Mies van Hout, Zeegse
Er is een mooi stukje ongerept bos vlak bij mijn huis. We gaan er nooit in omdat we weten dat de eigenaar dat niet prettig vindt. En terecht, ongerepte stukjes bos zijn zeldzaam. Elke ochtend kom ik er langs tijdens de wandeling die ik maak voordat ik mijn atelier in duik. In het voorjaar staan er bosanemonen en sneeuwklokjes en verderop is een stukje met van die Engelse blauwe boshyacinten. Daar kijk ik elk jaar naar uit. Het ligt prachtig langs het Zeegser Loopje. Ik geniet van de kleine draaikolkjes in het water en de beukentak die sierlijk over het water hangt. Door het bosje loopt ook een stukje voormalige Werdense weg naar wat vroeger een doorwaadbare plek in de beek was.
En toen stond daar ineens midden in het bos een grote trampoline. Mijn man en ik werden er giechelig van. Wie laat er nu een trampoline achter in het bos? Wie heeft er uberhaubt een trampoline bij zich? Leuk voor de eekhoorns!
Maar het was wel een interessant raadsel. We konden ons niet voorstellen dat de eigenaar van het bos hem er had neergezet. En die snapte er inderdaad ook niks van, bleek later.
Weken later hoorden we dat de trampoline via Marktplaats gekocht was door 2 jongens bij iemand verderop in de straat. Ze werden gebeld en vertelden dat ze hem over het fietspad richting Zeegse hadden gerold. Ze vonden het bosje wel een handige hangplek want het lag precies halverwege. Een van de jongens woonde namelijk in Zeegse en de ander in Tynaarlo.
Maar goed, op een dag lag er zand op het fietspad, alsof iemand iets zwaars uit het bos had gesleept. Ik zocht tussen de bomen door naar de trampoline, maar ik kon hem niet meer vinden.