WK voetbal: natuurlijk moet iedereen gaan want sport ís verbroedering
Wat is er mooier dan dat verschillende supportersgroepen samen optrekken vanaf het terras naar het stadion. In de Eredivisie ondenkbaar. Een heel klein groepje zorgt er voor dat de rest die dat wél zou willen dat niet kan doen, omdat dit kleine groepje niet komt voor het voetbal, maar het liefst een potje wil matten. Dat staat dus helemaal los van voetbal. Mensen die voor het voetbal komen en dat is toch verreweg de grootste groep, is verdraagzaam en heeft niet de behoefte een supporter van de tegenpartij een rechtse te verkopen wanneer hun ploeg scoort.
Ik moet denken aan vele toernooien in het verleden waar je feestvierende en rouwende supporters door elkaar ziet lopen na een wedstrijd. Hoe mooi is dat? Je voelt dat dit is hoe het bedoelt is. De energie van tolerantie, van vreugde en verdriet. Het komt tijdens toernooien allemaal bij elkaar. Het brengt mensen samen en het brengt het beste in mensen naar boven. Sport zoals sport bedoeld is. Sport waarvoor het bedoeld is. Zo zijn de Olympische Spelen – en dat is al een tijdje geleden, zo’n 800 jaar voor Christus – bedacht als eerbetoon aan goden, maar vooral om eenheid tussen verschillende steden en groeperingen te bevorderen. Er werden zelfs wapenstilstanden ingelast tijdens de Spelen. Rond 1900 werden de Spelen nieuw leven ingeblazen met als hoofddoel, de internationale vrede te bevorderen. Om mensen met elkaar te laten verbroederen. Om de wereld levenslucht te geven in de vorm van vrede die boven politieke en alle verschillen uitstijgt.
De wereld staat weer eens in brand. Of eigenlijk, nog altijd. Want of het nu een WK 1978 in Argentinië is waar veel landen aarzelden te gaan omdat het land werd geregeerd door een militaire dictatuur, of in Qatar waar je leven gevaar loopt als je homo bent. Er is altijd iets aan de hand. Altijd is er wel ergens oorlog of worden mensenrechten geschonden. En vervolgens altijd weer de vraag of we wel moeten gaan. Of we een statement moeten maken. Ook nu is dat helaas weer realiteit.
Ik heb een CCCP trainingspak. Was groot fan van het elftal in 1988 waar Valeriy Lobanovskyi met zijn elftal de eerste poule wedstrijd van Oranje won. Ik was vooral enorm fan van de doelman Rinat Dassaev. Een geweldenaar. Het voetbal dat de Russen speelden was bijna geniaal waarbij het hele team inzakte en er sneller dan de wind weer uitkwam. Oranje met Gullit en van Basten versloegen de Russen in de finale. Daar was ik euforisch blij om, want mijn liefde voor Oranje was groter. Al had ik wel te doen met mijn held Dassaev. Regelmatig word ik aangesproken of zelfs uitgescholden dat ik een verkeerd pak aan heb. Mensen kijken blijkbaar met een politieke bril naar mijn kleding. Maar: het is sport!
Daarom moeten we altijd gaan. Juist nu! Naar waar dan ook en wie er ook aan de macht is. En natuurlijk moet Iran naar het WK! De politiek kan uren praten over maatregelen en hoe de wereld in elkaar zou moeten steken. Maar sporters en spelers laten het zien. Ze leven de verbroedering in plaats van erover te praten. Sport is géén politiek, sport ís verbroedering. Daar kan de wereld wel wat van gebruiken.