‘Er is veel veranderd, maar het klokluiden is gebleven’
Uitvaartvereniging Vries viert 100-jarig bestaan met jubileumuitgave
VRIES - Uitvaartvereniging Vries bestaat in maart honderd jaar. Er komt geen receptie of open dag, maar er wordt een jubileumuitgave verspreid over de oude gemeente Vries.
“We vroegen ons af wat we moesten doen met het 100-jarig bestaan”, vertelt voorzitter Geert Meertens. “Peize hield een open dag tijdens hun eeuwviering en Zuidlaren hield de historische vereniging erbij en maakte een verhaal over het verleden. Dat leek ons ook wel wat”. Het is een tijdschrift geworden, met een beetje historie en een commercieel laatste deel. Het blad zal huis aan huis verspreid worden in de oude gemeente Vries. De titel: 1916-2016 ‘Van burenhulp naar uitvaartvereniging Vries’. Met als ondertitel ‘100 jaar jong’. “Een uitvaartvereniging is op zich geen opwindend gebeuren. Je hebt altijd een jaarvergadering en bestuursvergadering en dat zijn de activiteiten. Het bestuur moet zorgen voor de leden en lijkwagen”. Voorzitter Geert Meertens haalt oude schriften naar boven. Zoals de ‘statuten en huishoudelijk reglement’ uit 1918, dat in die tijd koninklijk goedgekeurd werd. Een 45 procent van Vries is lid van de vereniging. Inclusief veel mensen uit de oude gemeente Vries. In het tijdschrift staan allerlei feiten uit de historie. Dat begraven vroeger onderdeel was van de buurtschap waar men woonde bijvoorbeeld. De gemeenschap regelde het met elkaar. Zo waakten buren bij het sterfbed en legden de dode af met een laken, dat vaak al in huis was sinds de bruiloft, evenals de planken voor de kist. Vaak werd er een borrel bij gedronken. Waarschijnlijk om minder afhankelijk te zijn van buurtschappen en om meer structuur te brengen rond een uitvaart werden begrafenisverenigingen opgericht. Begrafenisvereniging Vries werd op initiatief van Dominee Mooi opgericht. Het bestuur ging huis aan huis langs om leden te werven. De bode of voorganger kwam bij de inwoners langs om melding te maken van de overledene. Meertens: “In het begin was het zo dat als er iemand in Taarlo overleed moesten mensen lopend naar de begraafplaats. Later kwam de lijkkoets, die gezocht werd in Groningen en waarbij gekeken werd naar een gebruikte of nieuwe. Deze koets werd getrokken door twee zwarte paarden. En weer later de lijkauto. Dat was even wennen, lezen we in het blad. Zo werd er volgens een lid uit Oudemolen veel te hard gereden, alsof het een wedstrijd was. De begraafplaats is al sinds 1827 aan de Eswal. Voorheen werd er rond de kerk begraven. “Voor mij persoonlijk vond ik het opvallend dat het sociale kenmerkend is, maar er toch onderscheid werd gemaakt en mensen verdeeld in klassen. Bijzonder is dat er veel veranderd is, maar het klokluiden- hoeft overigens niet- is gebleven. Daarbij werd ook nog een onderscheid gemaakt als het om een kind ging. Wat er leuk aan een uitvaartvereniging is? Haha. Ik zou zeggen, wat mijn drijfveer is. Het dagelijks bestuur heeft veel contact met de Rabobank. Financiën in de gaten houden. Zeg het maar. Het is leuk om te doen. Het is een serieus gebeuren. Onderling gaat het net als bij besturen van andere verenigingen. Over het algemeen hebben bestuursleden of mensen die taken doen als drager een langer dienstverband bij een uitvaartvereniging. Ik vind zelf tien jaar genoeg. Ja, dan moeten we zorgen voor een nieuw bestuur en dat is een maatschappelijk probleem. We hebben momenteel vijf bestuursleden, waarvan vier de pensioensleeftijd hebben. Vroeger leverde elke schoolkring een vertegenwoordiger, maar dat is nu afgeschaft omdat de noodzaak er niet meer is. Er is in de loop de jaren veel veranderd – zoals de komst van uitvaartverzekeringen- en er zal in de toekomst nog veel veranderen. De basis blijft: op een zo goed mogelijke en goedkope manier de uitvaart verzorgen”. Over de dood wordt niet graag gepraat, maar iedereen krijgt ermee te maken, zoals ook de spreuk van uitvaartvereniging Vries: ‘de natuur leert ons: wat geboren wordt, zal ooit weer sterven’.
VRIES - Uitvaartvereniging Vries bestaat in maart honderd jaar. Er komt geen receptie of open dag, maar er wordt een jubileumuitgave verspreid over de oude gemeente Vries.
“We vroegen ons af wat we moesten doen met het 100-jarig bestaan”, vertelt voorzitter Geert Meertens. “Peize hield een open dag tijdens hun eeuwviering en Zuidlaren hield de historische vereniging erbij en maakte een verhaal over het verleden. Dat leek ons ook wel wat”. Het is een tijdschrift geworden, met een beetje historie en een commercieel laatste deel. Het blad zal huis aan huis verspreid worden in de oude gemeente Vries. De titel: 1916-2016 ‘Van burenhulp naar uitvaartvereniging Vries’. Met als ondertitel ‘100 jaar jong’. “Een uitvaartvereniging is op zich geen opwindend gebeuren. Je hebt altijd een jaarvergadering en bestuursvergadering en dat zijn de activiteiten. Het bestuur moet zorgen voor de leden en lijkwagen”. Voorzitter Geert Meertens haalt oude schriften naar boven. Zoals de ‘statuten en huishoudelijk reglement’ uit 1918, dat in die tijd koninklijk goedgekeurd werd. Een 45 procent van Vries is lid van de vereniging. Inclusief veel mensen uit de oude gemeente Vries. In het tijdschrift staan allerlei feiten uit de historie. Dat begraven vroeger onderdeel was van de buurtschap waar men woonde bijvoorbeeld. De gemeenschap regelde het met elkaar. Zo waakten buren bij het sterfbed en legden de dode af met een laken, dat vaak al in huis was sinds de bruiloft, evenals de planken voor de kist. Vaak werd er een borrel bij gedronken. Waarschijnlijk om minder afhankelijk te zijn van buurtschappen en om meer structuur te brengen rond een uitvaart werden begrafenisverenigingen opgericht. Begrafenisvereniging Vries werd op initiatief van Dominee Mooi opgericht. Het bestuur ging huis aan huis langs om leden te werven. De bode of voorganger kwam bij de inwoners langs om melding te maken van de overledene. Meertens: “In het begin was het zo dat als er iemand in Taarlo overleed moesten mensen lopend naar de begraafplaats. Later kwam de lijkkoets, die gezocht werd in Groningen en waarbij gekeken werd naar een gebruikte of nieuwe. Deze koets werd getrokken door twee zwarte paarden. En weer later de lijkauto. Dat was even wennen, lezen we in het blad. Zo werd er volgens een lid uit Oudemolen veel te hard gereden, alsof het een wedstrijd was. De begraafplaats is al sinds 1827 aan de Eswal. Voorheen werd er rond de kerk begraven. “Voor mij persoonlijk vond ik het opvallend dat het sociale kenmerkend is, maar er toch onderscheid werd gemaakt en mensen verdeeld in klassen. Bijzonder is dat er veel veranderd is, maar het klokluiden- hoeft overigens niet- is gebleven. Daarbij werd ook nog een onderscheid gemaakt als het om een kind ging. Wat er leuk aan een uitvaartvereniging is? Haha. Ik zou zeggen, wat mijn drijfveer is. Het dagelijks bestuur heeft veel contact met de Rabobank. Financiën in de gaten houden. Zeg het maar. Het is leuk om te doen. Het is een serieus gebeuren. Onderling gaat het net als bij besturen van andere verenigingen. Over het algemeen hebben bestuursleden of mensen die taken doen als drager een langer dienstverband bij een uitvaartvereniging. Ik vind zelf tien jaar genoeg. Ja, dan moeten we zorgen voor een nieuw bestuur en dat is een maatschappelijk probleem. We hebben momenteel vijf bestuursleden, waarvan vier de pensioensleeftijd hebben. Vroeger leverde elke schoolkring een vertegenwoordiger, maar dat is nu afgeschaft omdat de noodzaak er niet meer is. Er is in de loop de jaren veel veranderd – zoals de komst van uitvaartverzekeringen- en er zal in de toekomst nog veel veranderen. De basis blijft: op een zo goed mogelijke en goedkope manier de uitvaart verzorgen”. Over de dood wordt niet graag gepraat, maar iedereen krijgt ermee te maken, zoals ook de spreuk van uitvaartvereniging Vries: ‘de natuur leert ons: wat geboren wordt, zal ooit weer sterven’.
