Dreumesjes van 10 jaar verklaren de winst van FC Groningen
Afgelopen weekend bezocht ik weer eens een paar jeugdwedstrijdjes. Toch eigenlijk het allerleukste dat er is. Een hele horde meisjes en jongens van een jaar of 10 die gewoon een leuke tijd willen hebben. De jeugd heeft de toekomst. Steeds weer valt het me op hoe trainers, ongetwijfeld vol goede bedoelingen, zichzelf wel erg serieus nemen. Dat zou op zich nog niet zo'n probleem hoeven te zijn, dat is de manier waarop ze dat invullen wél. Dat wedstrijden vaak voorbereid worden met heuse trainingen met een scala aan even ingewikkelde als zinloze oefeningen is inmiddels helaas al een geaccepteerd gegeven. Het gaat steeds verder, want iemand heeft bedacht dat 10-jarige meisjes en jongens zich halverwege tijdens beide helften, die vijfentwintig minuten duren, moeten melden voor, jawel, een heuse time-out. En vervolgens gaat hun trainer dan als een soort Mourinho de dreumesjes toespreken en vertellen wat er allemaal beter moet. Overspelen is het mantra, dribbelen en passeren een doodzonde. Ik heb geen idee waarom de time-out is ingelast. Ik wil het ook niet weten, er kan geen enkele legitieme reden voor zijn om een paar minuten in de kou te staan kleumen om naar allerlei tactische instructies te luisteren in plaats van lekker te ballen. Dus gewoon weer lekker twee in plaats van vier helften voetballen.
Die instructies beperken zich niet alleen tot de time-out, maar ook tijdens de wedstrijd laten trainers zich regelmatig gelden. Dat op zichzelf is al zinloos, maar vooral de manier waarop. De toon is vaak verwijtend in plaats van bemoedigend. Geen spelertje ging er beter door voetballen, integendeel. Koppies gingen hangen, de vragende blik in ogen dwaalden steeds vaker af naar de trainer en de spelvreugde, wat de basis vormt voor succes, verdween steeds vaker.
Tijdens de wedstrijd van FC Groningen tegen Willem II moest ik terugdenken aan het jeugdwedstrijdje.
Vertrouwen. Tijdens de tweede seizoenshelft vorig jaar stond er een team. Spelers voelden zich lekker met promotie als gevolg. Groningen heeft dit seizoen een paar forse dreunen te verwerken gehad. Dat is natuurlijk geen boost voor het zelfvertrouwen. Ook tegen Willem II was het niet al te best, maar een stuk beter dan de wedstrijd tegen PSV en ook beter dan de wedstrijd tegen Sparta. Schreuders voelt zich lekkerder vanaf links en uitblinker Valente, die het publiek met zijn spel in vervoering bracht, heeft hetzelfde maar dan vanaf rechts. Twee belangrijke spelers. Het duo van Bergen/Oosting functioneerde beter dan Postema/Van Bergen. Resink speelde sterker dan de voorbije wedstrijden en Blokzijl achterin straalde rust uit en brengt het team aan het voetballen. Het stond allemaal een stuk beter. Het stroomde weer af en toe en spelers voelen dat. Krijgen er vertrouwen door. Net als een doelpunt maken, daarom was Oosting ook erg belangrijk. En vooral ook de winst, want het allerbelangrijkste medicijn voor vertrouwen zijn punten. Alle jongens die in het veld staan kunnen voetballen, maar vaak geeft het (zelf)vertrouwen de doorslag. Spelers moeten zich lekker voelen en plezier hebben. Dat straalde de ploeg tegen Willem II een stuk meer uit dan de laatste wedstrijden. Het leverde een heerlijk avondje op en de punten bleven verdiend in Groningen. Voetbal bestaat voor een deel uit fysieke, maar voor het overgrote deel uit mentale vaardigheden. Dat werd weer eens duidelijk zaterdagavond in de Euroborg. Maar het begon al een halve dag eerder op die koude zaterdagochtend op het veld bij de plaatselijke amateurvereniging. Waar kleine mensjes de volwassenen een leerzame les leerden. ‘Maar je ziet het pas als je het door hebt.’