Villa Kakelbont gaat sluiten, vrijwilliger Gretha Jonker maakt er het beste van

EELDE - PATERSWOLDE - Gretha Jonker scharrelt door de schappen van Villa Kakelbont in Paterswolde. Ze is vrijwilliger bij de expositieruimte en woonwinkel. Althans, voor nu nog. De villa gaat er namelijk mee stoppen. De expositieruimte is al in gebruik door de nieuwe eigenaar, de winkel stopt ergens volgend jaar. 

Ondanks dat er geen expositieruimte meer is, is er recent nog wel een expositie gestart. Alle beschikbare muren van het winkelgedeelte zijn bedekt met kunstwerken rondom het thema ‘VERgezicht’. De werken van verschillende kunstenaars variëren van landschappen tot werken waarin het menselijk gezicht centraal staat. 

Gretha Jonker bemenst de winkel. Ze legt uit hoe de expositie is vormgegeven, af en toe onderbroken door een klant die geholpen moet worden. Ze maakt zelf ook kunstwerken, ze werkt in glas. In de etalage van de zaak staat een werk van haar, een glazen harlekijn van zwart en wit glas. “Ik noem hem Pierrot, die naam vind ik bij hem passen,” zegt ze terwijl ze hem aanwijst.

De zaak stopt omdat de eigenaar Aaltje van der Velde er genoeg van heeft. “Het is gewoon tijd,” legt Jonker uit. “Ze is hier 28 jaar geleden mee begonnen. Samen met de vrijwilligers gaat ze het nu mooi afbouwen.” Een precieze datum dat de deuren definitief sluiten is nog niet bekend. Terwijl ze hierover vertelt loopt ze door de winkel en wijst verschillende schilderijen aan. “Ik ga het wel missen hier, maar ik ga niet stilzitten als het gestopt is.”

Jonker maakte voor de expositie ook verschillende werken. Het zijn dunne plakken van boomstronken, waarvan het midden is weggebeiteld. Deze ruimte is vervolgens gevuld met helderblauw glas. “Het idee is dat je hem voor het raam kan zetten, er moet eigenlijk licht doorheen vallen.” Ze pakt een beeldje op en houdt hem voor het winkelraam, zonnestralen vallen door het ingekapselde raampje.

Ze wordt even weggeroepen, een stel heeft een schilderij gezien dat ze wel bevalt. Het betreft een voorstelling van een vredig watertje, inclusief eenden. Het verzoek van de klanten is of het kan worden opgemeten, zodat ze kunnen nagaan of het past op de beoogde plek in hun interieur. Gewapend met een meetlint gaat Jonker aan de slag, ze noteert de afmetingen op een papiertje en geeft het mee aan het stel. “We gaan er even over nadenken en komen er op terug,” zegt de vrouw terwijl ze naar buitenstappen.

De kunstenaar denkt dat de winkel en expositieruimte straks wel gemist worden in het dorp, als ze eenmaal verdwenen zijn. “Ik denk dat iedereen het wel jammer vindt. Er blijft niet zo veel over in het dorp. Er zijn nog maar weinig plekken waar mensen binnen kunnen stappen en kunnen rondneuzen,” zegt ze een tikkeltje meewarig.

Over de verkoop van haar eigen kunst maakt Jonker zich geen zorgen. “Het is voor mij puur een hobby, ik maak wat ik leuk vind. Het is natuurlijk wel leuk als andere mensen het mooi vinden en willen hebben. Ik weet nog wel dat ik het verschrikkelijk vond toen ik voor het eerst wat verkocht, dat het ineens niet meer van mij was. Maar daar wen je aan.” Wat voor kunstwerk het precies was, weet ze niet meer. “Volgens mij een schaal ofzo.” Ze is in elk geval niet van plan om straks achter de geraniums te kruipen. “Als je thuis zit, dan zit je ook maar thuis,” zegt ze filosofisch.