‘Het was geen toverschool, maar we hebben wel veel bereikt’
Bladergroenschool Eelde een hele speciale school
EELDE-PATERSWOLDE - De Professor Wilhelmina Bladergroenschool heeft vanaf de start in 1964 tot 1999 een belangrijke plaats gehad in het onderwijsgebeuren van zowel het dorp Eelde-Paterswolde als van de drie noordelijke provincies. Dit jaar is het 17 jaar geleden dat de school verhuisde naar Groningen, tegenwoordig onderdeel van Renn4. Grootste wens is een reünie.
In huize Diertens wordt teruggekeken. “Je mag wel een broodje mee-eten”, zeggen Siebe en Grietje, als altijd gastvrij. Dat belooft wat. Zeker als Martha Veldkamp erbij komt. Eenmaal over de Bladergroenschool, weten ze van geen ophouden. Veldkamp: “Professor Bladergroen was een gymlerares uit Amsterdam. Ze was toen al voorvechter van speciaal onderwijs, beginnend met een groepje op een zolderkamertje. Door de universiteit van Groningen, waar we ondersteuning van krijgen, kwam ze naar het noorden”. Ze heeft nog gewoond aan de Vogelzangstaete in Appelbergen, weet Siebe, de conciërge van de school. Van 1956 tot 1964 werd les gegeven in de vroegere Wolfhornschool. In 1964 verhuisde de school naar de Bähler Boermalaan. “Kinderen die niet naar basisschool konden gingen naar de BLO, in de volksmond bekend als ‘school voor dommen’. Voor kinderen die niet dom waren, maar wel een stoornis hadden, was er niets. Bladergroen sprong in dat gat. Aan de muur in de school – vlakbij de vijver- hing een kunstwerk van Anno Smit. Het waren vogels. Met hangende vleugels en gestrekte. Dit symboliseerde kinderen die eerst onzeker kwamen en opgetogen van school gingen. Kinderen waren vastgelopen en wij waren er om ze vlot te trekken. Die school was gebouwd voor de kinderen en niet andersom. De leerlingen kregen veel extra’s. Speciale gymles, fysiotherapie, logopedie, enz. Dat kan nu niet meer. In het speellokaal had je een ‘one way screen’, een raam, waar alleen de professor doorheen kon kijken. Zo kon de leraar de kinderen observeren. Het is nooit een toverschool geweest, maar hebben wel veel bereikt.” Siebe: “ouders die uit eigen dorp kwamen zagen er tegenop om ze naar deze school te sturen. Na een paar maanden zeiden ze gelukkig te zijn dat hun kind er zat. Ze leefden helemaal op.” De anekdotes vliegen dan over tafel. “Er was een jongetje, hij deed helemaal niks. We hadden afgesproken naar de klok te kijken. Nou, hij heeft verder niks gedaan, maar wel op de klok gelet. Er zaten honderd kinderen op school en was dertig man personeel. De condities in Paterswolde waren ideaal, met het vlakbij gelegen bos en zwembad. “En als er ijs lag gingen we schaatsen op Friescheveen”, herinnert Siebe zich. “Achterin de auto had ik een emmer chocomelk en steevast pennywafels van Henk Kuipers. Je moest dat schaatsen eigenlijk aanvragen. We kregen eens inspectie. Toen zeiden we: wil je ook chocomelk… en een pennywafel? In Groningen was een PI-school (Pedologisch Instituut, red.) en in Eelde ook. Dat kostte te veel, daarom zijn we samen gegaan. De kinderen van toen hadden niet zulke grote monden als nu. Maar ze hadden een ding gemeen: stoornissen. “Ik had eens een jongen met een heel rood hoofd. Zo boos was hij. Ik deed er koud water overheen, na een tijdje kwam hij tot rust. Ouders erkenden de problemen. Tegenwoordig zegt men vaak: dat doet ons kind niet. De ruimte in het dorp gaf rust, meer dan nu in die drukke stad”. Dan maar weer anekdotes. “We hadden een autist. Die schraapte met een houten stokje hele voegen uit de muur. Een meisje was eens weggelopen. Henk Kuipers erachter aan met zijn auto. Hij greep het kind bij de kraag. Doordat het leek alsof hij iemand ontvoerde, kreeg hij de politie achter zich aan”. Dat weglopen was niet zo’n probleem in Paterswolde. De mensen kenden de kinderen. Zo van: het was een ‘Bladergroentje’. Je had toen niet die drukte van de stad. Huisbezoeken waren ook zo bijzonder. Dan kwam je in een huishouding en werd gezegd: wil je de ratten even zien? Brr..ik had ze in mijn mouwen. Die huisbezoeken doen we sinds een paar jaar niet meer. Drie dagen op schoolreis, was een uitputtingsslag. Ze gingen om een uur naar bed, maar waren om vijf uur ’s morgens alweer klaarwakker. Het is wel goed voor die kinderen, even een paar dagen weg. Je doet er iets speciaals mee. Het is een roeping. Anders kun je beter postzegels verkopen. Je moet er de lol ook van inzien, we waren toen echt een team. Ik hoop dat de kinderen terug kunnen kijken op een mooie tijd. Sommige leerlingen zijn goed terechtgekomen”. Een van de leerlingen is Jan Hoving, die de wens had voor een reünie. “Het is mooi dat het van een leerling komt. En dat hij nog een keer die school wil zien. Hij kwam dertig jaar geleden als kleuter en vroeg ons. Hij heeft ons – de reüniecommissie bestaat uit Wim van der Rijt, Martha Veldkamp en Siebe en Grietje Diertens- warm gemaakt”.
Een groep enthousiaste oud-leerlingen, oud-leerkrachten en (oud-)stafleden onderzoekt of het mogelijk is om in het jaar 2017 een reünie van de voormalige school aan de Bähler Boermalaan te organiseren. De groep heeft helaas geen beschikking over de namen, adressen, e-mailadressen en wil hierbij een oproep doen aan alle oud-leerlingen om zich voor de reünie aan te melden. Dit kan via het e-mailadres: bladergroenreunie@gmail.com. Oud-leerkrachten en oud-stafleden worden in een later stadium aangeschreven. Bij een voldoende aantal aanmeldingen zal gestart worden met de tweede fase van de organisatie van de reünie. Alle deelnemers krijgen hier dan persoonlijk bericht over! Het streven was september, oktober, maar dat redden we niet. Het is moeilijk in te schatten. Sommige oud-leerlingen belden al En dan komen die verhalen al los.”
EELDE-PATERSWOLDE - De Professor Wilhelmina Bladergroenschool heeft vanaf de start in 1964 tot 1999 een belangrijke plaats gehad in het onderwijsgebeuren van zowel het dorp Eelde-Paterswolde als van de drie noordelijke provincies. Dit jaar is het 17 jaar geleden dat de school verhuisde naar Groningen, tegenwoordig onderdeel van Renn4. Grootste wens is een reünie.
In huize Diertens wordt teruggekeken. “Je mag wel een broodje mee-eten”, zeggen Siebe en Grietje, als altijd gastvrij. Dat belooft wat. Zeker als Martha Veldkamp erbij komt. Eenmaal over de Bladergroenschool, weten ze van geen ophouden. Veldkamp: “Professor Bladergroen was een gymlerares uit Amsterdam. Ze was toen al voorvechter van speciaal onderwijs, beginnend met een groepje op een zolderkamertje. Door de universiteit van Groningen, waar we ondersteuning van krijgen, kwam ze naar het noorden”. Ze heeft nog gewoond aan de Vogelzangstaete in Appelbergen, weet Siebe, de conciërge van de school. Van 1956 tot 1964 werd les gegeven in de vroegere Wolfhornschool. In 1964 verhuisde de school naar de Bähler Boermalaan. “Kinderen die niet naar basisschool konden gingen naar de BLO, in de volksmond bekend als ‘school voor dommen’. Voor kinderen die niet dom waren, maar wel een stoornis hadden, was er niets. Bladergroen sprong in dat gat. Aan de muur in de school – vlakbij de vijver- hing een kunstwerk van Anno Smit. Het waren vogels. Met hangende vleugels en gestrekte. Dit symboliseerde kinderen die eerst onzeker kwamen en opgetogen van school gingen. Kinderen waren vastgelopen en wij waren er om ze vlot te trekken. Die school was gebouwd voor de kinderen en niet andersom. De leerlingen kregen veel extra’s. Speciale gymles, fysiotherapie, logopedie, enz. Dat kan nu niet meer. In het speellokaal had je een ‘one way screen’, een raam, waar alleen de professor doorheen kon kijken. Zo kon de leraar de kinderen observeren. Het is nooit een toverschool geweest, maar hebben wel veel bereikt.” Siebe: “ouders die uit eigen dorp kwamen zagen er tegenop om ze naar deze school te sturen. Na een paar maanden zeiden ze gelukkig te zijn dat hun kind er zat. Ze leefden helemaal op.” De anekdotes vliegen dan over tafel. “Er was een jongetje, hij deed helemaal niks. We hadden afgesproken naar de klok te kijken. Nou, hij heeft verder niks gedaan, maar wel op de klok gelet. Er zaten honderd kinderen op school en was dertig man personeel. De condities in Paterswolde waren ideaal, met het vlakbij gelegen bos en zwembad. “En als er ijs lag gingen we schaatsen op Friescheveen”, herinnert Siebe zich. “Achterin de auto had ik een emmer chocomelk en steevast pennywafels van Henk Kuipers. Je moest dat schaatsen eigenlijk aanvragen. We kregen eens inspectie. Toen zeiden we: wil je ook chocomelk… en een pennywafel? In Groningen was een PI-school (Pedologisch Instituut, red.) en in Eelde ook. Dat kostte te veel, daarom zijn we samen gegaan. De kinderen van toen hadden niet zulke grote monden als nu. Maar ze hadden een ding gemeen: stoornissen. “Ik had eens een jongen met een heel rood hoofd. Zo boos was hij. Ik deed er koud water overheen, na een tijdje kwam hij tot rust. Ouders erkenden de problemen. Tegenwoordig zegt men vaak: dat doet ons kind niet. De ruimte in het dorp gaf rust, meer dan nu in die drukke stad”. Dan maar weer anekdotes. “We hadden een autist. Die schraapte met een houten stokje hele voegen uit de muur. Een meisje was eens weggelopen. Henk Kuipers erachter aan met zijn auto. Hij greep het kind bij de kraag. Doordat het leek alsof hij iemand ontvoerde, kreeg hij de politie achter zich aan”. Dat weglopen was niet zo’n probleem in Paterswolde. De mensen kenden de kinderen. Zo van: het was een ‘Bladergroentje’. Je had toen niet die drukte van de stad. Huisbezoeken waren ook zo bijzonder. Dan kwam je in een huishouding en werd gezegd: wil je de ratten even zien? Brr..ik had ze in mijn mouwen. Die huisbezoeken doen we sinds een paar jaar niet meer. Drie dagen op schoolreis, was een uitputtingsslag. Ze gingen om een uur naar bed, maar waren om vijf uur ’s morgens alweer klaarwakker. Het is wel goed voor die kinderen, even een paar dagen weg. Je doet er iets speciaals mee. Het is een roeping. Anders kun je beter postzegels verkopen. Je moet er de lol ook van inzien, we waren toen echt een team. Ik hoop dat de kinderen terug kunnen kijken op een mooie tijd. Sommige leerlingen zijn goed terechtgekomen”. Een van de leerlingen is Jan Hoving, die de wens had voor een reünie. “Het is mooi dat het van een leerling komt. En dat hij nog een keer die school wil zien. Hij kwam dertig jaar geleden als kleuter en vroeg ons. Hij heeft ons – de reüniecommissie bestaat uit Wim van der Rijt, Martha Veldkamp en Siebe en Grietje Diertens- warm gemaakt”.
Een groep enthousiaste oud-leerlingen, oud-leerkrachten en (oud-)stafleden onderzoekt of het mogelijk is om in het jaar 2017 een reünie van de voormalige school aan de Bähler Boermalaan te organiseren. De groep heeft helaas geen beschikking over de namen, adressen, e-mailadressen en wil hierbij een oproep doen aan alle oud-leerlingen om zich voor de reünie aan te melden. Dit kan via het e-mailadres: bladergroenreunie@gmail.com. Oud-leerkrachten en oud-stafleden worden in een later stadium aangeschreven. Bij een voldoende aantal aanmeldingen zal gestart worden met de tweede fase van de organisatie van de reünie. Alle deelnemers krijgen hier dan persoonlijk bericht over! Het streven was september, oktober, maar dat redden we niet. Het is moeilijk in te schatten. Sommige oud-leerlingen belden al En dan komen die verhalen al los.”
