsdrang. Met het diploma van de mulo en de havo op zak gaat Hans als uitzendkracht aan het werk. Hij maakt kennis met het bedrijfsleven en met projectmatig onderzoek. Veel opgestoken, maar zijn talent ligt al sinds de middelbare school bij het tekenen.
In 1975 begint Hans aan de studie Vrije Schilderkunst aan de Academie voor beeldende kunst Minerva in Stad. In de eerste twee studiejaren staat het leren tekenen naar model centraal. In het derde en vierde jaar legt Hans zich toe op het schilderen van landschappen. Zijn leermeesters Diederick Kraaypoel, Wout Muller en Matthijs Röling ontdekken al snel Hans’ vlotte tekenpen en dragen bij aan zijn vakmanschap. Hij studeert in 1980 cum laude af.
Hij is beroepsschilder, maar hoe komt er ook brood op de plank? Een zoektocht volgt: met of zonder collega’s exposeert Hans in diverse galerieën, maar dat schiet financieel niet op. Hans gaat zakelijker te werk. Met collega Herman Tulp vormt hij een maatschap, die illustraties aanbiedt aan het bedrijfsleven in binnen- en buitenland. Ontwerpen voor boekomslagen, cd-hoesjes, etiketten en veel meer vinden hun weg, tot in Amerika. Hun toegepaste kunst is een groot succes. ‘Hiermee heb ik een fantastische leerschool gehad. We werden voor de leeuwen gegooid. Alle onderwerpen moesten worden uitgezocht en we moesten die ontwerpen met alle details snel in de vingers krijgen’, glundert Hans. Na bijna tien jaar ongebonden leven, breekt een ander leven aan. Hans gaat in 1989 samenwonen met Marjolein Ferwerda, wordt vader en met elkaar vormen ze een samengesteld gezin met drie kinderen. In 1991 komen andere opdrachtgevers in beeld, met opdrachten voor stillevens. Zijn werk wordt goed verkocht en zijn naamsbekendheid neemt toe. Het stimuleert Hans om door te gaan. ‘Bij elk nieuw idee voor een schilderij ontstaat bij een schilder, ook bij mij, nieuw elan.’ In 1992 betrekt het gezin een ruimer huis in Eelde, waar hij op zolder een atelier met veel lichtinval inricht. ‘Het licht is het sluitstuk van een schilderwerk; het licht bepaalt de sfeer van een schilderij’, zo wijdt Hans uw rubriekschrijver in.
in 1994 dienen zich galeries aan die zijn naturalistische schilderijen graag tentoonstellen en verkopen. Hans blijft bij zijn eigen stijl en gaat niet mee met de mode. In 2004 komt er een einde aan zijn relatie met Marjolein Ferwerda. Hij verhuist naar een kleiner huis met atelier en kan zich helemaal wijden aan zijn schilderkunst. Er is voor zijn werk een stabiele afzetmarkt in binnen- en buitenland en zijn productie is dan ook hoog. Hans is inmiddels al jaren broodschilder en is er tevreden mee. Je zult zijn werk niet in een museum zien: ‘Ik maak geen museale kunst; ik maak galeriekunst die door mijn kopers wordt gewaardeerd.’ Eén schilderij van Hans is voor publiek te zien in het gemeentehuis van Tynaarlo. Een naturalistisch olieverfschilderij, gebaseerd op jarenlang kijken, herinneren en vormgeven. Geschilderd door een schilder die elke dag zijn talent de ruimte geeft.