Liesbeth AB, huisarts UMCG, amateurzeiler, vrijwilliger natuurclub IVN: ‘Natuureducatie is de kern van natuurbescherming’
EELDE – Er heerst een aangename rust in het huis en de tuin van Liesbeth AB. Ze leidt een druk leven buitenshuis en op woensdag en vrijdag als de kinderen thuis zijn. Maar op deze woensdagochtend zijn de kinderen op zeilkamp in Friesland. Tijd voor een geanimeerd gesprek over haar achtergrond, zeilen, de natuurclub van het IVN en wat haar verder bezighoudt.
De 49-jarige Liesbeth AB (spreek uit: a-bee) is geboren en getogen in Paterswolde, als derde kind van de scheikundigen Agaath en Geert AB. Wijlen haar vader heeft 40 jaar als docent en hoofddocent gewerkt aan de Rijksuniversiteit Groningen (RUG). Liesbeth roemt haar ouderlijk huis, als een plek waar rust heerst, heel veel boeken staan en waar wetenschappelijke inzichten en feiten richting geven en wijsheid brengen. ‘Ik kom uit een wetenschappelijk nest, waar de feiten tellen. Wij kinderen kregen als levensmotto mee om zo hoog mogelijk te studeren, zodat je maatschappelijk je bijdrage kunt leveren’. Liesbeth is een vrolijk en serieus meisje dat vanaf haar zesde judoot. Hierin behaalt ze de hoogste graad, de zwarte band. Op het vwo haalt Liesbeth hoge cijfers en ze studeert geneeskunde aan de RUG. Tijdens een van haar studiereizen ontmoet ze in Peru de psychologiestudent en haar latere man Samuel. Uiteindelijk keert Liesbeth met Sam terug naar haar geboortedorp, waar hun vier kinderen (nu 15, 13 en een tweeling van 11 jaar) worden geboren. Na de huisartsenopleiding werkt Liesbeth als huisarts in het UMCG.
Liesbeth vindt het belangrijk om bij te dragen aan de kwaliteit van leven van mensen en de natuur. Als moeder door voor te leven hoe je omgaat met dat wat er is. En als dat weinig is, kan dat toch van betekenis zijn. We praten over haar passie voor zeilen. Liesbeth: ‘Dat zeilen heb ik van geen vreemde’, glimlacht Liesbeth. Haar ouders hadden een platbodem van acht meter lang, een Vollenhovense bol, waarmee het gezin zeilde op het Sneekermeer. ‘In een stil en afgelegen watertje legden we het schip in het riet. Wat een rust! Samen genieten van de wolken, de waterdieren, zwemmen, de zon, de meegenomen broodjes en de boeken. Eenvoudig allemaal, maar veel meer was er niet nodig. Als kinderen leerden we zo onszelf te vermaken en bezig te houden’, vertelt Liesbeth. Hier ontstaat haar liefde voor de natuur. Later wordt ze maat (assistent van de schipper) op een charterschip. Met passagiers aan boord van zo’n platbodem varen en daarvoor 24/7 verantwoordelijk zijn, vormt haar.
Verantwoordelijkheid voelen is voor Liesbeth een drijfveer om aan te pakken. Jezelf goed voorbereiden, weten wat je wilt en kunt en vooral ook leren van fouten is het halve werk. Het zijn voor Liesbeth de sleutels voor goed leiderschap. Met dezelfde houding zet ze zich in als dokter, samen met haar team. Veel waarde hecht ze aan goede onderlinge verhoudingen in haar team: voelen de medewerkers zich veilig en gezien, is er respect voor elkaar en doen we met elkaar wat is afgesproken. En vooral doorzetten, ook als iets tegenzit. Hetzelfde respect heeft Liesbeth voor wat groeit en bloeit en voor biodiversiteit. Bij het woord duurzaamheid veert Liesbeth op: ’Het ziekenhuiswezen kent een gigantische stroom aan niet-gescheiden afval en er zijn medicijnen die weinig duurzaam worden geproduceerd of wellicht overbodig zijn. Dat is geen kwade opzet, maar ziekenhuizen zijn grote en behoudende instituten, die moeizaam de koers kunnen verleggen. Op haar eigen afdeling is Liesbeth begonnen om uit de afvalstroom het papier apart van de rest te houden. Ook kijkt ze of er voor de medicijnen die ze voorschrijft ook duurzamere alternatieven zijn. ‘Dat is wel opletten, want veel medicatie zit gewoonweg al jaren in de pen.’
Ondanks haar drukke baan en haar gezin zet Liesbeth zich in voor de Natuurclub van het Instituut voor Natuureducatie (IVN) in Eelde/Paterswolde. Basisschoolkinderen maken kennis met de natuur. Bijvoorbeeld door met schepnetjes het leven in een slootje te onderzoeken. Ook worden er met de kinderen allerlei tellingen gedaan van vogels en vlinders. Met bat detectors wordt geluisterd naar vleermuizen en er worden bomen geplant. ‘Door persoonlijk de natuur te ervaren, leren kinderen spelenderwijs ontdekken wat je zelf kunt doen om de natuur te beschermen’, zegt Liesbeth. ‘Natuureducatie is een doorlopend proces en de kern van natuurbescherming.’
Al een aantal jaren begeleidt Liesbeth de groep 9-12 jarigen en sinds afgelopen jaar is er ook een groep van 12-16 jarigen. Logisch eigenlijk, want ook voor pubers is het belangrijk om te leren zorgvuldig met de aarde en haar bewoners om te gaan.
Zoals bij veel organisaties op leeftijd, veroudert ook bij het IVN het vrijwillige kader. Frisse inbreng van enthousiaste deelnemers en instroom van nieuwe leden is nodig. De 12-16 jarigen hebben afgelopen jaar kennisgemaakt met de uilenwerkgroep en de vlinderwerkgroep. ‘We willen eerst zien wat er leeft, welke ideeën er zijn en spelen daar met een programma op in.’ In samenwerking met het beheer van landgoed De Vosbergen wordt er gewerkt aan een vaste plek in het dorp. Een lang gekoesterde wens van het IVN-bestuur. Aan het eind van ons gesprek bedenkt Liesbeth de uitsmijter van dit artikel: Zorgdragen voor de natuur is de zorg van ons allemaal. Waarvan acte.
