Vrijwilliger van de maand augustus: Wim Kik

ZUIDLAREN – Wim Kik is al 35 jaar betrokken bij de Zuidlaarder Tennis Club. Eerst alleen als speler, maar al snel wisten ze hem bij de club enthousiast te krijgen voor vrijwilligerswerk. Dat doet hij ondertussen alweer 30 jaar.

‘Ik ben bij de club beland doordat ik tennisles ging nemen, ik tennis er nog steeds met veel plezier. Op dit moment drie keer per week, ik speel nu 50+ tennis. Ik heb toen ik jonger was altijd actief aan waterpolo gedaan. Ik ben pas later gaan tennissen, en had er direct veel plezier in. In het tennissen, maar ook in de gezelligheid er omheen. Ik deed er leuke contacten op, leerde weer nieuwe mensen kennen. En ik woon sinds een aantal jaren op loopafstand van de club. Ook erg prettig.’ Wim is inmiddels zeventig en werkt niet meer. Hij werkte veertig jaar bij de NAM in de productiedienst, operations werk. Hij was ploegbaas. Hij is getrouwd en vader van twee dochters. En trotse opa van vijf kleinkinderen. ‘Die allemaal sporten, dus we hebben het druk op zaterdag. We vinden het erg leuk om bij hun wedstrijden te kijken.’ Hij is alweer 30 jaar vrijwilliger bij de club. Momenteel heeft de club ongeveer 400 leden. ‘Als je een tijdje rondloopt bij de club weten ze je wel te vinden. Er is altijd behoefte aan mensen die willen helpen.’ Hij doet onder meer de vrijwilligersplanning, stuurt een groep van tien mensen aan. ‘We regelen als accommodatiecommissie het onderhoud van de banen, kleedkamers, kantine, het terrein. We hebben negen tennisbanen met verschillende ondergronden. Er komt een hoop bij kijken om alles in goede conditie te houden.’

In het najaar verrijst er altijd een blaashal over de twee kunstgrasbanen. ‘Ook dat is nogal een klus. Maar daardoor kunnen we met slecht weer wel overdekt tennissen. We zetten hem komend weekend weer op, en tennissen er van oktober tot april. Dat vind ik ook een van de leukste dingen om te doen. Het is altijd een hele gezellige middag. We zetten de hal op met 25 personen. Ik doe boodschappen, mijn vrouw regelt samen met andere dames soep en broodjes. We zijn de hele middag in touw om de hal op de zetten. Daarna eten we samen, uiteraard met een drankje erbij. Het is een heel karwei, voordat we de hal kunnen opzetten moet er namelijk ook nogal wat geregeld worden. En als de hal eenmaal staat moet er bijvoorbeeld nog verlichting in. We hebben hem ook een keer onverwachts in recordtempo opgebouwd. Een jaar of tien geleden hebben vier mensen van de club een recordpoging gedaan en gehaald voor het Guiness Book of Records. Ca 54 uur achter elkaar dubbelen met vier dezelfde mensen. Maar toen het zover was, bleek het weer erg slecht. Toen hebben we de hal heel snel opgezet en kon het toch doorgaan. Dat doe je dan met een heleboel mensen samen en dat maakt het allemaal erg leuk.’ Wat betreft de opbouw van de blaashal gaat Wim het stokje komend jaar doorgeven. Met de rest van zijn vrijwillige taken gaat hij nog even door. ‘Het is wel vrijwillig, maar niet vrijblijvend. Er zijn mensen die op je rekenen, dus je moet uiteindelijk wel leveren. Ze moeten wel op je kunnen bouwen.’ Hij ambieert geen bestuursfunctie binnen de club. ‘Wat ik nu doe vind ik veel leuker.’