Miranda van Bemmel
EELDE-PATERSWOLDE - Uw rubriekschrijver is op bezoek bij Miranda van Bemmel. Zij vertelt over haar leven: haar jonge jaren in Engeland, haar werk in het speciaal onderwijs, de zwakzinnigenzorg en de zorg voor individuele cliënten. Over haar hobby’s en haar maatschappelijke betrokkenheid en inzet. Een zoektocht naar zingeving en gemoedsrust.
Miranda van Bemmel (60) is Engelse van geboorte met Nederlandse ouders. Haar vader Gerrit van Bemmel verdient in Boskoop de kost als werknemer in een bomenkwekerij. Moeder Tiny Heijmans werkt in de huishouding van anderen en is vrijwilliger in een zorgcentrum. Als halverwege de jaren zestig geen huis te krijgen is in Boskoop vindt Gerrit in 1964 wel een huis én een baan als kweker in de graafschap Hampshire rondom havenstad Southampton. Daar worden Miranda en twee jaar later haar broer Bryan geboren. Vijf jaar woont de familie in het zuid-oosten van Engeland. Maar als haar moeder heimwee krijgt, verkast het gezin in 1970 terug naar Boskoop, waar het tijdelijk bij familie inwoont. ‘Ik ga nog steeds graag naar mijn geboortegrond, de sfeer en de gemoedelijkheid die er heerst, doen me goed’.
Op de kleuterschool in Boskoop is Miranda een stil meisje, dat door klasgenootjes niet goed wordt begrepen en daarom gepest. Haar vader bespeelt de sousafoon in het Boskoopse Harmonieorkest Concordia, waar ook al meer familieleden spelen. Tot haar 20e gaat ze, ook in het orkest, klarinet spelen. Ondertussen doet ze ook vanaf haar 12e tot haar 37e aan sport, volleybal. Op mavo-4 in Boskoop kiest Miranda voor een exact vakkenpakket plus twee talen. Een beroepentest geeft geen uitsluitsel over passende banen en vervolgonderwijs. Zelf voelt ze wel voor de zwakzinnigenzorg en volgt de opleiding Kleuter- en jeugdverzorging (kvjv) + de Opleiding tot Pedagogisch medewerker (opm). Hoewel de zwakzinnigenzorg een gestructureerde werkomgeving is, past de inhoud van het werk Miranda niet. Ze is 18 jaar als ze begint aan de driejarige interne opleiding bij de Willem van den Berghstichting, instelling voor zwakzinnigenzorg in Noordwijk. Miranda gaat in de personeelsflat wonen, waar ze los komt van huis en leert zich staande te houden. Na een baan in een gezinsvervangend tehuis en als uitzendkracht in de zorg verlaat ze na 13 jaar Noordwijk en verhuist ze naar Katwijk. Ze wordt er klasse-assistent op een mytylschool. Hieraan komt in 2003 een einde, als ze op een vrouwenzeilvakantie Marjan Pinkster ontmoet, in het dagelijks leven werkzaam bij RENN-4 in Groningen-Stad. In Leeuwarden vindt Miranda, inmiddels verhuisd naar Groningen, in 2004 werk op een school voor zeer moeilijk lerende kinderen (zmlk-school). ‘Ik ben soepel in de omgang en leerlingen kunnen me vertrouwen. Ik ben op mijn persoonlijkheid aangenomen om het praktijkvak Groenvoorziening voor en met deze leerlingen op te zetten.’ Dat zij zich ook in die mensgerichtheid kan verliezen, is een bekende valkuil.
Een zinvolle maar ook lichamelijk zware taak nemen Miranda en Marjan op zich door logeeropvang aan Tilles, een zwaar gehandicapte jongen, te verzorgen. Als ze elkaar in juni 2006 de trouwring omschuiven, valt alle spanning van haar af. ‘Wij geloven in elkaar, wij zijn verschillend en vullen elkaar aan. Dat geeft mij rust’, zegt Miranda. In 2007 verhuizen Miranda en Marjan van Groningen-Stad naar Eelde. In dit dorp met uitstekende voorzieningen en een breed aanbod van activiteiten voelen beide vrouwen zich op hun gemak. Ze vinden een ruim huis waar Tilles ook enkele dagen per week is. ‘Hij voelt aan als eigen.’
Miranda zet in 2007 haar eigen zorgbedrijf op (mirandazorgt.nl) dat hulp en begeleiding biedt aan kinderen met een licht-verstandelijke beperking. Maar ook kinderen die ernstig meervoudig beperkt zijn, of het syndroom van Down of autisme/pddnos hebben, kunnen bij haar terecht.
En in het verlengde hiervan heeft Miranda in Onnen een kleinschalige dagbesteding voor mensen met een dubbele beperking, het OOG&OOR-huis, opgezet dat ze in 2025 heeft uitgebreid met thuisbegeleiding aan deze cliëntengroep. Het is haar op het lijf geschreven.
Zo blijft er tijd voor ontspanning: elke dag met hond Lotje naar buiten, tuinieren, bezig zijn in haar werkschuurtje, boeken lezen, Engelse series. Laten we vooral niet vergeten haar maatschappelijke betrokkenheid en praktische hulp te noemen. Niet alleen geeft ze taalles aan bewoners van het azc, maar ook de EHBO-vereniging, het Koepeltjesfestival, de straattegelmozaïeken en het bloemencorso konden en kunnen op Miranda rekenen. En niet te vergeten: ze helpt ook initiatiefnemer Lisenka de Bruin bij de opstart van de Buurtplaats in het dorp. Een doener noemt Miranda van Bemmel zich. Een ‘bouwsteen’ waar de hele dorpsgemeenschap wel bij vaart.