Kinderen bestrijden elkaar met lasers in Yders Hoes

Afbeelding
actueel Voorpagina

YDE - “Pas op, achter je!” Anne-Lou tuurt in het schemerdonker in de gymzaal van Yders Hoes. Voor de ogen van het meisje en haar teamgenoten vindt een ware veldslag plaats. De hal galmt van het geluid van lasers, geschreeuw en gelach. In de zaal hebben zich 27 kinderen verzameld, onder het toeziend oog van een drietal buurtsportcoaches mogen ze een uur lasergamen.

Het is krokusvakantie, dat betekent dat veel kinderen thuis zitten. De gemeente Tynaarlo organiseert daarom een aantal activiteiten, zoals lasergamen of klimmen. Bastiaan de Bruyn is een van de buurtsportcoaches die de strijd in goede banen leidt. “Het is een laagdrempelige manier om veel kinderen te bereiken,” zegt hij over het lasergamen. “We kwamen het een tijd geleden eens tegen en toen zeiden we tegen elkaar: dit moeten we ook doen. Daarna hebben we een aantal geweren aangeschaft. Het is telkens weer een hit.”

De leeftijd van de kinderen varieert van ongeveer 6 tot 12 jaar oud. Een half uur eerder hebben ze uitleg gekregen over het ‘wapen’ dat ze gaan gebruiken. Op het geweer staan 4 strepen, de ‘levens’ van de schutter. Wanneer het wapen wordt geraakt gaat er een leven af, wanneer ze op zijn kan 1 van de coaches ze herstellen. Verder zijn de regels simpel: de kinderen worden verdeeld over 4 teams. Telkens bestrijden 2 teams elkaar, terwijl de andere 2 rust nemen. 

Als de teams zich hebben opgesteld en de geweren zijn uitgedeeld gaat het licht in de hal uit, de openstaande deuren naar de kleedkamers verzorgen het enige licht. In het schemerdonker telt De Bruyn af, daarna barst het strijdgewoel los. Beiden teams beginnen voorzichtig, verscholen achter matten en obstakels. Het groene team grijpt als eerste het initiatief, ze golven naar voren en drijven het rode team terug. Zo’n roekeloze strategie heeft zijn prijs, al snel zijn de coaches druk bezig met de levens herstellen van uitgeschakelde spelers.

Na de eerste ronde nemen de moegestreden teams plaats op banken aan de rand van de hal. De broers Dave en Mike zitten met hun rug tegen de muur uit te blazen. “Het is leuk, helemaal in het donker. Dat maakt het spannend,” oordeelt Dave. Mike vult aan: “Ik had meer ‘kills’ dan dat ik geraakt werd.” Dave kan natuurlijk niet achterblijven; “Ik ook!” Niemand houdt een score bij, niemand dus die de bewering kan toetsen. Als het lasergamen er straks op zit zijn de jongens nog niet klaar met sporten, morgen gaan ze klimmen bij een klimmuur, ook geregeld door de gemeente.

De tweede ronde is inmiddels begonnen, jongens en meisjes rennen al schietend achter elkaar aan. Terwijl coach Berna Nijboer de kinderen scherp in de gaten houdt, vertelt ze over de activiteiten die de gemeente week organiseert. “Vanochtend hadden we een uur met allerlei sporten, waaronder kickboxen. We gaan ook klimmen.” Nijboer vertelt dat de zaal vol kinderen wel even wennen is. “Normaal gesproken werk ik met ouderen.” Als coach is het haar taak zo veel mogelijk inwoners van de gemeente in beweging te krijgen. “Dat lukt steeds beter, mensen weten ons steeds meer te vinden.”

Vanaf de zijlijn kijken Lynn en Anne-Lou gespannen toe. Lynn geeft ruiterlijk toe dat ze vaker is geraakt dan ze anderen heeft geraakt. “Maar ik raakte af en toe ook wel een ander.” Ook bij Anne-Lou ging de laatste ronde goed. “Het is wel spannend, zo in het donker.” De meisjes kijken hoe hun leeftijdsgenoten druk rennen, lachen en elkaar proberen te raken. Nog een even wachten, dan is het hun beurt weer om het strijdtoneel te betreden.

Afbeelding

UIT DE KRANT

Lees ook